Ομολογώ ότι μπήκα στο Δημοτικό Θέατρο για να παρακολουθήσω της παράσταση «Λέσβος, γη... μελωδική» που έστησαν ο χορευτικός όμιλος των «Αιολέων» και η «muhabbet orchestra» με ένα ασήκωτο βάρος. Λίγο πριν φύγω από το σπίτι μου είχα διαβάσει τα πολλές δεκάδες άθλια στην κυριολεξία σχόλια τα σχετικά με την αρθρογραφία του «Ν» για τη γιορτή του γάμου της Ευγενίας και της Ντραγκανα στην Ερεσό.

Για αυτό το τριήμερο ορατότητας της λεσβιακής κοινότητας, όπως αποκάλεσε τη γιορτή η Ανθή Παζιάνου, μετά την ψήφιση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών.
«Ζουν ανάμεσα μας και ετούτοι οι κατά συνείδηση υβριστές. Που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν στη ζωή τους και θεωρούν κοινωνική παρέμβαση το να εκφράζονται με τον τρόπο που εκφράζονται ενάντια σε οτιδήποτε το διαφορετικό και μάλιστα αυτοαποκαλούμενοι καλοί χριστιανοί και πατριώτες» ψέλλισα.«Ζούμε στην εποχή των τεράτων» είπα, το άκουσα αυτό που είπα, και χώθηκα στο Δημοτικό Θέατρο.

Παρακολούθησα μια παράσταση που ήρθε και σήκωσε το βάρος που λέγαμε από πάνω μου.Ήχοι, λόγια και μουσικές, ένα κράμα ανθρωπιάς από αυτή που γεννά μια φανερά χρωματιστή ομαδική δουλειά κάποιων ανθρώπων που βάζουν πάνω από το εγώ το εμείς.

Δεν έχει το χαρακτήρα της κριτικής της δουλειάς που παρουσίασαν τα δυο σχήματα, τούτο το κείμενο. Δεν είμαι ειδικός, μόνο ότι μου άρεσε πολύ το αποτέλεσμα της προσπάθειας μπορώ να πω. Αλλά έχω την άποψη ότι κάπου 500 άνθρωποι στο γεμάτο Δημοτικό Θέατρο είχαν την ίδια άποψη με εμένα και το έδειξαν με το παρατεταμένο τους χειροκρότημα.

Με ετούτο το κείμενο θέλω να πω σε όλους όσους παρουσίασαν την άλλη Λέσβο, τη και γη μελωδική Λέσβο, ένα ευχαριστώ.

Για το ότι η δουλειά τους λειτούργησε σαν κάθαρση, λειτουργεί σαν κάθαρση στον τόπο μας που χρόνια τώρα μπατάρισε σε δύσβατα σοκάκια κοινωνικού διχασμού μέχρι και ρατσιστικής βίας κάθε λογής.

Με την παράσταση ανάσανα. Μουσικές της Ανατολής, ήχοι και τραγούδια και ματιές και χαμόγελα, όλα από τις μέρες εκείνες που το νησί καμάρωνε για τα φανερά και κρυφά του πολυπολιτισμικά χαρακτηριστικά. Για το ότι ήταν αυτό που ήταν επειδή δεν έκρυβε ό,τι φανερά είχε δανειστεί από τον άλλο. Αλλά και ό,τι είχε χαρίσει στον άλλον.

Αργά το βράδυ της Κυριακής σαν βγήκα από το Δημοτικό Θέατρο ανάσανα βαθειά. Ναι. Ζούμε την εποχή των τεράτων.
Ε και;Θα τα καταφέρουμε.

Λέσβος γη... μελωδική αλλά κι όλα τα άλλα, Λέσβος σε εσένα το λέω, «συ μπαξές κι εγώ φυντάνι, α σ’ απαρνηθώ δεν κάνει».Παιδιά των «Αιολέων» και της «muhabbet orchestra» μπράβο σας.