Είναι αρκετός καιρός τώρα που ένας φίλος από τα παλιά μου έδωσε ένα βιβλίο που έχει εκδώσει.

Ένα μικρό βιβλιαράκι είναι η αλήθεια, στο μέγεθος δηλαδή, που όμως μέσα στις σελίδες του κρύβει μεγάλες αλήθειες…

Πριν όμως πω αυτά που θέλω για το βιβλιαράκι και για το θέμα που πραγματεύεται, θα σας πω λίγα πράγματα για τον συγγραφέα του. Το όνομα του  θα το αποκαλύψουμε στη συνέχεια ή  μπορεί να το ανακαλύψετε εσείς μόνοι σας…

Λοιπόν ας πάμε λίγο, λίγο τρόπος του λέγειν, πίσω. Εκεί γύρω στο 1983-84, τότε που όσοι έφταναν σε ηλικία ή όταν  τέλειωνε η αναβολή που είχαν πάρει λόγω των σπουδών τους, έπρεπε να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία, η οποία ήταν αρκετά μεγάλη σε διάρκεια. Μα και ουσιαστική στρατιωτική θητεία, με εκπαίδευση, ασκήσεις, πειθαρχία και όλα τα…καλά και με στρατηγό τον μακαρίτη τον Ματαφιά. Θεός σχωρέστον…

Εκεί που έβγαζα κι εγώ την υποχρέωσή μου στην πατρίδα, γνώρισα ένα συστρατιώτη στον οποίο είχαν ανατεθεί καθήκοντα σιτιάρχη, να αγοράζει δηλ. από την αγορά της Μυτιλήνης τα «ώνια», για το καθημερινό τραπέζι των οπλιτών και των αξιωματικών του στρατοπέδου. Πολλές φορές πηγαίναμε μαζί αφού εγώ τον συνόδευα κάνοντας ανάλογες δουλειές για το ΚΨΜ την ευθύνη του οποίου μου είχαν αναθέσει, πλέον των καθαρά στρατιωτικών καθηκόντων.

Τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ, ο συστρατιώτης μου αυτός ήταν μαθηματικός και από ότι έμαθα  είχε έδρα καθηγητή στα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, το σημερινό Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Ο ίδιος κρατούσε πάντα ένα  χαμηλό προφίλ, έκανε τη δουλειά που του είχε ανατεθεί και δε μιλούσε πολύ. 

Αρκετά χρόνια μετά, τον συνάντησα να είναι ο οργανωτής και η ψυχή μιας από τις μεγαλύτερες αν όχι της μεγαλύτερης εταιρείας ανακύκλωσης  της Λέσβου. Μάλλον για να είμαστε ακριβείς, πρόκειται για την πρώτη και μοναδική δραστηριότητα του είδους στο Βόρειο Αιγαίο, που κατάφερε σε λίγα χρόνια να καθαρίσει τις λαγκαδιές και τα ρέματα του νησιού από τόνους σκουπίδια και ογκώδεις συσκευές και αυτοκίνητα. Και οφείλεται σ αυτόν τον άνθρωπο η οργάνωση και η λειτουργία της επιχείρησης αυτής. Συνεργαστήκαμε μάλιστα σε πολλά προγράμματα με σχολεία με τα οποία επισκεπτόμασταν τις εγκαταστάσεις της εταιρείας, στα χρόνια που ήμουν υπεύθυνος για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση ή στο ΚΠΕ του Ασωμάτου.

Καταλάβατε λοιπόν ότι πρόκειται για τον Παναγιώτη Σινιόρο καθηγητή του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και των πρώην ΤΕΙ Αθηνών- Πειραιώς, διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, με πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο.

Το ενδιαφέρον για τον αγαπητό φίλο και συστρατιώτη Τάκη Σινιόρο, είναι η παράλληλη κοινωνική του δράση την οποία συνδύασε με την επιστημονική του κατάρτιση.

Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του στο έσω εξώφυλλο του βιβλίου, «μέσα από τη διδασκαλία του επιδίωξε να ενθαρρύνει τον κριτικό στοχασμό και να διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες των νέων ανθρώπων με προσανατολισμό στη διεκδίκηση μιας κοινωνίας με ισότητα και ελευθερία.» 

Εκτός από την πλούσια συγγραφική επιστημονική του δραστηριότητα, επιχειρεί την πρώτη του εκδοτική προσπάθεια που απευθύνεται στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

Και είναι τούτο το μικρό βιβλιαράκι που φέρει τον τίτλο «Φιλανθρωπία ή Εξαπάτηση».

Από τον πρόλογό του ακόμα θα διαπιστώσει ο αναγνώστης ότι πρόκειται για ένα πόνημα δουλειάς και έρευνας  αλλά και βιωματικής προσέγγισης του θέματος άμα και ανάλυσης  Ελληνικών γλωσσικών όρων. Και είναι ένα πόνημα με πολιτικές προεκτάσεις.

Από το πρώτο κεφάλαιο ακόμα, ανιχνεύει αυτό που προλέγει, αναζητώντας την προέλευση της κοινωνικής ανισότητας ως προϊόν οικο-νομικής φύσης και συνεχίζοντας στο δεύτερο, με αριθμητικά δεδομένα συνδέει τον πλούτο με τον πληθυσμό και τη φτώχεια με τον άνθρωπο, παραθέτοντας πίνακες με επίσημα και μάλλον ενδιαφέροντα στοιχεία για τη συσσώρευση του πλούτου.

Συνεχίζοντας εισάγει τον αναγνώστη στο θέμα του βιβλίου για τον πραγματικό σκοπό των δωρεών και των χορηγιών από τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους και τις διεθνείς εταιρείες και εισάγει το ερώτημα εργασίας «αν η πρακτική των δωρεών και των χορηγιών αποδεικνύει κοινωνικές ευαισθησίες και φιλανθρωπικά αισθήματα των μεγαλοαστών ή υποκρύπτει άλλες σκοπιμότητες.»

Με βιβλιογραφικές αναφορές και κριτική  ανάλυση υπεισέρχεται στην ουσία του θέματος δίνοντας έμφαση σε έννοιες που καθημερινά ακούμε όπως «εταιρική ευθύνη», «κοινωνική ευθύνη», «ευεργεσία» κλπ και στο τέλος δεν μπορώ να μη συμφωνήσω πως οι κατέχοντες τον πλούτο μέσα από την ευεργεσία «ηθικοποιούν την ανηθικότητά τους», αφού συχνά και από παλιά ο πλούτος αποτελεί προϊόν εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας.

Επομένως η παλιά «φιλανθρωπία» έχει εξελιχθεί στη σημερινή της μορφή σαν «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη;»

Αυτό μας λέει ο συγγραφέας είναι η σύνδεση της ηθικής με το μάρκετινγκ. Και το τεκμηριώνει με ένα πολύ στοχευμένο και καθημερινά εμφανιζόμενο επιχείρημα: Τις διαφημίσεις τραπεζών για τη διευκόλυνση του στεγαστικού μέλλοντος των νέων, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιες εκπλειστηριάζουν σπίτια μικροοφειλετών!!!

Η αλήθεια είναι πως αυτό το  βιβλίο με το τόσο ιδιαίτερο θέμα, που είναι  σαφώς προσανατολισμένο ιδεολογικά και πολιτικά δεν περίμενα ότι θα έλκυε το ενδιαφέρον του αναγνώστη, όμως πράγματι έχει πετύχει τον στόχο του να απευθυνθεί στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

Η δική μου γνώμη είναι πως το θέμα του ενδιαφέρει το ποσοστό του 95% περίπου του πληθυσμού της Παγκόσμιας Πυραμίδας Διανομής Πλούτου, όπως αποτυπώνεται στη σελίδα 7 του βιβλίου και κατά πως πιστεύω, θα πρέπει να διδάσκεται ή τουλάχιστον να χρησιμοποιείται στα μαθήματα Οικονομικής Θεωρίας ή/και Κοινωνιολογίας στα σχολεία! Αλλά σιγά μη γίνει αυτό…

Βέβαια τα ευφυή σκίτσα του ΣΤΑΘΗ (Σταυρόπουλος) και το πίσω εξώφυλλο με κείμενο του Οδυσσέα Ιωάννου, δίνουν τη δική τους διάσταση στο βιβλίο, αναδεικνύοντας με μεγαλύτερη γλαφυρότητα το θέμα του.

Φυσικά το να αναλύσεις κάθε κεφάλαιο του βιβλίου δεν θα προσέφερε τίποτε παραπάνω από αυτά που τελειώνοντας θα ήθελα να παραθέσω δηλαδή αποσπάσματα αυτούσια από το επίμετρο του βιβλίου, συμπεράσματα και επισημάνσεις του συγγραφέα.

1.    Υπάρχουν άνθρωποι που δεν απλώνουν το χέρι, αλλά το σφίγγουν σε γροθιά.

2.    Η ζωή δεν είναι ένα πιάτο φαγητό που «μας το δίνουν» τα αφεντικά οι φιλάνθρωποι και οι ευεργέτες.Είναι η αξιοπρέπεια, ο πολιτισμός και το δίκαιο που κατακτώνται όταν οι άνθρωποι μοχθούν και παράγουν τον πλούτο.

3.    Η αξιοπρέπεια της εργασίας είναι εκείνη που συγκροτεί τον άνθρωπο και θεμελιώνει την κοινωνία- όχι η μια μεριά να ζητιανεύει και η άλλη να μοιράζει ελεημοσύνη.

4.    Η φιλανθρωπία δεν είναι αρετή. Είναι μηχανισμός χειραγώγησης. Κυριαρχίας. Διατήρησης των ανισοτήτων. Εξαγοράς συνειδήσεων. Απορρόφησης της οργής. Ένα τάχα  απαλό χέρι που χαϊδεύει εκ των υστέρων όσους τσακίζει εκ των προτέρων. θα συμφωνήσω ότι και σεις θα συμφωνήσετε με τις τελευταίες λέξεις:

«Οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και θα αγωνίζονται ώσπου να γίνουν ίσοι»