Θυμάμαι το '90-'91, τρίτη Γυμνασίου, φτιάξαμε αναμνηστικά πλατούν και δαχτυλίδια για να θυμόμαστε ότι μετά από 10 χρόνια θα βρισκόμασταν ξανά όλοι οι συμμαθητές.

Με αφορμή αυτό, σκεφτόμασταν τότε πόσο πολύ θα έχει αλλάξει ο κόσμος μας αλλά κι εμείς μέσα στα δέκα αυτά χρόνια.

Αναρωτιόμασταν αν θα σπουδάζαμε, αν θα δουλεύαμε, αν θα είχαμε παντρευτεί, αν θα ήμασταν στο νησί ή κάποιο άλλο μέρος του κόσμου, ακόμα κι αν θα υπήρχαν...ιπτάμενα αυτοκίνητα!

Ας μη ξεχνάμε πως μετά από δέκα χρόνια, θα ήμασταν στο 2000, ένα έτος όχι τόσο μακρινό για εμάς τότε, αλλά σίγουρα γεμάτο μυστήριο και προσμονή, για όλα αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα που περιμέναμε ότι θα έφερνε μαζί της η αρχή της 3ης χιλιετίας μ.Χ.

Το 2000 λοιπόν κάποια στιγμή έφτασε και συναντηθήκαμε οι παλιοί συμμαθητές για καφεδάκι στον χώρο της "Αποκάλυψης" - που δεν ήταν πια "Αποκάλυψη" - και στεναχωρηθήκαμε λιγάκι που δεν φτάσαμε εκεί με τα ιπτάμενά μας αυτοκίνητα...

Μοιραστήκαμε ξανά τις παλιές μας ιστορίες από τα χρόνια του Γυμνασίου αλλά και τις νέες των δέκα τελευταίων ετών και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μια άλλη στιγμή στο μέλλον, με την ελπίδα να το βρίσκαμε πιο εντυπωσιακό.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο 21ος αιώνας, δεν μας απογοήτευσε τεχνολογικά μέχρι στιγμής - κι ας μην καταφέραμε ακόμα να πετάμε με το αμάξι στη δουλειά. Είδαμε πράγματα που δεν φανταζόμασταν και πράγματα πολύ καλύτερα και σημαντικά από αυτά που φανταζόμασταν.

Αυτό που απογοήτευσε ωστόσο - και συνεχίζει να απογοητεύει - είναι οι επιλογές των ανθρώπων (προσωπικές, πολιτικές, κοινωνικές…). Αυτές δεν άλλαξαν καθόλου μέσα σε αυτά τα χρόνια και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα, να βασίζονται στην πλειοψηφία τους πάνω στο ιδιωτικό συμφέρον, την ατομική προβολή και στις πελατειακές σχέσεις.

Βγήκαμε σαν γενιά από την εφηβεία, απηυδισμένοι από την πολιτική χυδαιότητα και την στασιμότητα σε όλα αυτά που θέλαμε και θαυμάζαμε, όταν τα βλέπαμε να συμβαίνουν σε άλλα μέρη του κόσμου. Θέλαμε λοιπόν πολύ να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση…

Όταν ήρθε όμως η στιγμή που με τις αποφάσεις μας, τη συμμετοχή μας και τις γνώσεις μας θα μπορούσαμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση, φάνηκε πως το “παλιό” διατηρούσε ακόμα τις δυνάμεις του - κι εμείς από την άλλη, είχαμε αρχίσει να χάνουμε τις δικές μας...

Μεταμορφωνόμασταν σιγά-σιγά, σε αυτό ακριβώς που θέλαμε να αλλάξουμε και δεν παίρναμε χαμπάρι…

Ο στόχος μας χάθηκε κάπου ανάμεσα σε προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες που έπρεπε να τραφούν κάπως από την καθημερινότητά μας. Η τροφή τους δεν ήταν άλλη από τον χρόνο μας και τον καταβρόχθιζαν λαίμαργα.... Πως να διεκδικήσεις άραγε, χωρίς χρόνο στη διάθεσή σου για να σκεφτείς, να αντιληφθείς, να ανταλλάξεις απόψεις, να οργανωθείς…

Ίσως το παιχνίδι να χάθηκε για μία ακόμη γενιά, μαζί με την ευκαιρία να κάνουμε τη διαφορά και να φέρουμε την πολυπόθητη αλλαγή - στις συμπεριφορές, στις νοοτροπίες, στην καθημερινότητά μας…

Ίσως όμως πάλι, να χρειάζεται απλά να αλλάξουμε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Μπορεί τελικά να μην είμαστε η γενιά που θα αλλάξει τον κόσμο. Γνωρίζουμε όμως πολλά και έχουμε ονειρευτεί ακόμη περισσότερα, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε αυτοί που θα μεγαλώσουν και θα στηρίξουν τη γενιά που ίσως να το καταφέρει…

Για μένα, εδώ και 7 χρόνια αυτή η πιθανότητα είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από ότι προσπαθώ να κάνω, από τα πιο "χαζά" μέχρι τα πιο σοβαρά.

Για έβδομη χρονιά σκέφτομαι και εύχομαι, αυτή η πιθανότητα να γίνει πραγματικότητα κάποια στιγμή - και μαζί με την υγεία και τους καλούς φίλους, είναι επίσης η ευχή μου προς όλους εμάς για τη νέα χρονιά που έρχεται.

Διαβάσατε πολλά όσοι φτάσετε μέχρι εδώ, άρα υπομονή έχετε. Μαζί με λίγη επιμονή, ποιος ξέρει τι μπορούμε τελικά να καταφέρουμε…

Καλή και Δημιουργική νέα δεκαετία!