Πριν πολλά χρόνια, πάνω από πενήντα, ο παππούς μου, ο Χρήστος ήθελε να κόψει έναν μεγάλο πεύκο που υπήρχε μέσα στο κτήμα. Γιατί έγερνε πάνω στο ντάμι και δεν άφηνε καμιά δεκαριά ελιές, που υπήρχαν γύρω του, να αναπτυχθούν.

Έκανε και ξαναέκανε αιτήσεις στο Δασαρχείο για να πάρει άδεια κοπής. Στο τέλος του επέτρεψαν να κόψει τον πεύκο, αν κι ’μεις τα εγγόνια του δεν θέλαμε.

Το ίδιο συμβαίνει και στις μέρες μας. Οι ιδιοκτήτες γης στα βόρεια χωριά του νησιού μας, που έχουν άγρια δέντρα στις ιδιοκτησίες τους, κάνουν αίτηση στο Δασαρχείο για να κόψουν ξύλα, ώστε να τα χρησιμοποιήσουν ως καύσιμη ύλη τον χειμώνα. Μετά την αίτηση πηγαίνει δασικός υπάλληλος στην ιδιοκτησία τους, σημαδεύει ποια δέντρα μπορεί να κόψει ο ιδιοκτήτης τους.

Επίσης η νομοθεσία δεν επιτρέπει την οικοδόμηση σε δασικές εκτάσεις. Γνωρίζουμε ότι όλα αυτά, η νομοθεσία κι οι απαγορεύσεις, δεν εφαρμόζονται πάντοτε. Έτσι έχουν γεμίσει κτίσματα λαγκαδιές, βουνοκορφές και αμμουδιές.

Διαβάσαμε τις προάλλες ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την προσωρινή του απόφαση, κρίνει ότι η κατασκευή δρόμου που θα οδηγεί στο ΚΥΤ της Βάστριας θα οδηγούσε σε μη ανατρέψιμη καταστροφή του δασικού πλούτου. Στην απόφαση υπάρχουν οι λεπτομέρειες.

Για τη δημιουργία του δρόμου πρέπει να κοπούν μερικές χιλιάδες δέντρα, θάμνοι και θα αναγκαστούν να φύγουν πουλιά και ζώα που κατοικούν εκεί. Απ’ τη μια ο πεύκος του παππού μου κι απ’ την άλλη τα χιλιάδες δέντρα της Βάστριας.

Το θέμα Βάστρια δεν είναι μόνο η κοπή των δέντρων κι η οικοδόμηση των εγκαταστάσεων – φυλακών – γιατί έτσι είναι. Είναι περιβαλλοντικό, κοινωνικό και πολιτικό. Από τότε που δημιουργήθηκε το θέμα Βάστρια υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή. Το χτίσιμο μέσα στο δάσος και το κόψιμο των δέντρων έχουν παρουσιαστεί από αρκετούς, ως άτομα ή φορείς. Η εγκατάσταση μιας δομής που θα φιλοξενεί ανθρώπους στη μέση του νησιού από πολλούς προσπερνιέται. Δεν τους νοιάζει τι θα γίνει εκεί, ότι θα είναι ένα γκέτο, όπως και να το βαφτίσουν. Επίσης μπαίνει το ερώτημα γιατί χτίζεται ένα τόσο μεγάλο κέντρο. Αφού η κυβέρνηση διατείνεται ότι το θέμα προσφυγικό – μεταναστευτικό το έχει αντιμετωπίσει. Το σημαντικό είναι το πολιτικό.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, οι βουλευτές της, τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος μέχρι το 2019 φώναζαν έντονα, ρωτούσαν γιατί η κυβέρνηση του Σύριζα δεν μεταφέρει όσους αιτούνται άσυλο στη στεριανή Ελλάδα.

Επίσης πρότειναν όσοι έρχονται να μεταφέρονται σε ελάχιστο χρόνο στη στεριανή Ελλάδα και εκεί να γίνονται όλες οι διατυπώσεις. Τον Μάιο του 2018 όταν πραγματοποιήθηκε το Αναπτυξιακό Συνέδριο Β. Αιγαίου – παραβρέθηκε το μισό υπουργικό συμβούλιο – όλοι οι φορείς του νησιού εξέφρασαν εντόνως τις διαφωνίες και διαμαρτυρίες τους. Πολλοί μάλιστα δεν παραβρέθηκαν, αν και ήταν θεσμικοί εκπρόσωποι. Ο καθένας λειτουργεί όπως νομίζει καλύτερα.

Μόνο τώρα υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή. Τοπική Αυτοδιοίκηση, επιμελητήρια, εμπορικοί σύλλογοι και άλλοι, έχουν την ίδια γραμμή. Υπάρχουν τόσα στραβά, τόσα κακά για τους κατοίκους της Λέσβου, όπως και όλης της χώρας, αλλά απλώς ξημερώνει κάθε μέρα. Αριστερά, δεξιά μας ακούμε, από πολλούς, τη φράση αν ήταν άλλη κυβέρνηση θα ξεσηκώνονταν κι οι πέτρες. Το να σταλεί ένα έγγραφο με αιτήματα δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Και τότε και τώρα λειτουργούν, λίγο έως πολύ, κομματικά.

Ας μελετήσουμε τι έγινε, τι έκαναν μέχρι το 2019 και τι μετά.Το θέμα της οικοδόμησης του κέντρου της Βάστριας ας το συγκρίνουμε με την αντίστοιχη προσπάθεια οικοδόμησης κέντρου στη Χίου. Εκεί δεν έγινε τίποτα. Και προεκλογικά μάλλον δεν θα γίνει κάτι. Η επιτροπή της Χίου θέτει το ερώτημα ’’ποιον εξυπηρετεί η πρωτοφανής αυτή εμμονή της κυβέρνησης στην κατασκευή της δομής’’; Αντίστοιχα μπορούμε να ρωτήσουμε ’’γιατί τόση σιωπή στη Λέσβο’’;