Οι εικόνες των σκηνών στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας από φοιτητές και φοιτήτριες που, αν και δικαιούχοι φοιτητικής εστίας, έχουν βρεθεί άστεγοι φέρνουν στο προσκήνιο μια επώδυνη πραγματικότητα: τη μη ισότιμη πρόσβαση φοιτητών και φοιτητριών στο δημόσιο αγαθό της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Σύμφωνα με τον Ο.Η.Ε. η πρόσβαση σε οικονομικά προσιτή κατοικία που να διαθέτει βασικές ανέσεις διαβίωσης αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Αποτελεί ελάχιστη υποχρέωση ενός ευνομούμενου κράτους η προστασία και η μέριμνα της φοιτητικής ζωής.

Η υφιστάμενη γνώση τεκμηρίωσης για την ποιότητα της φοιτητικής στέγασης, το κόστος διαβίωσης της φοιτητικής ζωής και η διακεκομμένη φοίτηση λόγω οικονομικών δυσκολιών είναι περιορισμένη. Η βιωματική, όμως, γνώση από τη θέση των γονέων αλλά και των λειτουργών ΑΕΙ φανερώνει τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζουν σε μεγάλο ποσοστό οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, οι οποίοι αναγκάζονται να διαβιούν σε απομακρυσμένες εστίες, σε δωμάτια με μούχλα και υγρασία, ή και άστεγοι/ες.

Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ένα βήμα πραγματικής κοινωνικής ευημερίας, εάν ένα κράτος δεν φροντίσει για τα παιδιά και τους νέους / τις νέες. Παρά τις εξαγγελίες και τα προπαγανδιστικά τικ τοκ Ιδρύματος Νεολαίας Δια Βίου Μάθησης, η φοιτητικά κατοικία είτε είναι υπό κατασκευή, είτε είναι υπό κατάρρευση είτε είναι υπό διαγωνισμό.

Μόλις προχθές γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας που θα έπρεπε να μας δίνει το έναυσμα να σκεφτούμε τους κοινωνικούς και οικονομιούς προσδιοριστές της, τη διασφάλιση όλων εκείνων των αντικειμενικών κοινωνικών συνθήκων που επιτρέπουν την ισότιμη πρόσβαση σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Όταν αυτές οι βασικές συνθήκες δεν διασφαλίζονται και εμποδίζεται η πρόσβαση στην φοιτητική εστία, τότε ασκείται δομική βία: αφαιρούνται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις και τα θεμελιώδη δικαιώματα για να υπάρξει κάποιος /α ως πρόσωπο αναπτύσσοντας τις ικανότητες, τα ταλέντα και τις βασικές τους ανάγκες για μόρφωση.

Η παράταξη των σκηνών από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες σε δημόσιους χώρους διεκδικώντας το αυτονόητο την ισότιμη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση είναι μια ακόμη γενναία πράξη αγώνα με μεγάλη συμβολική φόρτιση.

Η αβεβαιότητα για φοιτητική εστία απομυζά μεγάλη ενέργεια, επιβάλλει περισπασμούς επιβίωσης, καταρρακώνει τους γονείς που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα κόστη της φοιτητικής ζωής, είναι διασπαστική των σπουδών και επιβαρύνει την ψυχική υγεία με άγχος και ανασφάλεια.

Ως γονιός και ως λειτουργός, δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχα γνωρίζοντας ότι έστω και μια φοιτήτρια ή ένας φοιτητές είναι εκτός στέγης. Η κυβέρνηση επέδειξε ζήλο να λειτουργήσει τα μη κρατικά Πανεπιστήμια και εγκληματική ανεπάρκεια για την φοιτητική μέριμνα της δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης.