Χθες άλλη μια συγκέντρωση κατοίκων στην Άγρα Λέσβου ολοκληρώθηκε για το μεγάλο πρόβλημα του αφθώδους πυρετού, και η μόνη γεύση που έμεινε για μία ακόμη φορά ήταν απελπισία, απόγνωση και θυμός.

Έναν μήνα τώρα ζούμε αυτή την κατάσταση όπως φυσικά κι όλο το νησί. Και μιλάμε για μια κοινότητα Άγρας όπου οι 9 στους 10 είναι κτηνοτρόφοι. Όπου υπάρχουν περίπου 50.000 πρόβατα. Όπου τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε αυτή τη δουλειά — από μικρά 10-12 χρονών, είναι ήδη μέσα στο επάγγελμα.

Και ήταν η πρώτη φορά που τους είδα σε τέτοια απόγνωση.

Γιατί περίμεναν κάτι. Είχαν μια ελπίδα από τη συνάντηση που έγινε στην Αθήνα με τον υπουργό. Περίμεναν ότι θα βγει κάτι.

Εστω και την Ύστατη στιγμή.

Δεν βγήκε τίποτα ουσιώδες..

Την ίδια ώρα γύρω μας θανατώνονται κοπάδια. Και ο κλοιός όλο και στενεύει. Και αυτό που πονάει πιο πολύ είναι ότι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. .

Μας θυμώνει γιατί αν μπορούσαμε θα βρίσκαμε την λύση εμείς οι ίδιοι, έτσι κι αλλιώς μαθημένοι είμαστε στα δύσκολα.

Το ζόρικο είναι ότι η μοίρα μας είναι στα χέρια κάποιων που αποδείχθηκαν επιεικώς λίγοι και ανεπαρκείς.

Και δεν μπορούνε, διότι εδώ και έναν μήνα δεν υπήρξε κανένας σοβαρός συντονισμός και επιχειρησιακός σχεδιασμός.

Καμία καθαρή κατεύθυνση.

Καμία ουσιαστική ενημέρωση.

Προχειρότητα, το μπαλάκι ο ένας στον άλλον, και όλα για το κλικ και τον φακό.

Ο κτηνοτρόφος είναι μόνος του.

Δεν ξέρει τι να κάνει. Δεν ξέρει πώς να προστατευτεί. Δεν ξέρει τι τον περιμένει.

Τώρα που η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως..... χαίρω πολύ, αποφάσισαν να βάλουν μια κεντρική συντονιστική επιτροπή ώστε να επιχειρεί με σχέδιο και να στείλουν μερικούς κτηνιάτρους.

Τώρα. Μετά από έναν ΟΛΟΚΛΗΡΟ μήνα.

Τόση προχειρότητα πραγματικά δεν μπορώ να την εξηγήσω.

Θα το ξαναπώ ή είναι τόσο Άχρηστοι ή συμβαίνει κάτι άλλο εκ των έσω που δεν το γνωρίζουμε…...έτσι κι αλλιώς ως Ιθαγενείς μας αντιμετωπίζουν.

Και ναι, εντάξει — υπάρχει μια νόσος, πρέπει να ακολουθηθούν πρωτόκολλα.

Δεκτό.

Αλλά πώς αφήνεις αυτόν τον άνθρωπο ακάλυπτο;

Πώς δεν του αναπληρώνεις το εισόδημα και δεν του δίνεις καμία σιγουριά για το αύριο;

Πώς δεν παγώνεις τις υποχρεώσεις του, τα χρέη του, να μπορέσει να σταθεί όρθιος;

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά να συνεχίσει.

Μιλάμε να ξαναξεκινήσει από το μηδέν.

Θα ξαναδεί εισόδημα μετά από πάρα πολύ καιρό.

Επί της ουσίας τον διώχνεις του λες να φύγει για πάντα από τον τόπο του.

Και αντί γι’ αυτό βλέπεις αλαζονεία. Καμία μέριμνα. Καμία ενσυναίσθηση.

Μιλάμε για ανθρώπους του μόχθου. Που από παιδιά δουλεύουν στα βουνά.

Που ξυπνάνε 5 το πρωί μέσα κρύο και γυρνάνε το βράδυ και σε περιόδους που έχουν λίγα "κενά" είναι στο μεροκάματο .

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε και γι αυτή την Ελλάδα θα παλεύουμε.

Η επιβίωση σε έναν τόπο που λόγω γεωμορφολογίας με το μόνο που μπορείς να ασχοληθείς ειναι η κτηνοτροφία, πιστέψτε με δεν είναι καθόλου εύκολο.

Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι σήμερα είναι κυριολεκτικά αφημένοι μόνοι τους, έρμαια στα χέρια κάθε Ανίκανου, και πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.

Άλλοι πάνε μπροστά στην χώρα Αυτή.

Εκατομμύρια περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας καθημερινά (Αναθέσεις -εργολαβίες-μίζες κι ένας θεός ξέρει τι άλλο).

Τα τηλέφωνα, τα παρεάκια, τους “γνωστούς”, τους γλύφτες που είναι πίσω από τους πολιτευτές , τα κομματόσκυλα που αυξάνονται με ταχύτητα του φωτός.

Πάντα οι ίδιοι, μπροστά σε όλα. Άσχετα από κόμματα (ούτως ή άλλως Το χρήμα δεν έχει πατρίδα πόσο μάλλον κόμμα).

5-6 τύποι που κινούν τα νήματα και γύρω τους όλοι οι παραπάνω. ΔΥΣΟΣΜΙΑ.

Και εμείς εδώ;

Νιώθουμε ιθαγενείς.

Σαν να μην υπάρχουμε.

Η αντιμετώπιση απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους είναι απαράδεκτη.

Και κάποια στιγμή αυτό θα σας γυρίσει πίσω, μπούμερανγκ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ . Θα βρεθεί ο τρόπος.

Τα χωριά αδειάζουν. Τα σχολεία το ίδιο.

Κι αντί οι ΑΧΡΗΣΤΟΙ να σκύψουν πάνω στις κοινωνίες αυτές με ιδιαίτερη ευαισθησία και ειδικές πολιτικές στήριξης, ειδικά προς τους νέους ώστε να δώσουν κίνητρα κοινωνικά, στεγαστικά, φορολογικά, οικονομικά να ξαναγεμίσουν παιδικές φωνές τα σχολεία , κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

Με τέτοιες αποφάσεις, με τέτοια αδιαφορία, βάζουν οριστικά ταφόπλακα σε μια ολόκληρη κοινωνία που παλεύει να επιβιώσει.

Η ταφόπλακα όμως με αυτές πολιτικές να γνωρίζετε ότι αργά ή γρήγορα θα καλύψει όλη την χώρα .

Τα σέβη μου

Ο ΦΥΛΑΡΧΟΣ….ΟΥΓΚ…