Την Κυριακή, 1η του Μάη, να μη λείπει κανείς. Να είμαστε όλοι εκεί.
Στη Μυτιλήνη στη πλατεία Σαπφούς, στη Λήμνο στο λιμάνι της Μύρινας, στη Χίο έξω από το Εργατικό Κέντρο, στη Σάμο έξω από το Εργατικό Κέντρο, στην Ικαρία στη πλατεία Χριστού Ραχών, στην Αθήνα στο Σύνταγμα, στη Θεσσαλονίκη στο ΕΚΘ, στη Πάτρα στην οδό Κολοκοτρώνη, στη Λάρισα στη Κεντρική Πλατεία, σ΄ όλη την Ελλάδα να γεμίσουν οι πλατείες και οι δρόμοι.

Χρόνια τώρα, φωνάζαμε: "Δεν μπορούμε πια, δεν αντέχουμε, φτάνει πια, ως εδώ και μη παρέκει" όμως εκείνοι το χαβά τους.
Απ' αυτό που είχαν στο μυαλό τους, απ' τον στόχο τους, δεν ξεστράτιζαν.
Κρίση, μνημόνια, κορωνοϊός, ακρίβεια, πόλεμος, από πού να πρωτογλυτώσεις.

Και τα θύματα πάντα τα ίδια.

Μειώθηκε ο μισθός και το μεροκάματο στους εργαζόμενους και αυξήθηκαν οι ώρες δουλειάς. Μειώθηκαν οι συντάξεις των συνταξιούχων και αυξήθηκαν τα χρόνια για τη σύνταξη. Έστησαν στο τοίχο τους άνεργους και τους πυροβολούσαν και, όποιος ζητούσε δουλειά, ας μη πω τι θα' πρεπε να στήσει πρώτα.

Τους άνεργους, μάλιστα, τους αποκάλεσαν καταχραστές και απατεώνες! Ποιός; Ο Υπουργός εργασίας Χατζηδάκης. (Ο μηδέποτε εργασθείς, υπουργός εργασίας)!

Τα μικρομάγαζα, και όχι μόνο, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι επαγγελματίες έκλειναν ο ένας πίσω απ' τον άλλον, κι' αυτοί, το μόνο που τους ένοιαζε ήταν πως να μαγειρέψουν τις λίστες ανεργίας για να φανούν οι άνεργοι λιγότεροι.

Και τώρα, σαν να μην έφταναν όλ' αυτά, μας πατούν με το γόνατο στο λαιμό και στο σβέρκο. Για να μη μπορούμε να πάρουμε ανάσα, να μη μπορούμε να σηκώσουμε, ούτε καν να κουνήσουμε το κεφάλι.Μας πατούν με τον πόλεμο και την ακρίβεια.

Μας σέρνουν σ' έναν πόλεμο που όχι μόνο δεν έχουμε καμμιά δουλειά, αλλά κινδυνεύουμε, για ακόμα μια φορά να γίνουμε και πάλι το ''κορόιδο'' ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες ιμπεριαλιστικές πλευρές.

Από τη μια οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές, ήδη μας κουνούν το δάχτυλο και μας απειλούν για τα καμώματα των κυβερνώντων μας, κι' από την άλλη οι Νατοϊκοί, αφ' ενός σφυρίζουν αδιάφορα στις έμμεσες και άμεσες απειλές των γειτόνων και ''συμμάχων'' μας, κι' αφ' ετέρου σαν επικυρίαρχοι ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν ελληνικό έδαφος για δικούς τους πολεμικούς σκοπούς και τα δικά τους συμφέροντα.

Μας σέρνουν σε έναν πόλεμο για τα συμφέροντα του Ρώσικου και του Αμερικανο-Ευρωπαικού κεφαλαίου, και οι ''δικοί'' μας, αστική τάξη, κυβερνώντες και παρακυβερνώντες στέκονται σούζα στα πίσω τους ποδαράκια, βγάζουν τη γλώσσα τους λαχανιασμένοι από τις τούμπες, και περιμένουν εναγωνίως το κόκκαλο που θα τους πετάξουν είτε η μια, είτε, καμμιά φορά, και η άλλη πλευρά.

Ήδη το εφοπλιστικό κεφάλαιο άρχισε να ροκανίζει τα πρώτα του κοκαλάκια, κάνοντας, όπως πάντα, τα κοντραμπάντα του μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης, κουβαλώντας υγροποιημένο φυσικό αέριο.

Κι' εμείς οι άλλοι, οι πολλοί, οι πάρα πολλοί; Το μόνο που έχουμε να κερδίσουμε είναι πόνο, δάκρυα και θάνατο.Αυτό ακριβώς που κερδίζουν ήδη οι λαοί της Ουκρανίας και της Ρωσίας, και, που πολύ φοβάμαι, σε λίγο κι' άλλοι λαοί εκεί τριγύρω.

Καπάκι σ' όλα τα παραπάνω έχουμε και την ακρίβεια. Από πού να αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει!

Πας να ψωνίσεις στο σούπερ μάρκετ και το μυαλό σου είναι στο υπόλοιπο της κάρτας σου. Φτάνει για να πληρώσεις το ταμείο ή θα γίνεις ρεζίλι;

Απλώνεις το χέρι σου στο ράφι να πάρεις κάτι που χρειάζεσαι και το αφήνεις πίσω για να πάρεις το άλλο που το χρειάζεσαι πιο πολύ...

Βάζεις πέντε μήλα στη σακούλα, όμως βγάζεις τα δύο γιατί σκέφτεσαι ότι αυτά που σου μένουν στην κάρτα δεν φτάνουν να πληρώσεις τη δόση στον διακανονισμό που έκανες με την ΔΕΗ.

Γυρνάς στο σπίτι και ακούς τον -πώς να τον χαρακτηρίσω δεν ξέρω, μη φάμε και καμιά μήνυση- να λέει πως ο τζάμπας πέθανε και να πληρώνουν όλοι το ρεύμα που καίνε και πως αυτά που ξέρανε τελειώσανε.

Γι' αυτό, την Κυριακή 1η του Μάη να είμαστε όλοι εκεί, στις πλατείες και στους δρόμους.Όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα. Κι αν είμαστε εκεί ΟΛΟΙ εμείς οι πολλοί, οι πάρα πολλοί, τότε μαύρο φίδι που τους έφαγε.

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην διευθυντής της ΔΕΥΑΜ