Πριν λοιπόν γράψουμε το τρίτο σημείωμά μας για το Παλιό Λιμεναρχείο έφτασαν τα νέα.

Όταν γράφαμε «πού βρίσκονται αυτά τα πράγματι σπουδαία και ανεκτίμητα αντικείμενα του Μουσείου» δεν πιστεύαμε ότι οι πληροφορίες θα έρθουν τόσο γρήγορα.

Ή μάλλον η επιβεβαίωση των πληροφοριών:

Ότι τα αντικείμενα αυτά που εκτίθεντο στο Λαογραφικό Μουσείο της Μυτιλήνης που στεγαζόταν στο Παλιό Λιμεναρχείο, είχαν μεταφερθεί σε παλιότερους καιρούς, επί προηγουμένου  Δημάρχου στην Καλλονή και εναποτέθηκαν στο Οθωμανικό Λουτρό της …Όπως το ανέφερε και τη βραδιά των εγκαινίων ο ιστορικός της πόλης Στρατής Αναγνώστου.

Με μια χρονική μόνο διαφορά. Εκείνος είπε τη βραδιά των εγκαινίων, πως χθες  επέστρεψαν και βρίσκονται στη Μυτιλήνη κι  εμείς μάθαμε πως βρίσκονται εδώ και δυο χρόνια  στην πρωτεύουσα  του Μητροπολιτικού μας Δήμου.

Και λέγαμε: Δεν μας είπε όμως πού βρίσκονται ακριβώς και πόσα από αυτά τα παλιά υπάρχουν… Παρήγορο όμως είναι  αυτό που ειπώθηκε. Ότι δηλαδή θα εκτεθούν και πάλι…

Έμαθα ακόμα πως ό,τι βρισκόταν στο Οθωμανικό Λουτρό της Καλλονής έχει καταγραφεί λεπτομερώς και έχει παραδοθεί με σχετικό πρωτόκολλο στο Δήμο Μυτιλήνης.

Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω. Κι επειδή δεν καταλαβαίνω θα ψάξω λίγο ακόμα μήπως και μάθω. Για να καταλάβω…

Θα μου πείτε και πάλι τί ψάχνω;

Τη στιγμή που στα χωριά μας υπάρχουν τόσο όμορφα στημένα «Μουσεία». Μουσεία… τρόπος του λέγειν. Γιατί αυτά δεν είναι απλά Μουσεία. Είναι η ψυχή των ανθρώπων που έζησαν σ αυτά τα μέρη. Είναι ο πολιτισμός των χωριών του νησιού μας, είναι ο πολιτισμός της Ελλάδας ολόκληρης.

Σαν κι αυτό που έχουν στήσει στο Δημοτικό Σχολείο της Συκαμιάς οι γυναίκες της.

Ή το Μουσείο Σχολικής Ζωής στο Γυμνάσιο και Λύκειο του Μανταμάδου.

Αλλά γι αυτά θα επανέλθω…

Όμως δε μπορεί πολλά χρόνια πριν, να έχει κινητοποιηθεί ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα της «μέσηςπαιδείας», οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές, οι γονείς, ακόμα οι Μητροπόλεις και ο απλός κόσμος«για να διασωθούν αυτά τα κειμήλια από τους αρχαιοκάπηλους που τα βγάζουν από το νησί» όπως ανέφερε σε ομιλία του ο τότε Γενικός Επιθεωρητής Μέσης Εκπαιδεύσεως κ. Παπανικολάου.

Τότε που μεγάλες προσωπικότητες των Λεσβιακών Γραμμάτων, εφημερίδες της Μυτιλήνης και των Αθηνών, εξήραν την πρωτοβουλία του κ. Επιθεωρητή, τους Διευθυντές των Σχολείων με πρωτεργάτη τον αείμνηστο Γυμνασιάρχη κ. Π. Σαμάρα και όλους αυτούς που συνεισέφεραν τα πολύτιμα και μοναδικά αντικείμενα για τη συλλογή και μεταξύ αυτών και κειμήλια ανεκτίμητης αξίας και ιστορικής μοναδικότητας, όπως η σπάθα του Βενιαμίν του Λέσβιου…

Δε μπορεί αυτά τα μοναδικής αξίας Ιστορικά και ίσως Εθνικά κειμήλια, να μην βρίσκονται στη διάθεση του ιστορικού ερευνητή, των κατοίκων και των επισκεπτών του νησιού και κυρίως στη διάθεση των Σχολικών Μονάδων και των μαθητών τους. Για να μαθαίνουν την ιστορία και τη λαογραφία του τόπου τους. Τον τρόπο της ζωής και τα εργαλεία, τις ενδυμασίες  και τα άλλα μέσα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητά τους. 

Μακάρι λοιπόν να αποδοθούν πάλι στη Λεσβιακή Κοινωνία, με τρόπο που να αναδεικνύεται η σπανιότητα και η διαχρονική τους αξία. Με σεβασμό στο παρελθόν και την ιστορία του νησιού μας.