Ξημέρωνε Παρασκευή ,19 Σεπτέμβρη 1975. Η αγωνία στο κατακόρυφο. Αγωνία και ενθουσιασμός μαζί. Τι θα γινόταν; Θα τα καταφέρναμε; Τι αποδοχή θα είχε από τον κόσμο;
Είχαμε να κλείσουμε μάτι μέρες ολόκληρες. Όχι τόσο από τη δουλειά της προετοιμασίας - καλά κι αυτή δεν ήταν λίγη - όσο από την ένταση. Τίς τελευταίες μέρες ξημεροβραδιαζόμασταν εκεί, στο γήπεδο του Ζωγράφου.
Το κακό ήταν που δεν είχαμε προηγούμενο. Να πατήσουμε πάνω σ' αυτό και να προχωρήσουμε.
Απ' την άλλη, το καλό ήταν που δεν είχαμε προηγούμενο. Ξέραμε, νοιώθαμε ότι ανοίγαμε δρόμο, ότι το 1ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή ήταν η αρχή και θα ακολουθούσαν κι' άλλα, κι άλλα πολλά.

Άρχισε να σουρουπώνει, η πολιτεία του Φεστιβάλ φωτίστηκε και μαζί φωτίστηκαν και τα πρόσωπα του κόσμου.
Μέγα πλήθος κόσμου. Όλες οι ηλικίες μαζί να τριγυρνούν στο χώρο, να παρατηρούν με προσοχή τα ταμπλό με τα υλικά, να εξετάζουν τα βιβλία στους πάγκους και τα άλλα εκθέματα και τα πρόσωπά τους να λάμπουν από καμάρι και χαρά.

Κόντευε, πια, να γεμίσει το γήπεδο και η δική μας ομάδα δουλειάς βρέθηκε κάτω από την κεντρική εξέδρα. Γράφαμε ή τσεκάραμε τα σημειώματα που μας ερχόταν με το ποιοι παρευρισκότανε στο χώρο του Φεστιβάλ και μετά τα προωθούσαμε στις εκφωνήτριες και τους εκφωνητές.

Κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι στο χώρο του Φεστιβάλ μπήκαν ο Σπύρος Μπλαζάκης και ο Γιώργος Τσομπανάκης.Ποιοι ήταν; Ήταν οι τελευταίοι αντάρτες που κατέβηκαν από τα βουνά της Κρήτης με την μεταπολίτευση και το πέρασμα του ΚΚΕ στη νομιμότητα και στη νόμιμη δράση.Παίρνω στα γρήγορα ένα χαρτί, γράφω το σημείωμα και χωρίς να περάσει από το '' τσεκ '' της επιτροπής το προωθώ αμέσως στην εκφωνήτρια.Σε λίγο ακούστηκε η φωνή της εκφωνήτριας, χωρίς να πολυκαταφέρνει να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό της : '' Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι στο χώρο του φεστιβάλ βρίσκονται ο Σπύρος Μπλαζάκης και ο Γιώργης Τσομπανάκης, οι τελευταίοι αντάρτες της Κρήτης, που δεν παραδόθηκαν ποτέ.''

Το τι έγινε στο γήπεδο δεν περιγράφεται. Οι ζητωκραυγές, τα χειροκροτήματα, τα ζήτω και τα μπράβο, οι κάθε είδους φωνές έφτασαν μέχρι τον ουρανό.
Κάτω από την εξέδρα, μετά και τις δικές μας φωνές και ζήτω, αλληλοκοιταχτήκαμε - οι άλλοι, βέβαια - με κάποια περιέργεια και :
--- Καλά, πως πέρασε το σημείωμα, εμείς δεν το είδαμε;
Εγώ, σαν βρεμένη γάτα :
--- Παιδιά, εγώ το πέρασα. Το έδωσα στα γρήγορα για να μην το καθυστερήσουμε...
Βάλανε τα γέλια και:
--- Εντάξει, βρε, μην σκας. Καλά έκανες.
Καλά έκανα; Ακόμα δεν ξέρω αν έκανα καλά ή όχι. Μετά τις φωνές και τις ζητωκραυγές όλου του κόσμου, οι δυο αντάρτες κοκκίνισαν, έσκυψαν το κεφάλι μέχρι κάτω και ήταν σαν να ζητούσαν να άνοιγε η γη να τους καταπιεί. Και το σήκωσαν μόνο όταν πήγε κοντά τους ο Χαρίλαος και αγκαλιάστηκαν

Ειλικρινά, αν ήξερα από πιο μπροστά σε πόσο δύσκολη θέση θα τους έφερνα, ακόμα δεν ξέρω αν θα έδινα το σημείωμα ή όχι.