Το να ζεις στη Μυτιλήνη είναι τύχη· έχει τα πάντα: θάλασσα, βουνά, καλό φαγητό, δουλειές, διασκέδαση.

Το δύσκολο όμως είναι να είσαι αθλητής υψηλών επιδόσεων και να θέλεις να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα, να κάνεις όλους τους Μυτιληνιούς περήφανους, όταν είσαι περικυκλωμένος από θάλασσα δίχως καμία διέξοδο για εξέλιξη και διάκριση.

Δυστυχώς έχουμε πολλά παραδείγματα μεγάλων αθλητών και πρωταθλητών από το νησί μας που χάθηκαν από τα διεθνή γήπεδα, ενώ είχαν δώσει μόνο το 45% των δυνάμεών τους.

Πολλοί θα αναρωτηθούν «μα γιατί, αφού είχαν μέλλον;»· άλλοι θα πουν «κρίμα», κάποιοι θα χλευάσουν λέγοντας «σιγά τι έκανε», και άλλοι θα μιλούν χωρίς να έχουν ιδέα.

Ας δούμε λοιπόν την αλήθεια που δεν μας αρέσει, κι όμως υπάρχει, και την ξέρουμε όλοι εμείς που είμαστε μέσα στα αθλήματα.
Το πρόβλημα ξεκινά από το γεγονός ότι οι περισσότεροι αθλητές που πάνε σε τέτοιες διοργανώσεις δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εξελιχθούν περισσότερο από αυτό που ήδη έχουν καταφέρει.

Αυτό ισχύει και στην περίπτωση πολλών πρωταθλητών, αλλά και στην περίπτωση του πρωταθλητή καράτε Ευστρατίου Παπαπορφυρίου, ενός ταλαντούχου Μυτιληνιού αθλητή. Είναι ο μοναδικός καρατέκα στην κατηγορία του που έχει πάρει μέρος σε διασυλλογικούς, πανελλήνιους, διεθνείς και πανευρωπαϊκούς αγώνες, φέρνοντας πάντα διακρίσεις.

Όλα αυτά τα έχει πετύχει χάρη στον κόπο του προπονητή του και την οικονομική στήριξη της οικογένειάς του. Στα έξι χρόνια προσπάθειας, κανένας τοπικός φορέας δεν τον έχει βραβεύσει, δεν του έχει προσφέρει οικονομική στήριξη, ούτε ένα «μπράβο».

Κι όμως, έρχεται η στιγμή που θα συμμετάσχει τον Οκτώβριο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καράτε στη Βουλγαρία και τον Νοέμβριο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ιταλία.

Ας δούμε όμως και τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα:

Δεν υπάρχει σχολή στο νησί που να μπορεί να προσφέρει προπόνηση τέτοιου επιπέδου. Αναγκάζεται να προπονείται σε εξωτερικό χώρο, παίρνοντας οδηγίες από τον προπονητή του διαδικτυακά. Όταν όμως ξεκινήσουν οι αγώνες, πώς θα συνεχίσει;

Για να έχει καλύτερη απόδοση, πρέπει να συμμετέχει σε αγώνες εντός Ελλάδας και να προπονείται με αντίστοιχους αθλητές εκτός νησιού, π.χ. στην Αθήνα. Μία εβδομάδα προπόνησης τον μήνα κοστίζει τουλάχιστον 500–600€, με πολλές οικονομίες μόνο για τα απολύτως απαραίτητα.

Για μία μεγάλη διοργάνωση εκτός Ελλάδας, τα έξοδα είναι τεράστια:

Αεροπορικά εισιτήρια

Ξενοδοχείο

Διατροφή

Συμμετοχή

Εξοπλισμός

Μόνο αυτά ξεπερνούν τα 700€. Αν θέλει να έχει μαζί του τον πατέρα ή τη μητέρα του, τα έξοδα διπλασιάζονται, καθώς οι αθλητές σε τέτοιες διοργανώσεις μένουν σε ξενοδοχεία με άλλους αθλητές. Ο προπονητής του χρειάζεται επίσης να τον συνοδεύσει, με τα ίδια σχεδόν έξοδα, αφήνοντας πίσω του δουλειά, οικογένεια και υποχρεώσεις, χωρίς καμία αμοιβή.

Ποιος θα τον βοηθήσει λοιπόν;
Οι γονείς του, με μισθούς 800–900€;
Να αφήσει το σχολείο του και να δουλέψει πρωινά, ενώ είναι μόλις 16 χρονών;
Η ομοσπονδία; Όχι, γιατί καλύπτει μόνο τον πρώτο διακριθέντα και μόνο τα έξοδα αγώνων. Για την καθημερινότητά τους, τίποτα.
Ο σύλλογος; Έχει ήδη βάρη: ενοίκιο, μισθό προπονητή, ασφάλειες, έξοδα.
Ο ίδιος ο προπονητής; Έχει τη δική του ζωή και ευθύνες.

Τι θα γίνει λοιπόν με τον αθλητή μας;
Μήπως δεν αξίζει όλη αυτή η προσπάθεια;
Μήπως δεν αξίζει να έχουμε αθλητές-παραδείγματα για τα υπόλοιπα παιδιά;
Μήπως φταίει που δεν έχει πλούσιους γονείς;
Μήπως είναι καταδικασμένος επειδή διάλεξε αυτό το άθλημα;
Ή μήπως είναι σε λάθος νησί, σε λάθος χώρα, με λάθος ανθρώπους και λάθος τοπικούς φορείς;

Ποιο είναι τελικά το λάθος για τον 16χρονο Στράτο μας;
Είναι τυχερός που είναι στη Μυτιλήνη ή άτυχος που κάνει αθλητισμό;
Με εκτίμηση

Τσενολαρης Πέτρος