Λένε, πως πατρίδα του καθένα μας είναι τα παιδικά του χρόνια. Αν, τώρα, προσθέσουμε και τα νεανικά του, τότε τα Μπλόκια είναι η πατρίδα όλων μας.
Μπλόκια, λοιπόν. Σήμα κατατεθέν της νιότης μας και μετερίζι αγώνων και θυσιών του λαού του νησιού μας.

Μια γωνιά της πόλης μας που σε κάθε εποχή βάζει τη δικιά της σφραγίδα, που αναμφισβήτητα, έχει όλη την αγάπη μας και με το δίκιο της διεκδικεί - και τον έχει από τους περισσότερους - τον σεβασμό μας.

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε και να γράψουμε για τα Μπλόκια, όμως φοβάμαι πως θα ξεστρατίσουμε από το θέμα μας, που δυστυχώς, είναι άλλο.
Θέμα μας είναι η έλλειψη σεβασμού που δείχνει η πολιτεία, τόσο γι' αυτή καθ' αυτή τη γωνιά της πόλης μας, όσο και για τους πολλούς ανθρώπους που επιμένουν κάθε καλοκαίρι, καθημερινά, ''να ανάβουν εκεί το κερί τους.''

Και ας γίνω πιο συγκεκριμένος.
Όποιος πάει για μπάνιο στα Μπλόκια, κατεβεί τα σκαλοπάτια, φτάσει στη '' πλατεία '', και ρίξει μια ματιά πάνω από το κεφάλι του, προς το Άγαλμα της Ελευθερίας, δεν γίνεται να μη τον κόψει κρύος ιδρώτας.
Ένας βράχος , μισοξεκολλημένος, κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των λουόμενων, έτοιμος με την πρώτη ''ευκαιρία'' να πέσει πάνω στους ''τυχερούς'' που θα βρεθούν εκεί.

Λίγο παραπέρα, κάτω από μια γωνιά της βάσης του αγάλματος, ένας τεράστιος όγκος από χώμα, πέτρες και άλλα δομικά υλικά, - ας μη ξεχνάμε πως το άγαλμα εδράζεται πάνω στα ερείπια του πάλαι ποτέ ''Καστέλι'' -είναι έτοιμος να ξεκολλήσει κι' αυτός με πορεία, πιθανόν, την ίδια με τον προηγούμενο βράχο.

Αν, μάλιστα, πέσει το μάτι του χαμηλά, στο επίπεδο της θάλασσας, θα δει ότι το κύμα, ο αέρας κι η αρμύρα, κάνοντας συστηματικά τη δουλειά τους , έχουν καταφάει το έδαφος δημιουργώντας άλλη μια παράμετρο αστάθειας στο όλο σύστημα.

Αν, όμως σε κάποιο σεισμό αρχίσουν να κατρακυλάνε προς την εξέδρα και τη θάλασσα βράχοι, χωμάτινοι όγκοι, πέτρες και λοιπά δομικά υλικά και ίσως και το τμήμα που έχει καταφάει η θάλασσα, μπορεί να εγγυηθεί κανείς για τη συνέχεια;

Είμαστε σίγουροι πως δεν θα μαζεύουμε από τη θάλασσα ή από το δρόμο ή από τα κεφάλια του κόσμου την ''γυναικάρα την Ελευθερία'' που έλεγε και ο Κλ. Παλαιολόγος;

Πάμε παρακάτω. Πολύ θα ήθελα, κάποιος από τους αρμόδιους - Δήμαρχος, Αντιδήμαρχοι, Λιμενικό Ταμείο - να έρθει για μπάνιο στα Μπλόκια και να προσπαθήσει, μόλις βγει από τη θάλασσα, ξυπόλητος, - τι πιο φυσικό - να πάει κατ' ευθείαν στο ντουζ. Θα νοιώσει, όπως νοιώθουμε , δηλαδή, κι' εμείς καθημερινά, σαν αναστενάρης ή σαν μαθητευόμενος φακίρης
Τα κύματα που κατακλύζουν κάθε χειμώνα την εξέδρα, έχουν αφαιρέσει το τσιμέντο από την επιφάνεια και έχουν αφήσει τα χαλίκια γυμνά και πακτωμένα μέσα στο μπετόν να κόβουν τις πατούσες των ποδιών σαν ξυράφια.

Επίσης, πάλι η εξέδρα, εκεί που καθόμαστε, πατάμε , περπατάμε, κουβεντιάζουμε,- συμφωνούμε η διαφωνούμε, αδιάφορο - έχει σπάσει, κομματιαστεί, σε δυο - τρία σημεία. Κι' όταν λέμε σπάσει, εννοούμε πως έχουν φύγει κομμάτια ολόκληρα από το μπετόν, με τις τρύπες να χάσκουν και χωρίς, βέβαια, να ξέρει κανείς μας τι άλλοι κίνδυνοι εγκυμονούνται.

Ακόμα στις δυο μεταλλικές σκάλες που υπάρχουν για να μπαινοβγαίνει ο κόσμος στη θάλασσα και σε δυο - τρία τετραγωνικά γύρω απ' αυτές, έχουν αναπτυχθεί μικροοργανισμοί και μικροφύκη που γλιστράνε θανάσιμα. Καταστάσεις φοβερά επικίνδυνες, ιδιαίτερα για τους ηλικιωμένους.
Τέλος , στο πάνω μέρος της πλατείας ,στο πλακόστρωτο , κοντά στα ντουζ, έχουν φύγει αρκετά πλακάκια, πράγμα που εκτός από αντιαισθητικό είναι και επικίνδυνο.

Θα μου πει κανείς: '' Καλά, τώρα τα λες, τώρα που τελειώνει το καλοκαίρι; ''
Θα 'χει δίκιο. Όμως ήλπιζα, κάποιος από τους αρμόδιους, απ' αυτούς που χαρατσώνουν όποιον θέλει να παρκάρει το αυτοκίνητο του μερικές δεκάδες μέτρα πιο 'κει, ότι θα ενδιαφερόταν και θα ξόδευε από τον δημοτικό προϋπολογισμό, από τα χρήματα δηλαδή που πληρώνουμε όλοι μας, μερικές πενταροδεκάρες για μεροκάματα μιας εβδομάδας και για κάποια λίγα υλικά - γιατί τόσο θα κόστιζε η όλη ιστορία - για να μη μας πλακώσουνε οι βράχοι και τα χώματα που κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας, για ένα - δυο κυβικά τσιμέντο που θα αλείψουν πάνω από τα χαλίκια - ξυραφάκια της εξέδρας ώστε να μη κόβουμε τα πόδια μας, για να τρίψουν με μια συρματόβουρτσα τις σκάλες και τον γύρω χώρο για να μη φάμε τα μούτρα μας, και να συμπληρώσουν καμμιά δεκαριά πλακάκια που λείπουν από το πλακόστρωτο.

Ίσως δε, να χρειαστεί κάτι παραπάνω για να κάνουν μια σωστή αποκατάσταση στα σπασμένα μέρη της εξέδρας.Έτσι ήλπιζα, μα που να βρεθεί το ενδιαφέρον για τους πολίτες και ο σεβασμός για τα Μπλόκια...

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ