Έλεγα λοιπόν πριν κάνα μήνα σε μια εκδήλωση τιμής για ένα μουσικό, δάσκαλο μουσικής και την χαρά που δώσανε σ αυτόν τον άνθρωπο, οι συνάδελφοί του τώρα πια, που τον είχανε δάσκαλο στα πρώτα τους χρόνια…

Και βέβαια να τον τιμήσουν δημόσια, ενώ είναι ακόμα ζωντανός.

Χθες πάλι, έπεσε το μάτι μου σε μια ανάρτηση, που ανέβασε κάποιος φίλος, στέλεχος της εκπαίδευσης εν ενεργεία, για την τιμητική εκδήλωση και απόδοση μιας αναμνηστικής πλακέτας σε δυο επόπτες εκπαίδευσης, που παλιότερα τους έλεγαν σχολικούς συμβούλους, έναν από τη Σάμο και μια κυρία από τη Μυτιλήνη, εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που κι εγώ τιμώ και υπολήπτομαι. Και που πρόσφατα συνταξιοδοτήθηκαν…

Συνειρμικά λοιπόν έρχονται στο μυαλό μου κάποια πράγματα που θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Για να μείνουν κι αυτά κάπου γραμμένα… Αν και υπάρχουν στα αρχεία υπηρεσιών αλλά μάλλον θεωρούνται ήσσονος σημασίας.

Θυμάμαι λοιπόν πως σαν Διευθυντής Λυκείου, έπαιρνα κάθε χρόνο ένα φάκελο από τη  Διεύθυνση Εκπαίδευσης, με μια ευχαριστήρια επιστολή προς κάθε εκπαιδευτικό που υπηρετούσε στο σχολείο και είχε αφυπηρετήσει την προηγούμενη χρονιά. Μια επιστολή, ένα απλό χαρτί, που οι περισσότεροι δεν έκαναν καν τον κόπο να ρθουν να το παραλάβουν από το Σχολείο.

Σαν ανέλαβα Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου, επειδή θεωρούσα ότι αυτό το χαρτί   μάλλον δεν ήταν κάτι σημαντικό και επειδή οι άνθρωποι αυτοί που έβγαιναν στη σύνταξη και κοβόταν ο δεσμός τους με την τυπική τουλάχιστον εκπαίδευσηείχαν προσφέρει στην παιδεία, στα παιδιά, στην κοινωνία, έπρεπε με κάποιο τρόπο να τιμηθούν από την επίσημη πολιτεία που εκπροσωπεί σε τοπικό επίπεδο ο Διευθυντής  Εκπαίδευσης και ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης.

Την πρώτη λοιπόν χρονιά, το 2016, σε μια σεμνή τελετή στην αίθουσα των Κεντρικών Λυκείων της πόλης και τα επόμενα χρόνια την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών, τιμούσαμε του συνταξιούχους της προηγούμενης χρονιάς με μια πλακέτα, την οποία είχαμε επιλέξει με τους συνεργάτες μου στη Διεύθυνση Δ.Ε.

Την πλακέτα φιλοτέχνησε ο Καλλιτέχνης εικαστικός και εκπαιδευτικός Γιώργος Κατσαρός και απεικόνιζε το Λεσβιακό κιονόκρανο με ένα σπάσιμο που σημαίνει το κομμάτι, τον εκπαιδευτικό που φεύγει, σε ανακυκλωμένο γυαλί, που στηρίζεται σε μια βάση από ξύλο ελιάς. Γεμάτο συμβολισμούς και με τη ρήση του Μενάνδρου «Βακτηρία έστι  παιδεία βίου».

Το ίδιο πράξαμε όταν βρέθηκα και στη Σάμο σαν Διευθυντής Εκπαίδευσης. Πάντοτε με συγκίνηση και ευχαριστίες από τους εκπαιδευτικούς για την εκτίμηση της πολιτείας στο πρόσωπό τους και στην πορεία τους στη δημόσια εκπαίδευση.

Γιατί σας τα εκμυστηρεύομαι αυτά τώρα;

Ξέρετε, ένα πράγμα που με πικραίνει είναι η αχαριστία και η μη αναγνώριση της προσφοράς κάποιου, όπου και να έχει προσφέρει… Και ακόμα το να μετράς με δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Και αν πριν δυο χρόνια τέλειωσα κι εγώ την αποκλειστική και μόνη  υπηρεσία μου στη Δημόσια Εκπαίδευση, αφού την διακόνησα σε υψηλά επίπεδα, όσο πιο ψηλά γινόταν, χωρίς δεκανίκια και πολιτικά σπρωξίματα, δεν βρέθηκε καμιά προϊσταμένη αρχή να πει έστω ένα «άμε ρε στο καλό»…

Όμως και κάποιοι άλλοι με θέση ανάλογη με τους χθεσινούς τιμηθέντες, όταν συνταξιοδοτήθηκαν πρόσφατα, ούτε «γειά» δεν τους είπε κανένας…

Εμείς που έχουμε υπάρξει και χρόνια σε σχολεία, έχουμε μια πολύ τιμητική διάκριση: Την προσφώνηση «Γειά σου δάσκαλε…» από τους μαθητές μας και δεν έχουμε την ανάγκη της πλακέτας, άσε που θα θέλει κάθε τόσο και …ξεσκόνισμα!

Έχουμε όμως μεγάλη ανάγκη από αυτήν την αναγνώριση. Ανάγκη από αυτήν την καλή κουβέντα. Ανάγκη από αυτό το «καλά το έκανες αυτό»! Ακόμα κι αν δεν το πιστεύουν…

Και θα τελειώσω μ αυτό που είπα και  στην εκδήλωση για τον δάσκαλο μουσικό, ότι είναι τυχερός γιατί βρέθηκαν κάποιοι να του εκφράσουν την τιμή και την ευγνωμοσύνη τους. Γιατί τέτοιου είδους εκδηλώσεις σπανίζουν για ζωντανούς ανθρώπους και πολύ περισσότερο για δασκάλους… Περιμένουν πρώτα να τους δουν… πεθαμένους!!!