Και πράγματι,  η γραφή του, κατά την γνώμη μου πάντοτε, ανήκει σε ένα είδος ποίησης, που μπορεί μεν να θυμίζει σουρεαλιστές, αλλά εδώ η ελευθερία του στίχου του, έχει ξεπεράσει ακόμα και την αποδεδειγμένη.Την "άνευ όρων και ορίων" ελευθεριότητα των σουρεαλιστών και ταξιδεύει στο υπερπέραν του υποσεινηδήτου με ταχύτητα τέτοιας έντασης, σαν το μελτέμι, που ξεσπά το κατακαλόκαιρο κι η θάλασσα η γαλακτωμένη, μετά από την γαλήνη της,  που για τον άλλο ποιητή.,.. "κοιμάται μες της γης την αγκαλιά" , απότομα ρυτιδώνεται και ξαφνικά γίνεται μια  μαινάδα που σαρώνει στο ξέσπασμα της τα πάντα .

Κι εκεί που ο  λυρισμός του μέλπει και ξέχειλος αγκαλιάζει την ομορφιά των πραγμάτων, ξαφνικά χάνεται μέσα στο φως κι ο λόγος του με την αιολική λύρα να τον συνοδεύει, γίνεται καταγγελτικός και ξεσπά πάνω  στην ασκήμια που μας περιβάλλει, με την κάθε μορφής " ντουλάντα" να κυριαρχεί.

Αιχμηρός αλλα δίκαιος. 

Με την άνεση, του κατόχου της γλώσσας σε βάθος, έτσι  που εύκολα  να την παραποιεί ( τι μου θυμίζει) χωρίς να το καταλαβαίνεις, γινεσαι κι εσυ κοινωνός της μεστής νοημάτων κριτικής του.

Πάντα οι ποιητές δίδασκαν.

 Γνώστης της ντοπιολαλιάς μας, παρεμβάλλει λέξεις που ταιριάζουν απόλυτα στις περιγραφές των προσώπων, που κατακλύζουν την ποίηση του, και  που  στο βάθος είναι πάντα θωπευτική και γενναιόδωρη. 

Δεν κατακρίνει. Απλά επισημαίνει και θεραπεύει.

Τιποτε δεν του ξεφεύγει. Κι εμεις βρισκόμαστε, χωρίς να το καταλάβουμε, να κάνουμε παρέα με τον Σόλωνα και τον Γιάννη και τον Γιαννακό,τον Καμπόη, κ.ά  στη Τσαμουρογειτονιά των αχράντων μυσηρίων, να κοινωνούμε μαζί τους , μαζί τον ραψωδό της.

Αλλά και με τους μεγάλους . 

Τον Μπωντλαίρ και τον Ελύτη...

Ακόμα και η βαθειά πολιτικοποίηση του, μέσα από λέξεις- αναφορά,  που πεζοπορούν  στην πρόσφατη ιστορία,  αυτού του καθημαγμένου τόπου, εμβόλιμες αλλά καίριες,  αναλύουν εύστοχα τα όσα πάθη ζήσαμε, για να βρουν γρήγορα, τον γεμάτο οράματα κόσμο του,  έτσι που τελικά η  απέραντη αισιοδοξία του,  για την ζωή να σβήνει " την ομίχλη του ατομικού πόνου"  και νά γινεται παιάνας  χαράς και τού έρωτα τροβαδούρος....

Και να κυριαρχεί στην ποίηση του.

" Η ηδονή δεν έχει ηλικία μηδέ του νόστου μας τα πάθη.."

θα μας πει στην βαθειά του εξομολόγηση στο "Τραγούδι του ποιητή"  όπου με μοναδικούς  στίχους αναφέρεται στον μεγαλο μας ποιητή τον Οδυσσέα Ελύτη.

Τούτη η μικρή μου προσέγγιση,  δεν είναι τίποτα περισσότερο, παρά η έκφραση του θαυμασμού μου και της αγάπης μου,,  στον πολύτροπο ποιητή, που η ευαισθησία του μας αγκαλιάζει και παράλληλα μας οδηγεί στα μυστικά μονοπάτια,  μιας άλλης ζωής, οπου κυριαρχεί μια άλλου είδους θεώρηση των πραγματων.

Γιατι ο Βέτσος, χωρίς κι ο ίδιος να το καταλαβαίνει πρωτοπορεί και με την ελευθερία της σκέψης του διδάσκει.

Άφεριμ τροβαδούρε...

Η βάρβιτος σου, να μας συντροφεύει, να μας ευφραίνει και γιατι όχι κσι να μας μας προβληματίζει ...

Ο πολιός, αλλά πλήρης εισέτι χυμών, ατάκτου εφήβου, Παμφίλιος συγχωριανός σου.

Βασίλειος ο μικρός.  Ο υιός του μεγάλου Αλυτέως.

Οκτώβριος του 2026.

Υ.Γ.

Βασίλη Βέτσο πρόσεχε.

Εδώ δεν είναι η Τσαμουρογειτονιά σου.

Εδώ είναι τα Πάφλα.

Και δεν είναι παίξε γέλασε.

Δεν τελειώσαμε. Πάρτο και ως απειλή....