Κουρνιαχτός από σύννεφα οι Μνήμες,
γερασμένα γελούμενα μάτια
που μέσα τους φώλιασαν
οι αμέτρητες ώρες της ταραγμένης μου ζωής
καθώς απ’ τα παραθύρια της ψυχής μου
σεργιάνιζαν ο ήλιος κι η βροχή.
(Γιάννη Σκαλόπουλου, Η ζωή μου)
Εμείς ξεκινήσαμε από μακριά
και με πυξίδα την ελπίδα
οδεύουμε σπέρνοντας δίκαιες φωτιές
για τον πληγιασμένον Άνθρωπο,
για τη Δικαιοσύνη του Κόσμου.
(Γιάννη Σκαλόπουλου, Ποιήματα)

Έφυγε ήσυχα ο Γιάννης Γρ. Σκαλόπουλος, όπως έζησε: σεμνά και αθόρυβα,
χωρίς τυμπανοκρουσίες, όπως αθόρυβα περνούν από τη ζωή οι σεμνοί αγωνιστές και
οι αληθινοί δημιουργοί.
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1939. Σπούδασε τεχνολόγος μηχανικός και
υπηρέτησε στο Δημόσιο επί 33 χρόνια.

Από πολύ νωρίς, ήδη από τα εφηβικά του χρόνια, αποτύπωνε στο χαρτί
συναισθήματα και σκέψεις. «Ήταν η γραφή- σημειώνει στον πρόλογο του τελευταίου
του βιβλίου - μια δημιουργική απασχόληση, καταφυγή και εκτόνωση απο όσα με
απασχολούσαν». Πιο κάτω υπογραμμίζει την πεμπτουσία των ώριμων γραφτών του:
«Η πλέρια αγάπη έγινε το κεντρικό νήμα που διέπει όλα τα γραφτά μου. Συμπάθεια και
αγάπη, προ πάντων στους ταπεινούς και καταφρονεμένους και αδικημένους αυτού του
κόσμου. Δεν ξεχνώ πως ήμουν και εγώ ένας από αυτούς. «Απ’ την πληγή του
κοίταξε του κόσμου την πληγή.» (Γιάννης Ρίτσος)

Στο ποίημά του «Ο διανοούμενος» υπενθυμίζει το χρέος του πνευματικού
ανθρώπου. Μέσα σ’ όλες τις εναντιότητες έχει χρέος να προσφέρεται και στις
ανάγκες των άλλων, να μάχεται για το καλό των ανθρώπων. Δεν επιτρέπεται ναγυρνά την πλάτη του «στα κρίματα του αιώνα». Η ολιγωρία είναι ανεπίτρεπτη, όταν
δίπλα του άλλοι συνάνθρωποι δυστυχούν:

Όταν η ευτυχία λιποτακτεί απ’ το γειτονικό μου σπίτι
δεν έχω το δικαίωμα να ευτυχώ.
Όταν κάθε πέτρα του σπιτιού σου είναι βουτηγμένη
στη δυστυχία
δεν είμαι άξιος να καυχιέμαι για τις δικές μου χαρές.

Ο Γιάννης Σκαλόπουλος δεν προσπέρασε την αδικία, την εκμετάλλευση, τη
φαυλότητα. Τα είδε, τα ονόμασε και τα επέκρινε με ρωμαλέα, εμπνευσμένα γραφτά,
με την αυθεντικότητα της προσωπικής εμπειρίας, τη μνήμη της ιστορίας, την
ποιητική του ευαισθησία και τη βαθιά έγνοια για τον συνάνθρωπο, εκείνον που
δυσκολεύεται, σιωπά και περιμένει τον τίμιο λόγο. Μίλησε καθαρά για το δικαίωμα
όλων στην ευτυχία, την ειρήνη και την αξιοπρέπεια, συνοδοιπόρος στους καημούς,
τους αγώνες και τα όνειρα του λαού με δόρυ και λύρα, με ένα φραγγέλιο στο ένα
χέρι και στο άλλο το Βαγγέλιο της ανθρωπιάς.

Με τη μακρόχρονη παρουσία του στην εφημερίδα «Νέο Εμπρός», με τις
μαχητικές του παρεμβάσεις στη στήλη «Στα πεταχτά», με ποιήματα, αφηγήματα,
χρονογραφήματα, στοχασμούς και βιβλιοπαρουσιάσεις, καθώς και με τα τρία βιβλία
του - «Σκέψεις» (1971), «Ποίηση» (2004) και «Στο διάβα της Ζωής… Ποιήματα
στοχασμοί Χρονογραφήματα» (2023), άφησε έντονο το αποτύπωμά του στα
γράμματα και στην πνευματική ζωή του τόπου. Σημαντική υπήρξε και η συμβολή του
στα «Αιολικά Φύλλα» της Εταιρείας Αιολικών Μελετών, της οποίας υπήρξε
ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος επί δώδεκα χρόνια.

Στο έργο του αποτυπώνεται έντονα το στίγμα του αγνού ιδεολόγου,που
«έσπερνε φωτιές δικαιοσύνης και ανθρωπιάς, μέσα σε έναν κόσμο όπου οι θύελλες όλο και πληθαίνουν κι οι θάλασσες πιότερο θεριεύουν», πιστεύοντας βαθιά «ότι ο
συγγραφέας είναι ο ταπεινός σπορέας που ρίχνει το σπόρο του στα μεγάλα χωράφια της γης, να καρπίσει το δέντρο της αληθινής λευτεριάς και της πραγματικής δικαιοσύνης.»

Αυτό υπήρξε με λόγο και πράξη σ’ όλη του τη ζωή: σπορέας του ωραίου και
του καλού, βαθυστόχαστος ανιχνευτής του εσωτερικού του κόσμου, ευαίσθητος
εκφραστής των ανθρώπινων αισθημάτων, τρυφερός υμνητής της «αγίας ελεούσας»
ομορφιάς.

Με το έργο του, αλλά και με τη συνολική κοινωνική και πολιτιστική του
δράση - υπήρξε, μεταξύ άλλων, μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή
Ύφεση και Ειρήνη- κατέθεσε μια συνεπή μαρτυρία πίστης στη δικαιοσύνη, την
ανθρωπιά, την ελευθερία. Το έργο του, βαθιά εμποτισμένο από αυτές τις αξίες,
αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη στη λεσβιακή λογοτεχνία και στον ευρύτερο
χώρο των ανθρωπιστικών ιδεών.