Άντε πάλι…

Τί δουλειά έχω εγώ τώρα πάλι,με το παλιό Λιμεναρχείο;

Φαίνεται όμως πως πρέπει να είμαι ολίγον …βλαξ και ίσως δεν καταλαβαίνω πράγματα που για άλλους, ίσως λέω πάλι, να θεωρούνται αυτονόητα και δεδομένα.

Λέγαμε λοιπόν πως αυτό  το κτίριο, που η αναπαλαίωσή του ή η επισκευή του (όπως θέλετε πείτε το) εγκαινιάστηκε χθες το βράδυ 24-Σεπτεμβρίου- ημέρα που γιορτάζει η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα, δηλ. ημέρα που γιορτάζει η θειά μ’ η Αμιρσούδα…ήταν το μοναδικό Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, το μοναδικό Λαογραφικό Μουσείο της Μυτιλήνης.

Και έγραφα πως ανήκει στο Δήμο Μυτιλήνης, σαν κτίριο.Έτσι νόμιζα…

Αμ έλα ντε! 

Μάθαμε λοιπόν πως αυτό το κτίριο, το εμβληματικό κατά πως το χαρακτηρίζανε όσοι μιλήσανε, είχε παραχωρηθεί στο Δήμο αλλά ΔΕΝ ανήκει πια στο Δήμο αλλά στηνεταιρεία ακινήτων του Δημοσίου.  Και ο Δήμος πληρώνει ενοίκιο!!! Αυτονόητο!

Έγραφα ακόμα πως μέσα του  έκρυβε θησαυρούς σα Μουσείο. Και το διαχειριζόταν ο ΛΟΛΤ.  Ο Λαϊκός Οργανισμός Λαϊκής Τέχνης του Δήμου Μυτιλήνης.

Στο Μουσείο αυτό στεγάζονταν δύο μεγάλες συλλογές λαογραφικού υλικού. Ήταν μια Συλλογή του Δήμου Μυτιλήνης και μια άλλη συλλογή της ΕΛΜΕ Λέσβου.

Η Συλλογή της ΕΛΜΕ περιείχε σπουδαία κομμάτια, πίνακες ζωγραφικής, χειρόγραφα και παραδοσιακές στολές Λεσβιακές αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας. Αυτή η συλλογή ανήκε στην ΕΛΜΕ Λέσβου και η υποχρέωσή της έναντι της φιλοξενίας και της φύλαξης στο χώρο αυτό ήταν η διάθεση ενός εκπαιδευτικού, που θα λειτουργούσε ουσιαστικά  το Μουσείο.

Και συνέχιζα…

Αυτό όμως που δεν ξέρω και πραγματικά θα πρέπει να διερευνηθεί, ίσως αν διαβάσει το κείμενο τούτο κάποιος από την ΕΛΜΕ ή τον Δήμο να γνωρίζει, πού βρίσκονται αυτά τα πράγματι σπουδαία και ανεκτίμητα αντικείμενα του Μουσείου. Αντικείμενα που φανέρωναν τον πλούτο της Λεσβιακής Λαϊκής Τέχνης και τη μαγεία του Λεσβιακού Πολιτισμού. Αντικείμενα της παράδοσής μας. Που έπρεπε ακόμα να υπάρχουν και να αποτελούν έναν ακόμα πόλο έλξης για τους ντόπιους και τους ξένους επισκέπτες μα κυρίως για τα παιδιά μας που έχουμε ξεχάσει να τους παρέχουμε πληροφορίες και υλικό για το παρελθόν μας… Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Εμ! Που να ξέρω…Έλα όμως ντε που όλωςτυχαίως έπεσαν στα χέρια μου τα έγγραφα καταγραφής των αντικειμένων που αποτελούσαν τη συλλογή της ΕΛΜΕ…

Μάθαμε λοιπόν χθες από στόματος του ιστορικού ομιλητή των εγκαινίων, πως  αυτά  τα αντικείμενα, τα οποία υπάρχουν, αλλά για κάποιους λόγους  είχαν μεταφερθεί στο Λαογραφικό Μουσείο της Καλλονής, επέστρεψαν και βρίσκονται στη Μυτιλήνη. Δεν μας είπε όμως πού βρίσκονται ακριβώς και πόσα από αυτά τα παλιά υπάρχουν… Παρήγορο όμως είναι  αυτό που ειπώθηκε. Ότι δηλαδή θα εκτεθούν και πάλι…

Όμως ως ολίγον ..βλάξ  λέω και πάλι, αναρωτιέμαι.

Αφού όλα (;)  αυτάτα  αντικείμενα βρίσκονται στη Μυτιλήνη, γιατί δεν εκτέθηκαν στο χώρο αυτόν; Εκεί που ανήκαν από πολλών ετών; Και να μείνουν πλέον εκεί;

Και να αποτελούν πόλο έλξης  τουριστών αλλά και  ντόπιων και μαθητών. Αυτονόητο; Δεν νομίζω.

Όχι ότι με χάλασε η περιοδική έκθεση των απολιθωμάτων. Ίσα ίσα. Ούτε φυσικά η αναπαλαίωση του κτιρίου, με την καταπληκτική δουλειά των φίλων μου της εταιρείας που το ανέλαβε…

Μη μπερδευόμαστε. Αλλά μήπως βιαζόμαστε;