Η δήλωση του Δημάρχου μας κ. Τ. Βέρρου την τρίτη μόλις μέρα της φωτιάς για τα Βατερά ότι ‘’έχει χαθεί όλο το τουριστικό προϊόν’’, μπορεί να ερμηνευθεί μόνο ως ένα συναισθηματικό ξέσπασμα ενός ανθρώπου, που νιώθει πως η πύρινη απειλή μπορεί να καταστρέψει ολοκληρωτικά ένα τόπο πανέμορφο και να τον μετατρέψει σε κρανίου τόπο, ως ένα τραγικό ενδεχόμενο . Τουλάχιστον έτσι το εκλαμβάνω .Όχι ως μια τελεσίδικη καταδίκη και διαγραφή των Βατερών ως τουριστικής οντότητας.

Τις επιπτώσεις της φωτιάς στο οικοσύστημα και όχι μόνο θα τις αναλύσουν οι υπεύθυνοι και οι κατ ’εξοχήν γνώστες του αντικειμένου .Διαβάζω ότι το Παν/μιο Αιγαίου με τον ειδικό επιστήμονά του κ. Κ. Καλαμποκίδη σε συνεργασία με τον δραστήριο Σύλλογο Βρισαγωτών Αθήνας ,με επικεφαλής τον ακούραστο Πρόεδρό του ,τον κ .Κ .Σταυρινό, θα επιμεληθούν ενός συνολικού προγράμματος -σχεδίου , για την αντιμετώπιση των συνεπειών της φωτιάς αλλά και για την ασφαλέστερη προστασία των δασών της περιοχής στο μέλλον.

Παράλληλα ,στον Πολιχνίτο μια ομάδα νέων παιδιών οργανώνεται , ως εθελοντική ομάδα δασοπυρόσβεσης ,που ενδεχομένως να έχει και διοικητικές αρμοδιότητες, αν πάρει πιστοποίηση από το Υπουργείο .Για τις υποχρεώσεις της Πολιτείας και της Διοίκησης δεν έχουμε να πούμε και πολλά …,ίσως δε χρειάζεται.

Οι όποιες ευθύνες αναλογούν, θα αποδοθούν ανάλογα και αυτό είναι το δίκαιο. Και η ανάληψη τέτοιων ευθυνών πρέπει να γίνεται όχι με λόγια, ΄΄εγώ έχω την αποκλειστική ευθύνη λαθών ή παραλείψεων ΄΄ αλλά και με συγκεκριμένες πράξεις ,ανάλογες του καταστροφικού γεγονότος.

Επανέρχομαι στο θέμα του τουρισμού στα Βατερά. Μειράκιο ο πατέρας μου με πήγε από τον Πολιχνίτο στα Βατερά, για να συναντήσουμε ένα φίλο και συνάδελφό του .Καφετζήδες πρώτης γραμμής και οι δυο. Τότε γνώρισα τον Ζούρο. Αν θυμάμαι καλά , μόνο αυτός ήταν στα Βατερά και ο Προκόπας τότε. Μιλάμε για τη δεκαετία του ’60.Καμιά φορά μάς πηγαίνανε και με το σχολείο, για να φτιαρίσουμε άμμο για τα σκάμματα του σχολείου και του ..γηπέδου μας.

Ένας τόπος όπου άδειαζε το μυαλό και ηρεμούσε η ψυχή,παρθένος ,αυθεντικός αμόλυντος .Δυο μικρά δείγματα καφενείου ,ένας ατέλειωτος γιαλός ,μια παραλία και δε χόρταινε το μάτι να κοιτά ,να θαυμάζει και να απολαμβάνει .Ένοιωθες τη μικρότητά σου στα απέραντα αμμουδερά χιλιόμετρα και στο άπιαστο του ορίζοντα .Ήσουν παρέα με τον Ύψιστο!. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία . Βρέθηκα ξαφνικά σε ένα τοπίο στον αντίποδα της Σκάλας μας ,που είχε διαμορφωμένα τα θαλάσσια σύνορα,ο κόλπος γαρ,με πολύ περιορισμένη παραλία ,μια τουφεκιά τόπος. Γνώριμος ,αγαπητός και ελέγξιμος Η Σκάλα είχε όρια ,τα Βατερά όχι. Την ίδια εποχή ,κυρίως η Σκάλα στον Πολιχνίτο αλλά και η Νυφίδα γνώριζαν μοναδικές και αξέχαστες μέρες δόξας.

Τα χρόνια πέρασαν και άλλαξαν πολλά στο διάβα τους .Οι Βρισαγώτες μεταμόρφωσαν τα Βατερά σε ένα τόπο οικοδομικά, οικονομικά , αισθητικά ,κοινωνικά από τους πιο αξιόλογους και αξιόπιστους του νησιού .Φιλοξενεί επισκέπτες απ΄ όλο το νησί,την Ελλάδα αλλά και τον κόσμο .Είναι πια τόπος ελκυστικού τουριστικού προορισμού .Έτσι τον έφτιαξαν οι κάτοικοι ,που με αγάπη και μεράκι επένδυσαν συναισθηματικά, οικονομικά και αξιοποίησαν το εξαιρετικό δώρο της φύσης .Ύστερα ήρθαν και άλλοι.

Θυμάμαι τους Βρισαγώτες συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο , τη Ρένα ,τη Βαγγελιώ ,τη Σόνια ,τον Πέτρο ,τον Δημήτρη και ένα σωρό παιδιά καθημερινά να καταπίνουν τα χιλιόμετρα χρόνια ολάκερα, πήγαινε – έλα, περπατώντας με βροχή , με καύσωνα με κρύο , με καλή – κακή διάθεση Βρισά – Πολιχνίτο και πάλι πίσω,όπως και οι συμμαθητές μας από το Λισβόρι και τα Βασιλικά.Τα λεωφορεία θα έμπαιναν αργότερα .Δεν το βάζουν κάτω, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί . Ξέρουν από ανηφοριές και κατηφοριές .Έχουν κάνει πολλά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν εδώ.

Μα βάζουν τα δυνατά τους να τους στηρίξουν και άλλοι γύρω- τριγύρω. Τα Βατερά αντέχουν και θα ξαναγίνουν καλύτερα απ ’ότι ήταν .Θα βοηθήσουμε όλοι.

Δυσττυχώς ,τα τελευταία χρόνια οι φίλοι και κοντοχωριανοί μας δοκιμάζονται με λύσσα από δυνάμεις ανεξέλεγκτες , δαιμονικές ,καταστροφικές ,που τους ξεπερνούν ,υπόγεια και επίγεια.Από τη μια ο ισωπεδωτικός σεισμός και τώρα η ανελέητη φωτιά.’’ Το ’17 χάσαμε τα σπίτια μας , τώρα τα χωράφια μας’’ ανακεφαλαίωσε την καταστροφή ένας κάτοικος. ‘Οσον αφορά την κρατική βοήθεια-συμπαράσταση έχουν δυστυχώς την πικρή εμπειρία του ’17.
Η ουσία είναι να μην ξεχαστούν.