Ενώ η Αθήνα αναλώνεται σε επικοινωνιακούς σχεδιασμούς και ανασχηματισμούς της τελευταίας στιγμής, στη Λέσβο η Μεγάλη Εβδομάδα ξεκίνησε φέτος πρόωρα και δεν έφερε την Ανάσταση στην κτηνοτροφία, καθώς το χώμα βάφτηκε με το αίμα χιλιάδων ζώων και το λευκό του χυμένου γάλακτος. Η επιζωοτία του αφθώδους πυρετού εκτός από κτηνιατρική κρίση, είναι και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος οικονομικού και κοινωνικού θανάτου, με την υπογραφή μιας κυβέρνησης που αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων, κυνική και επικίνδυνα «εκτός τόπου και χρόνου».

Η οικονομική αιμορραγία και το «θέατρο» της μεσολάβησης

Τα νούμερα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι συγκλονιστικά. Με ημερήσιες απώλειες που αγγίζουν το ένα εκατομμύριο ευρώ και μια συνολική ζημιά που ήδη ξεπερνά τα 30 εκατομμύρια, η Λέσβος δεν «νοσεί» απλώς αλλά βρίσκεται ήδη υπό καθεστώς κατάρρευσης.

Μιλάμε για μια τεράστια καταστροφή 250 τόνων γάλακτος καθημερινά και τον εγκλωβισμό 70.000 αρνιών στα μαντριά. Με λίγα λόγια πρόκειται για τον κόπο μιας ζωής που με χίλια δυο βάσανα παράχθηκε, μόνο και μόνο για να σαπίζει στις παγολεκάνες και στις χωματερές, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση παρακολουθεί αμέτοχη την οικονομική αυτοχειρία ενός ολόκληρου νησιού. Αυτή η οικονομική αιμορραγία δεν είναι απλώς η "παράπλευρη απώλεια" μιας επιζωοτίας, αλλά το αποτέλεσμα ενός εγκληματικού ερασιτεχνισμού και εμπαιγμού προς τους ανθρώπους που παράγουν τροφή και κρατάνε τον τόπο όρθιο.

Είναι εξοργιστικό να βλέπουμε την κυβέρνηση να αντιμετωπίζει τη Λέσβο ως ένα απόμακρο στατιστικό πρόβλημα, την ίδια στιγμή που ολόκληρη η τοπική οικονομία, από τα τυροκομεία που βάζουν λουκέτο μέχρι τις μεταφορικές και τα εμπορικά καταστήματα της Μυτιλήνης, δέχεται ένα τελειωτικό πλήγμα. Η επιμονή της ηγεσίας του Υπουργείου να κινείται με ρυθμούς χελώνας, ενώ οι κτηνοτρόφοι αδυνατούν πλέον ακόμα και να ταΐσουν τα εγκλωβισμένα ζώα τους, ξεπερνά τα όρια της ολιγωρίας και αγγίζει τα όρια της εχθρότητας.

Φαίνεται πως αγνοείται το γεγονός ότι αν καταρρεύσει ο κτηνοτροφικός τομέας του νησιού, δεν χάνεται απλώς ένας κλάδος, αλλά στην ουσία, ερημώνει η ύπαιθρος της Λέσβου και ανατρέπεται βίαια η κοινωνική συνοχή. Οι νέοι που διαμαρτύρονται, με τον μόνο τρόπο που τους έχει απομείνει, στο λιμάνι, δεν διεκδικούν ψίχουλα, αυτό που απαιτούν αυτά τα παιδιά είναι το δικαίωμα να παραμείνουν στον τόπο τους και να δουλέψουν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Οποιαδήποτε λύση υπολείπεται της πλήρους αποζημίωσης για το χαμένο γάλα και το ζωικό κεφάλαιο, θα αποτελεί την οριστική "σφαγή" όχι μόνο των αμνών, αλλά του ίδιου του μέλλοντος αυτού του πολύπαθου τόπου.

Παρόλα αυτά, η κυβερνητική ανταπόκρισή, θυμίζει παρωδία παλαιοκομματισμού. Χρειάστηκε ένας μήνας απόλυτης καταστροφής για να οριστεί μια συνάντηση στο Υπουργείο, και μάλιστα κατόπιν «μεσολάβησης» τοπικών βουλευτών. Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι σε μια δημοκρατία, το αυτονόητο δικαίωμα ενός υπό κατάρρευση κλάδου να συναντήσει την ηγεσία του, γίνεται «ρουσφέτι» για το οποίο οι πληγέντες οφείλουν να εκφράζουν «ευχαριστίες». Αυτή η κουλτούρα της πατρωνίας είναι η μεγαλύτερη προσβολή προς τον πολίτη που βλέπει το βιος του να χάνεται ενώ καλείται να σκύψει το κεφάλι στον πολιτικό μεσάζοντα. Βεβαίως, αυτούς τους ανθρώπους κάποιοι θα τους θυμηθούν σύντομα για άλλη μια φορά την ώρα των εκλογών.

Ψυχολόγοι αντί για κτηνιάτρους: Η επιτομή της κοροϊδίας

Ίσως η κίνηση με την πιο περισσή υποκρισία της κυβέρνησής, ήταν η αποστολή κλιμακίου ψυχολόγων στην Πελόπη. Όταν ένας παραγωγός χάνει το εισόδημά του, όταν δεν μπορεί να αγοράσει ζωοτροφές και όταν βλέπει τα ζώα του, τα οποία θεωρεί μέλη της οικογένειάς του, να θανατώνονται, δεν χρειάζεται μόνο «συζήτηση με ψυχολόγους για το τραύμα του». Εκείνα που πρωτίστως έχει ανάγκη είναι αποζημιώσεις, κτηνιάτρους, υποδομές και ρευστότητα. Με χτύπημα στην πλάτη και λόγια παρηγοριάς δεν πληρώνονται οι λογαριασμοί και τα χρέη.

Η άμεση απόρριψη των ψυχολόγων από την κοινότητα ήταν μια πράξη ύψιστης πολιτικής αξιοπρέπειας και η απάντηση της υπαίθρου σε μια ελίτ που επιχειρεί να ψυχιατρικοποιήσει τη φτώχεια για να αποφύγει τις οικονομικές της ευθύνες. Η κυβέρνηση προσπάθησε να «χρυσώσει το χάπι» με επικοινωνιακά τεχνάσματα, όπως συνηθίζει αλλά εισέπραξε την οργή της κοινωνίας.

Η ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας
Το πιο επικίνδυνο, όμως, αποτέλεσμα της κυβερνητικής αδράνειας είναι η διάρρηξη της εμπιστοσύνης με τη νέα γενιά. Τα παλικάρια που βλέπουμε στα μπλόκα του λιμανιού δεν είναι απλώς διαδηλωτές, αλλά η γενιά που καλείται να αποφασίσει αν θα μείνει στον τόπο της ή αν θα τον εγκαταλείψει οριστικά. Με ποια εχέγγυα θα συνεχίσει ένας νέος την κτηνοτροφία, όταν βλέπει το κράτος να τον θυμάται μόνο για να του επιβάλει μέτρα περιορισμού και ποτέ για να τον θωρακίσει;
Ένα νησί σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Η συνάντηση στην Αθήνα με τους κυρίους Χατζηδάκη και Σχοινά είναι η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης να αποδείξει ότι αντιλαμβάνεται το μέγεθος της καταστροφής. Οποιαδήποτε λύση υπολείπεται της πλήρους και άμεσης αποζημίωσης, οποιαδήποτε καθυστέρηση στην ενίσχυση της αλυσίδας παραγωγής (τυροκομεία, μεταφορές, ζωοτροφές), θα θεωρηθεί ως οριστική ταφόπλακα για τη Λέσβο.

Η Λέσβος δεν ζητά ελεημοσύνη, αλλά τη ζωή της πίσω. Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να αντιμετωπίζει το νησί ως μια απόμακρη εκλογική περιφέρεια και όχι ως την οικονομική καρδιά του Βορείου Αιγαίου, τότε η οργή του λιμανιού θα είναι μόνο η αρχή. Όπως λένε και οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι: «Τώρα, τα παίζουμε όλα για όλα, και αν κάτι πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι ο άνθρωπος που έχει χάσει τα πάντα γίνεται ο πιο επικίνδυνος, γιατί ακριβώς, δεν έχει κάτι άλλο να φοβηθεί».