Έχει νυχτώσει, είναι λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα και οδηγώ έξω από τα δικαστήρια. Σταματώ στη διάβαση να περάσουν απέναντι δύο παιδιά μετά την προπόνηση στο γήπεδο. O οδηγός από πίσω κορνάρει. Του απαντώ με μια κόρνα που θαρρείς του λέει «κατάλαβες ότι σταμάτησα για να περάσουν τα παιδιά στη διάβαση;».

Με πλημμυρίζουν οι σημερινές εικόνες των «παιδιών των ειδήσεων». Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα. Ένα λεβητοστάσιο σχολείου στις Σέρρες που εκρήγνυται και ένα παιδί πεθαίνει το μεσημέρι της Δευτέρας. Η φρίκη με περικυκλώνει. «Ούτε στο σχολείο δεν είναι τα παιδιά μας ασφαλή;» σκέφτομαι σχόλια… Ο νεαρός Ρομά που δέχτηκε σφαίρες αστυνομικών έπειτα από καταδίωξη, σήμερα τα ξημερώματα. Τι άλλο θα γίνει;

Ύστερα έρχεται η εικόνα των παιδιών του Νηπιαγωγείου απέναντι από τα Δικαστήρια της Μυτιλήνης. Ήταν έξι ώρες νωρίτερα, και φεύγοντας πάλι από το δικαστήριο, πεζή αυτή τη φορά, βλέπω τα νήπια στο προαύλιό τους να τραγουδούν. Λίγο πριν, άλλες φωνές κατακλύζουν τη γειτονιά: «Δεν είναι όλες εδώ, λείπει η Ερατώ». Αραγε τι άκουσαν από τη διαδήλωση; Πώς ένιωσαν τις φωνές της μητέρας της Ερατώς;

Είναι και ο κραυγές μεγαλύτερων ενάντια στην πατριαρχία που οπλίζει το χέρι κάθε γυναικοκτόνου και μέχρι πρότινος προσέφερε «θεσμική προστασία»: «έγκλημα πάθους», «τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε». Δεν ξεχνάμε τους τραγικούς τίτλους ειδήσεων. Οι δικαστικοί εισέρχονται και εξέρχονται, οι κάμερες τραβούν, οι δημοσιογράφοι συζητάμε, αστυνομικοί παραταγμένοι. Κάποια «πανό» φωνάζουν ασταμάτητα το σύνθημα: «μπάτσοι, tv, δικαστικοί». Τι να εξηγήσεις και τι να σου εξηγήσουν…

Η Ελένη Κρεμαστιώτη έχασε την κόρη της την Ερατώ το 2019 και δεν βρίσκει ηρεμία, δεν μπορεί να βρει ηρεμία. Επικήδειοι που έχω ακούσει, πάντα επισημαίνουν το φρικτό γεγονός, ένας γονιός να χάνει το παιδί του. Πολύ περισσότερο να δολοφονούν το παιδί του, άνθρωποι που ήταν δίπλα τους, δικοί τους. «Το επικινδυνότερο μέρος στον πλανήτη για μία γυναίκα είναι το σπίτι της» έλεγε μία διεθνής έρευνα σε σχέση με τις γυναικοκτονίες, μαζί με το «ο δολοφόνος έχει τα κλειδιά του σπιτιού σου».

Κρεμασμένη στα κάγκελα, η μητέρα της Ερατώς ξαναζεί πιο φριχτά την απώλεια κάθε φορά που αντικρίζει τον δολοφόνο του παιδιού της. Και ήταν η Δικαιοσύνη σήμερα αυστηρή και εγκλωβισμένη από τη γραφειοκρατία.

Όχι δεν βγήκε κάποια απόφαση. Αναβλήθηκε άλλη μία φορά το Εφετείο. Η πρώτη αναβολή ελήφθη τον Μάρτιο του 2022, η δεύτερη σήμερα για τον Σεπτέμβριο του 2023.

Η εισαγγελέας, μαζί και η οικογένεια της Ερατώς επέμεναν να δικαστεί, έστω μεθαύριο ο δολοφόνος της. Όμως η πρόεδρος των Εφετών ξεκαθάρισε σήμερα πολλές φορές στο ακροατήριο ότι η ίδια «ανήκει» στον Πειραιά και χαριστικά βρίσκεται στο Μικτό Ορκωτο Εφετείο Βορείου Αιγαίου, η θέση του προέδρου στο οποίο έχει «χηρέψει», όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Και εκείνη προσπαθεί να αναπληρώσει. Το πινάκιο του Μαρτίου της επόμενης χρονιάς γεμάτο, και η υπόθεση ξανά στο ακροατήριο από Σεπτέμβρη.

Είναι αυτή η διαδικασία που πρέπει να τηρηθεί. Κι όταν μαθαίνεις ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Μυτιλήνης είχε εγκαίρως ενημερώσει τον Άρειο Πάγο για το πρόβλημα και δεν ανταποκρίθηκε σε μια «διαδικασία», σε μια γραφειοκρατία που θα «έπρεπε» να τηρείται, αναρωτιέσαι πότε θα «χηρέψουν» όλα αυτά… Πότε οι θεσμοί θα ανταποκρίνονται σε αυτά που με μανία υπερασπίζονται, για να μη γεμίζει ο δρόμος του Δικαστηρίου διαδηλώσεις πόνου και οργής.

Με συγκίνησαν βαθιά σήμερα τόσες φιγούρες ντυμένες στη θλίψη. Η μία ήταν στα κάγκελα, ντυμένη στα μαύρα, φώναζε για το παιδί της, η Ελένη. Η άλλη, παλιά γνώριμη από τους φοιτητικούς δρόμους. Την φωτογράφισα, ξέρω ότι δεν θέλει να δημοσιευτεί πουθενά. Ηταν και σήμερα στον δρόμο του δικαστηρίου, στη διαδήλωση, κρατώντας το μικρό της αγκαλιά. Ανταλλάξαμε βλέμματα, ξέραμε και οι δύο τι συνέβαινε σήμερα. Εκείνος, ήταν ο κ. Λευτέρης, ο πατέρας της Ερατώς με το κουστούμι του -κάθε φορά που τον βλέπω- στο δικαστήριο. Ο κ. Λευτέρης που περιμένει τους θεσμούς να κατανοήσουν την απώλειά του. Κι εκείνα τα παιδιά με τα μαύρα, και οι γυναίκες πίσω από τα πανό που φωνάζουν σε κάθε εξουσία ότι οι καιροί αλλάζουν, ότι η Δικαιοσύνη οφείλει να ακούει.