Μπαίνοντας στο παλιό λιμάνι, στον αριστερό λιμενοβραχίονα, εκεί που τώρα , στήθηκαν οι Πολύτεκνοι, τα Παραμύθια, ο Τζιμης ο Χοντρός και κάτι άλλα ψητοπωλεία, μια φορά κι έναν καιρό, εκεί που στο λιμανάκι του, άραζαν οι ψαρόβαρκες των ερασιτεχνών αλιέων, ήταν ο ξύλινος καφενές του Νταηπαναγιωτη, που έστεκε πάνω σε πασσάλους, μέσα στη θάλασσα και που μπορούσες κι εσύ να την δεις μέσα από τις χαραμάδες του πατώματος του.
Αυτό το αισθητικό κόσμημα του λιμανιού, δεν ξέρω ποια βάρβαρος χειρ το γκρέμισε και χάθηκε η ομορφιά του λιμενοβραχίονα, μιας και το κτίσμα αυτό ήταν το σήμα κατατεθέν της περιοχής.

Εμείς που το προλάβαμε και που το νιώθαμε σαν τόπο μοναδικό, είχαμε την ευτυχία να γευτούμε όχι μοναχά τη μυρουδιά του ψημένου χταποδιού και το άρωμα του ούζου, που το συνόδευε, άλλα και να γνωρίσουμε από κοντά και τους θαμώνες του.

Εκεί μαζεύονταν οι απόμαχοι της ζωής και κάποιοι άλλοι desperados, που σιωπηλά κάπνιζαν και έπιναν τον καημό τους.

Δεν ξέρω πως το έβλεπαν οι άλλοι, άλλα για μένα ήταν μια γωνιά γεμάτη ζεστασιά, όπου μέσα από τους καπνούς των κάθε λογής τσιγάρων της, ένιωθες πως βρισκόσουν στις βόρειες θάλασσες, εκεί που σμίγει η ομίχλη με τους συριγμούς των μεγάλων καραβιών που μπαίνουν στα λιμάνια τους ν' αράξουν.

Και θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη, και την ομίχλη της, όταν χωρίς να το καταλάβω βρισκόμουν στο λιμάνι της, πάντα Νοέμβρη μήνα, τότε που τα φώτα του λιμανιού αχνοφαίνονταν θαμπά μέσα στο σκοτάδι της υγρής νύχτας. Και τον Μανολη Αναγνωστακη να μου ψιθυρίζει: «Θυμάσαι που σου’ λεγα όταν σφυρίζουν τα πλοία Μην είσαι στο λιμάνι........ Κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήταν έρημοι οι δρόμοι Με μιαν λεπτήν ακαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση Κλεισμένα παράθυρα κι οι άνθρωποι τόσο λησμονημένοι».

Φαίνεται πως οι ανάγκες δημιουργίας, εμπορικού λιμανιού, έφεραν και την καταστροφή στην περιοχή, αφού το μέρος μπαζώθηκε και μετατράπηκε σε λιμάνι των εμπορικών πλοίων. Και μαζί με το χαμένο τοπίο χάθηκε κι ο μοναδικός καφενές του Νταηπαναγιωτη. Έμεινε όμως η φωτογραφία.