Ναι, η απεργία την 1η του Οκτώβρη δεν είναι σαν τις άλλες. Με τις άλλες απεργίες παλεύαμε για ένα καλύτερο μεροκάματο, μισθό, σύνταξη. Απεργούσαμε για ένα ανθυγιεινό ή επικίνδυνο επίδομα, γιατί δουλεύαμε όλη μέρα μέσα στα σκατά ή κάναμε τους ακροβάτες, για καλύτερες και πιο ασφαλείς συνθήκες δουλειάς ώστε να γυρίζουμε στο σπίτι μας ολόκληροι και ζωντανοί, για να πάρουν πίσω τους συναδέλφους μας που απέλυσαν, και για τόσα άλλα.

Στην απεργία της 1ης του Οκτώβρη απεργούμε για την ίδια μας τη ζωή. Απεργούμε γιατί θέλουμε να ζήσουμε· να ζήσουμε για μας και τα παιδιά μας, και όχι απλά και μόνο για να αναπληρώνουμε τις δυνάμεις μας —αν θα τις αναπληρώνουμε κι αυτές— για να πάμε πίσω στη γαλέρα να συνεχίσουμε το κουπί.
Και λέω γαλέρα ή και κάτεργο, γιατί τη δουλειά μας έτσι θα την καταντήσουν. Η δουλειά, που κάποτε ήταν το μέσο ολοκλήρωσης της προσωπικότητας του εργαζόμενου, που τον χαρακτήριζε για όλη του τη ζωή, το alter ego του, τώρα θα γίνει ο εφιάλτης του, το μέσο εξόντωσής του.

Δεκατρείς ώρες δουλειά! Νύχτα με νύχτα! Το φαντάζεσαι;
Ας πούμε ότι ζεις σε μια μεγάλη πόλη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κ.λπ., όπου ζει δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, και για να πας στη δουλειά σου χρειάζεσαι, ας πούμε, μια ώρα. (Όσοι έχουν ζήσει και δουλέψει στην Αθήνα θα μου πουν: «και λίγο λες»).

Τι ώρα θα ξυπνήσεις το πρωί και τι ώρα θα ξεκινήσεις για να φτάσεις στις 7, που ξεκινά η βάρδιά σου; Και μετά το 13ωρο —υπ’ όψιν, το μισάωρο διάλειμμα για το κολατσιό είναι εκτός ωραρίου— 8.30 το βράδυ, και άλλη μια ώρα για να γυρίσεις στο σπίτι σου, 9.30 το βράδυ. Σε τι κατάσταση θα φτάσεις στο σπίτι σου; Πώς και ποιον να δεις, με ποιον να κουβεντιάσεις και τι να πεις; Και την επόμενη μέρα πάλι τα ίδια.

Κάθε τρεις μέρες, ένας από όσους ξεκίνησαν για δουλειά δεν γυρίζει σπίτι του, και τη βδομάδα που μας πέρασε οι νεκροί ήταν τέσσερις.
Κι όλα αυτά γιατί; Απλά, καθαρά και ξάστερα: για το κέρδος. Για το όσο γίνεται μεγαλύτερο κέρδος. Γιατί αν δεν βγάλει το μεγαλύτερο κέρδος ο Α, θα το βγάλει ο Β, και αν βγάλει ο Β το μεγάλο κέρδος τότε ο Α θα βγάλει λιγότερο.
Μα θα μπορούσε να πει κανείς, η τεχνολογία έχει εξακοντίσει την παραγωγή στη στρατόσφαιρα. Ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ρομπότ, τεχνητή νοημοσύνη, έκαναν την ποιότητα και την ποσότητα του παραγόμενου προϊόντος να μην έχει καμία σχέση με το παρελθόν.

Ναι, εντάξει, ισχύουν αυτά. Αλλά αν ο «εργάτης», ο βιομηχανικός εργάτης, ο εργάτης γραφείου, ο εργάτης δάσκαλος, ο εργάτης γιατρός δουλεύει 13 ώρες —και γιατί όχι και παραπάνω— τότε το «ΚΕΡΔΟΣ» δεν θα είναι ακόμα πιο μεγάλο;
Τώρα, αν κάποιοι δεν αντέξουν και λυγίσουν, ή και από απροσεξία τους, δηλαδή από δική τους ευθύνη, σκοτωθούν, ε, τι να γίνει, παράπλευρες απώλειες…

Ε, λοιπόν, κύριοι —«κύριοι», τέλος πάντων— κάνετε λάθος. Λάθος τα λογαριάσατε. Τον πόλεμο που έχετε κηρύξει στην εργατική τάξη, σε όλους τους εργαζόμενους, δεν θα τον κερδίσετε. Θα τον χάσετε, και θα χάσετε όχι μόνο αυτόν, αλλά θα χάσετε τα αυγά και τα πασχάλια. Η πλεονεξία σας, το αδηφάγο πάθος σας για κέρδος θα βγάλει τον κόσμο στους δρόμους. Στα μετερίζια και στα χαρακώματα του αγώνα εσείς θα τον βγάλετε.

Και ξέρετε, αν βγει τότε θα αποχωρήσει από τα πόστα του μονάχα αν νικήσει. Και η αρχή θα γίνει την Τετάρτη, την 1η του Οκτώβρη.

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Λέσβου