Άλλη μια χρονιά κύλησε κι ήρθε ο Μάης με τις μουσικές συναντήσεις που πραγματοποιεί το Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης. Μαθητές του σχολείου αποδίδουν μουσικά κομμάτια, ατομικά, σε ντουέτο, αλλά και με περισσότερες συμμετοχές. Και κει προς το τέλος να παρουσιάζονται τα σύνολα του σχολείου. Σύνολα κλασικής μουσικής, δωματίου, σύγχρονου τραγουδιού κι ότι άλλο έχουν ετοιμάσει οι καθηγητές με τους μαθητές τους. Έτσι έγινε και χθες, Δευτέρα, πρώτη μέρα των φετινών Μουσικών αγώνων.

Είναι όμορφο να βλέπεις τους μαθητές/μαθήτριες να ανεβαίνουν στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου, με τα όργανά τους. Κάποιοι διστακτικά, ίσως είναι η πρώτη φορά, άλλοι με ορμή και δύναμη. Εναλλάσσονται τα μουσικά όργανα, κιθάρες, βιολιά, σαξόφωνα, σαντούρια, πνευστά και κρουστά, το πιάνο με ουρά. Αγόρια και κορίτσια, με τα άσπρα ή τα μαύρα πουκάμισά τους, σαν μικροί καλλιτέχνες δίνουν το στίγμα τους. Αποδίδουν το μουσικό κομμάτι, υποκλίνονται, δέχονται το χειροκρότημα των θεατών, του κοινού, κι επιστρέφουν στη θέση τους. Άξιο παρατήρησης η ησυχία που υπήρχε, που έκαναν όσοι παρακολούθησαν.

Κάποιος/α βιάζεται να ανεβεί στη σκηνή, άλλοι αλλάζουν διαδρομή, χαμογελούν, χαιρετούν τους φίλους, συμμαθητές, γονείς και καθηγητές. Η μουσική απλώνεται στην αίθουσα, από τη πρώτη γραμμή έως την πίσω έξοδο. Περνά ανάμεσά μας, δεν την αποδεχόμαστε μόνο με τα αυτιά, αλλά και με τη ψυχή μας. Οι νότες της μουσικής αυτό κάνουν, εισχωρούν μέσα μας, περνούν από τον λαβύρινθο του μυαλού, ελαφρύνουν τον χρόνο.

Η μουσική, είτε προέρχεται από ένα μαθητή, είτε από τον πλέον καταξιωμένο σολίστα, περνά τα τείχη που υπάρχουν γύρω μας, τα γκρεμίζει. Μας ενώνει, μας φέρνει κοντύτερα. Για αυτό κλείνουμε μερικές φορές τα μάτια, για να βρει, να μπορέσει να μας αγγίξει καλύτερα, να μας ανυψώσει. Είναι από μόνη της μια ξεχωριστή γλώσσα, την οποία κατέχουμε όλοι, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε νότες και θεωρία. Πιάνουμε τον εαυτό μας να χτυπά ρυθμικά το πόδι, να ανοιγοκλείνει το στόμα, ίσως και να διευθύνει νοερά τους μικρούς μουσικούς.

Είναι σημαντικό γεγονός η φοίτηση σε μουσικά και καλλιτεχνικά σχολεία. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι μαθητές/μαθήτριες θα γίνουν μουσικοί, αλλά να κάτι άλλο προσλαμβάνουν οι μαθητές από τη μουσική και την εικαστική τέχνη. Η μουσική, τα εικαστικά, το θέατρο είναι οι όμορφες, δημιουργικές δραστηριότητες του σχολειού. Σε αυτές έδιναν βάρος όλοι οι μεγάλοι παιδαγωγοί. Γύρω τους μπορούν να συγκεντρωθούν όλοι οι μαθητές, να συμμετέχουν, να βρουν λόγο και ρόλο. Και το σημαντικότερο, όσοι κάπως ''υστερούν'' σε κάποιο γνωστικό αντικείμενο, σε κάποια καλλιτεχνική δραστηριότητα μπορούν να συμμετέχουν.

Αυτό παρακολουθήσαμε χθες, πάνω από ογδόντα (80) μαθητές/ μαθήτριες του Μουσικού Σχολείου Μυτιλήνης παρουσίασαν το δικό τους μουσικό κομμάτι. Έγιναν οι μικροί καλλιτέχνες και μεις τους καταχειροκροτήσαμε.

Εύγε παιδιά, και καθηγητές για την προετοιμασία και τις μουσικές που παρουσιάσατε. Είθε η μουσική να σας συντροφεύει σε όλη της ζωή σας. Πιστέψτε το, η τέχνη μας ανυψώνει, κάνει καλύτερο τον άνθρωπο και τη ζωή μας.
Σημειώσεις:
1) Πέρασε άλλη μια τετραετία και το Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης παραμένει άστεγο, χωρίς σχόλιο.
2) Παρακολουθώντας τη χθεσινή συναυλία σκέφτηκε μήπως μπορεί να γίνει διασκευή γνωστών μουσικών κομματιών και να αποδοθούν με τα σαντούρια. π.χ. Τραγούδια των Beatles, Pink Floyd, Doors, άλλων συγκροτημάτων και συνθετών, Ελλήνων και ξένων.