Κάθε μεγάλη αλλαγή έρχεται μέσα από τη βία των συγκυριών, όπως γνωρίζουμε και από την ιστορία μας, ο κορονοϊός δεν αποτελεί εξαίρεση, ήρθε για να μείνει.

Αργά ή γρήγορα η πανδημία θα παυτεί, ωστόσο οι συνέπειές της θα μας ακολουθούν. Η παγκόσμια οικονομία θα μεταρρυθμιστή, θα μάθει να λειτουργεί και στο ενδεχόμενο της αναστολής των επιχειρήσεων. Ο κόσμος θα προσαρμοστεί στην ιδέα της ηλεκτρονικής εργασία. H δημόσια υγεία αντί να ιδιωτικοποιείται, όπως είναι η τάση της εποχής, θα επεκταθεί και θα εκσυγχρονιστή. Και προσωπικά, σε εμάς τους Έλληνες, θα μας διδάξει την κοινωνική ευθύνη που, εξαιτίας της πελατειακής πολιτικής που ακολούθησαν τα κυβερνώντα κόμματα τις τελευταίες δεκαετίες, μας έκαναν να τη διαγράψουμε από το λεξιλόγιο μας.

Αυτή τη στιγμή σε κάθε χώρα τα κυβερνητικά συμβούλιά συνδιαλέγονται την πιο δυσοίωνη εξέλιξη του ιού, όπως το να συνεχιστεί για περισσότερο από ένα χρόνο. Πράγμα το οποίο δεν ανήκει στη σφαίρα του φανταστικού. Η άποψη ότι η νόσος θα αποδειχτεί εποχική και πως θα υποχώρηση την άνοιξη, όταν θα ανέβουν οι θερμοκρασίες, είναι ανεδαφική. Καθώς δεν έχουμε την εμπειρία να υποστηρίξουμε κάτι τέτοιο, διότι ο Covid-19 είναι παντελώς καινούριος, και αυτό τον καθιστά μη προβλέψιμο, όπως αναφέρει και το κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό “science”. Έτσι, λοιπόν, θα πρέπει να γίνουν εισηγήσεις και να βρεθούν λύσεις για τη λειτουργία του κράτους κάτω από επιτακτική απαγόρευση της μετακίνησης των ανθρώπων. Αυτό θα οδηγήσει στην αλλαγή σελίδας του πλαισίου εργασίας μιας και οι χώρες θα προσαρμοστούν στην εξ αποστάσεως λειτουργιά των επιχειρήσεων, ιδιωτικών και δημοσίων.

Ενδεικτική της αλλαγής που προοιωνίζεται είναι η ανακοίνωση της Γερμανίας για μέτρα στήριξης 500 δισεκατομμύριων ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα οποία, μεταξύ άλλων, θα περιλαμβάνουν φοροελαφρύνσεις για τις επιχείρησης και αναβολή καταβολής φόρου. Κάτι τέτοιο παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες του οικοδομήματος της γερμανικής Ευρώπης η οποία πρεσβεύει τη λιτότητα και τη μη κρατική παρέμβαση στην αγορά. Ταυτόχρονα, αυτή η εξέλιξη φαίνεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρα για την οικονομία της Ελλάδα μιας και την αποδεσμεύει από τον στόχο του 3,5% πλεονάσματος, που είχε για φέτος.

Η δημόσια υγεία της Ελλάδας, απο την άλλη, φαίνεται να είναι ο στυλοβάτης της προσπάθειας αναχαίτισης του κορονοϊού, και τα στελέχη του, γιατροί και νοσοκόμοι, αναδεικνύονται ως ήρωές της. Και όλα αυτά σε μια εποχή που το σύστημα απαξιώνεται καθημερινά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές οι οποίες χαρακτήριζαν, μέχρι πρότινος, το δημόσιο σύστημα υγείας, ζημιογόνο, αντιπαραγωγικό και υφεσιακό. Αυτό, από ό,τι όλα δείχνουν, έρχεται να αλλάξει, μιας και οι ευρωπαϊκές χώρες, η μία μετά την άλλη, σπεύδουν σε γενναίες επενδύσεις και σε χιλιάδες προσλήψεις, αφού αντίκρισαν τα χρηματιστήρια τους να κάνουν βουτιά στο κενό λόγω της αβεβαιότητας που προκαλεί η νόσος.

Η παγκοσμιοποίηση πέρα από τα πολλά θετικά και αρνητικά της, μας προσέφερε, ιδιαίτερα σε εμάς τους Έλληνες, και έναν ιδιότυπο ατομικισμό ο οποίος στερείται αλληλεγγύης και συλλογικών δράσεων. Με αυτόν, λοιπόν, έχουμε έρθει αντιμέτωποι τις τελευταίες μέρες. Και το αντιλαμβανόμαστε όλοι από την απουσία κοινωνικής ευθύνης που διακατέχει τους περισσότερους από μας. Από τον διπλανό που άδιασε απο τα ράφια τα αντισηπτικά, από τον γείτονα που προμηθεύτηκε μακαρόνια για όλο το χρόνο, αδιαφορώντας εάν ο συνάνθρωπός του θα πεινάσει, από τις γεμάτες καφετέριες, και από από τους μαυρέμπορους-κερδοσκόπους που προσπαθούν να επωφεληθούν από το χάος που επικρατεί. Αυτά συνηγορούν σε ένα λαό που έχεις ως πρόσημό του τον ακραίο ατομικισμό και σαν σλόγκαν του “ο θάνατός σου η ζωή μου”.

Όλο αυτό που περιέγραψα μεταβάλλεται βιαίως τις τελευταίες ώρες μιας και ο κορονοϊός αφύπνισε τη συλλογική υπευθυνότητα όλων, καθώς η ατομική ευθύνη γίνεται ομαδική για τη σωτηρία μας. Και το σλόγκαν αλλάζει στο “η ζωή σου η ζωή μου”.

Αυτό που βιώνουμε, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν είναι μια παρένθεση, αλλά η σηματοδότηση ενός νέου μοντέλου λειτουργίας του κόσμου που καλούμαστε να ακολουθήσουμε.