Πολλοί έχουν μαζευτεί στη Λέσβο και κατασπαράζουν το προσφυγικό σαν όρνια το ψόφιο κουβάρι. Ώρες θα μπορούσα να γράφω μόνο και για να φτιάξω μια λίστα. Και ενώ υπάρχουν όσοι δίχως φόβο και πάθος δεν κάνουν τον κόπο να κρύψουν τις προθέσεις τους, υπάρχουν κι άλλοι που βάζουν προβιά αλληλεγγύης.

Μερικοί είναι εύκολο να δεις ότι λένε ψέματα, άλλοι το έχουν κάνει τέχνη και είναι δυσκολότερο.

Από αυτήν την τελευταία φάρα οι ακαδημαϊκοί είναι από τους πιο ύπουλους. Και με πειράζουν πιο πολύ γιατί υποτίθεται γνωρίζουν, υποτίθεται συμπονούν μετά λόγου γνώσης : κολοκύθια. Αρωματίζονται, ντύνονται, πλένουν τα δόντια τους και τα βυθίζουν βαθιά στο κουφάρι, όσο έχουν ανάγκη, φεύγουν, κάνουν κύκλο και ξανά. Οσμίστηκαν τα πουλάκια ευκαιρίες "έρευνας" και "καινοτομίας" πάνω στην πλάτη των προσφύγων, έχουν μαζευτεί και προσφέρουν know how.

Πουλάει το γαμημένο το προσφυγικό, η Δύση ξέρει να το προκαλεί και να το αρμέγει σε κάθε του φάση, τα Πανεπιστήμια και οι "μορφωμένοι" θα έλειπαν;

Κουβαλούν μαζί τους λοιπόν οι καθηγητάδες μας, οι ερευνητές και οι διδακτορικοί μας νιπτήρες αυτοεπιβεβαίωσης όπου μετά από μια μικρή βουτιά ξεπροβάλλουν καθαροί και αστραφτεροί.

Λένε πως βοηθούν, λένε πως είναι εδώ "για να πουν την ιστορία", για να "κατανοήσουν το φαινόμενο", για χίλια δυο κι όμως τελικά οι περισσότεροι δεν σχηματίζουν παρά μια παρέα από όρνια που νέμονται ανθρώπινη σάρκα ενώ την ίδια στιγμή κατακρεουργούνται και μεταξύ τους. Και αυτό που με πειράζει είναι πως έρχονται με μάσκα φίλου.

Και αυτό που με πειράζει πιο πολύ είναι πως όλοι εδώ που ήμασταν από το μηδέν και που παραμένουμε εδώ (δεν είμαστε κομήτες και αλεξιπτωτιστές για να ερχόμαστε και να φεύγουμε κατά βούληση, δυστυχώς) έχοντας ανάγκη όση υποστήριξη γίνεται, αδυνατούμε να δούμε πίσω από τις μάσκες (αδυνατούμε; θέλουμε να παραμυθιαστούμε; έχουμε πλέον τόσο ζοριστεί; -είναι πολλά).

Ναι, με πειράζει ιδιαίτερα και φταίω εγώ που την πατάω..κανείς άλλος. Μια και δυο και τρεις την έχω πατήσει. Κάθε φορά που βλέπω τη δημοσιεύσή σου, το βιβλίο σου, το άρθρο σου, την "παρέμβασή σου" για το προσφυγικό, μικρό μου, περισπούδαστο όρνιο και που ξέρω τι ψευτιά πουλάς, που βλέπω να χτίζεις την καριέρα σου βήμα βήμα πάνω στον κατατρεγμένο, ναι με πειράζει.

Μπορώ να ξεπεράσω ότι την πάτησα : έδωσα και πήρα στην τελική, λιγότερα, περισσότερα, χαλάλι σου δεν κρατώ λογαριασμό. Όμως ο Άλλος από εσένα δεν πήρε τίποτα : του πήρες μόνο, τον χρησιμοποίησες και του έδωσες στην καλύτερη κάτι άχρηστα μπιχλιμπίδια. Ξέρεις όμως τι γίνεται; Υπάρχει μια νέμεσις.

Για όλους μας υπάρχει μα για σένα ξεχωριστά -και τι ειρωνεία- έχει τη μορφή της γνώσης που υποτίθεται υπηρετείς. Είσαι έξυπνος και έξυπνη, το έχεις πιάσει. Στο λέω με σιγουριά.

Ήμουν εδώ πολύ πριν έρθεις και θα είμαι πολύ μετά αφότου θα έχεις φύγει. Μέσα σου ξέρεις ότι είσαι δυνατό κομμάτι της βιομηχανίας του προσφυγικού. Νιώθεις καλά πως όσο και να πείθεις τους ομότεχνους και τους εργοδότες σου, τα ακροδαχτυλάκια σου με τα οποία θες να δείξεις στην κοινωνία την επιστημονική αλήθεια είναι βουτηγμένα στο αίμα.

Και τα δοντάκια σου τα αστραφτερά από ανθρώπινη σάρκα θρέφουν την κοιλίτσα σου. Ζήσε με αυτό, "συνάδελφε".