Θα'θελα μια Δημοκρατία που στην γιορτή της να έχει ένα λόγο ανθρωπιάς για τους πολίτες της που ματώνουν.

Θα'θελα μια Δημοκρατία που στη γιορτή της θα ήταν καλεσμένοι μόνο αγωνιστές και όχι μαϊντανοί και αρνητές.

Μια Δημοκρατία που να μή θυμίζει Hollywood. Μια Δημοκρατία που να δακρύζει στη μνήμη του Παναγούλη, της Ηλέκτρας, του ηρωικού Συνταγματάρχη.

Μια Δημοκρατία όλων των Ελλήνων που να'χει την ομορφιά του Ξυλούρη, του Χατζηδάκι. Να αναγνωρίζει ότι είναι κουτσή και να αποφεύγει τα τακούνια για να μήν πέσει.

Μια γειωμένη με την πραγματικότητα Δημοκρατία.