Έχω πολλά να θυμηθώ από την πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Τους μαζικούς σχολικούς αγώνες στο δρόμο για το εκπαιδευτικό, τη χρηματιστηριακή κατάρρευση του ´99, τα σκάνδαλα της Siemens, της Novartis, των υποβρυχίων και των παρακολουθήσεων, την είσοδο μιας εγκληματικής οργάνωσης στο Κοινοβούλιο, την κακοδιαχείριση σε σεισμούς, πανδημία και μεταφορές, τη μετάθεση ευθυνών από κυβερνητικές σε ατομικές και κάποιες επιλεκτικά ξεχασμένες εκφράσεις, όπως «λεφτά υπάρχουν» και «μαζί τα φάγαμε», οι οποίες έχουν μείνει στην πολιτική ιστορία μεταξύ άλλων.

Τα αίσχη της ελληνικής πραγματικότητας είναι αναρίθμητα. Ανυπολόγιστη μοιάζει να είναι και η ανοησία όσων επιμένουν να μη «δαγκώνουν το χέρι» που όχι μόνο δεν τους ταΐζει, αλλά τους κλέβει και χωρίς αιδώ. Στα κόμματα που εξουσιάζουν από τη Μεταπολίτευση και ύστερα, παρότι κυριολεκτικά διέλυσαν τα νοικοκυριά σε κάθε γωνιά του τόπου, ο ψηφοφόρος με νοσταλγικό τρόπο συνεχίζει απλόχερα να μοιράζει συγχωροχάρτια με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο.

Στην εξαθλίωση που οδηγηθήκαμε - φτωχοί, χωρίς όνειρα, χωρίς αισιοδοξία για το μέλλον, γεμάτοι προβλήματα και πάσης φύσεως αδιέξοδα - έρχονται ορισμένοι πολιτικοί και πετούν ένα «κομμάτι ψωμί». Έτσι, πέφτουμε όλοι μαζί σαν τους κόρακες να τσιμπήσουμε από λίγο, τρέχουμε σε κάθε προεκλογική ευκαιρία και παρακαλάμε για «βόλεμα», αφού το πολιτικό ρουσφέτι έχει ενταχθεί πια στην κανονικότητα.

Γνωρίζουμε ότι για να διασφαλίσουμε την επιβίωσή μας και να εξασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας, πρέπει να πουλήσουμε την ψυχή μας. «Τελευταία φορά που τους ψηφίζω» ακούω από τότε που γεννήθηκα. Βρίζουμε καθημερινά και αδιάκοπα όλους τους πολιτικούς, υπαίτιους και αναίτιους, συμφωνούμε μεταξύ μας ότι καταστρεφόμαστε κι όμως την ώρα της κάλπης εμφανίζεται ένα διαβολάκι στο αυτί μας και ψιθυρίζει «κι οι άλλοι δεν είναι καλύτεροι».

Ναι, την ψυχή μας ξεπουλάμε σε αυτούς που φτύνουμε, με τις γραβάτες, τα δερμάτινα τσαντάκια, τα ωραία κοστουμάκια, τα προσεγμένα κουρέματα και τα λαμπερά χαμόγελα. Μόνο και μόνο για δυο-τρεις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Το γνωρίζουν, το απαιτούν από εμάς και τους το δίνουμε με πόνο ψυχής κάθε φορά. Με τον ίδιο τρόπο που επιβιώνουν οι βασιλείς, προτάσσοντας αίγλη και ψεύτικα όνειρα, συγκεκριμένοι πολιτικοί εισβάλλουν στη συνείδηση μας ζητώντας μια ακόμη ευκαιρία. Με οπαδική προσέγγιση κουνάμε σημαίες, ανεβάζουμε τους τόνους στις παρέες και μετράμε τα «γκολ» κάθε πολιτικού ηγέτη για να δούμε ποιος θα πάρει το «πρωτάθλημα», αγωνιώντας ως εθισμένοι τζογαδόροι αν θα κερδίσουμε το στοίχημα.

Μα δεν είναι, βρε φίλε, ποδόσφαιρο, η ζωή. Έτσι δίνουμε ευκαιρίες σε λωποδύτες για προσωπική ανέλιξη καταδικάζοντας το δικό μας αύριο.Επιδεικνύουμε αμέριστη συμπόνια σε επαγγελματίες πολιτικούς που βάζουν χέρι στις τσέπες μας, ενεχυριάζουμε τα όνειρα μας για να τη δίκη τους ευημερία και δε φροντίζουμε για το πραγματικό συμφέρον της οικογένειας μας.Η πολιτική καθορίζει τι θα φάμε και πού θα κοιμηθούμε - σήμερα, αύριο και για όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας. Αυτό που τρώμε τόσα χρόνια παραμένει το ίδιο άνοστο και μπουχτίσαμε. Πότε επιτέλους θα σταματήσουμε να τρώμε, εκεί που άλλοι «χέζουν»;

(Πάρντον μάι λάνγκουιτζ.)