Θα ‘θελα να βρεθεί μια Γκρέτα απ' τη Λέσβο, απ' τη Σάμο, απ' τις Οινούσσες να μιλήσει στους Δυνατούς του κόσμου για αυτή τη θάλασσα του Αιγαίου, για αυτή την διάφανη θάλασσα των παιδικών μας χρόνων.

Να τους πει πως σε αυτή τη θάλασσα κύριοι τσαλαβουτούσαμε από χαρά τα ποδαράκια μας όταν ο πατέρας μας έβγαζε τους αχινούς, σε αυτή αποθέταμε το καρπούζι και το γυάλινο μπουκαλάκι το νερό για όταν θα ‘χαμε αποφάει τα γεμιστά της μάνας μας κάτω απ' τα ρείκια. Μελιτζάνες γεμιστές και φέτα και σαλάτα με ντομάτες μυρωδάτες απ' το μποστάνι.

Μέσα σε αυτά τα νερά μάθαμε μπάνιο και δυο τρεις φορές βουλιάξαμε να πνιγούμε μα τα χέρια του πατέρα ήταν πάντα εκεί. Πάντα έτοιμα να μας πιάσουν κάτω απ' την πλάτη. Έχοντας κανείς αυτή τη σιγουριά αφήνετε ανάσκελα και επιλέγει μικρός Χριστός στα νερά του Αιγαίου να βαφτιστεί, να ευλογεί και να ευλογιέται…
Φέτος τα παιδιά μου που έμαθαν καλό μπάνιο έπεφταν μπρούμυτα στο νερό κρατώντας την αναπνοή κι αφήνοντας το ρεύμα να τα βγάζει στην ακτή.

«Αγγελάκια» ονόμασαν τούτο το παιχνίδι κι εγώ έφρυξα. Έβαλα τις φωνές και είπα να μη το ξανακάνουν και κείνα σάστησαν. «Τί έπαθε η μάνα ξαφνικά;» αναρωτήθηκαν και με κοιτούσαν με απορία.

Θα ‘θελα να βρεθεί μια Γκρέτα να πει στους δυνατούς πως μας σκοτώσατε την αγνότητα, την πρώτη μας αθωότητα και ανεμελιά… Να δώσει το άλλοθι στη μάνα να πει στα παιδιά της αυτή κι όχι να ακούσουν στην τηλεόραση τι παθαίνει σαν παίζουν τα «αγγελάκια».

Τούτη η μυρωμένη θάλασσα που το κύμα της γελά σε κάθε χάρη του αγέρα δεν είναι τάφος, τούτη η θάλασσα θέλει τα παιδιά, όλα τα παιδιά ζωντανά να κάνουν μακροβούτια, να ξεκολλούν πεταλίδες, να παραβγαίνουν σε αγώνες και ύστερα ξεθεωμένα να γέρνουν στους κόρφους με τις λιτρίδες τις χρωματιστές, 'κει που πετούν οι άσπρες πεταλούδες. Και να αποκοιμούνται.

Τούτη η θάλασσα, μάθετε το, τούτη η θάλασσα δεν είναι τάφος. Η θάλασσα των παιδικών μας χρόνων, της δικής μας μνήμης, δεν είναι τάφος.