Και ξαφνικά μπροστά μου ξανά ο πατέρας μου. Έξη χρονών. Ακόμα... Ξυπόλητος με κοντό παντελόνι και το μαλλί κουρεμένο γουλί. Ακόμα... Μοναχός του. Ακόμα.

Αυτή τη φορά σε ένα λεωφορείο με κατεύθυνση το Ίππειος.

 Ένα χρόνο είχα να τον δω. Πέρυσι τέτοιες μέρες ήταν πάλι που είχε βγει μπροστά μου.... Στο λιμάνι περιμένοντας το αρματαγωγό που θα τον πήγαινε στο κέντρο κράτησης.

Σε κάτι τέτοια εμφανίζεται... Μια πίσω από το συρματόπλεγμα, μια στη βάρκα που απωθείται, πάντα βρώμικος, πεινασμένος, διψασμένος…

- «Τι γυρεύεις εδώ ρε πατέρα; Τι δουλειά έχεις εσύ στο λεωφορείο μωρέ; Ξυπόλητος με κοντό παντελόνι με τέτοιο καιρό;»

- «Κρυώνω αλλά ετούτο έχω μοναχά, Με αυτό έφυγα κι ήταν καλοκαίρι, Ετούτο έχω μοναχά… Πάρε με»

- «Τι ‘ναι ετούτα που λες ρε πατέρα. Πήγες πάλι κι έμπλεξες… Αυτή τη φορά με ετούτους τους ανθρώπους που λένε πως είναι 12 και 15 χρονών κι είναι 25; Με ετούτους που δεν έχουν Ελληνικό DNA ρε πατέρα. Με ετούτους που είναι 1.90 ύψος και δε ξέρουν και μπάσκετ. Εσύ ήσουνα Έλληνας ρε πατέρα. Χριστιανός ορθόδοξος. Κι ήρθες στη μάνα πατρίδα. Δεν ήσουνα μουσουλμάνος, δεν ήσουνα ξένος  ρε πατέρα… Αυτοί που ‘σαι μαζί τους είναι ξένοι, μουσουλμάνοι, σταλμένοι με σκοπό δόλιο να ισλαμοποιήσουν τον τόπο μας, δεν έχουμε καμιά σχέση μαζί τους. Τι δουλειά έχεις μαζί τους μέσα σε ετούτο το λεωφορείο; Εσύ πάει πέρασες. Ήρθες δούλεψες, παντρεύτηκες, έκανες παιδιά, έστησες κατάντια μέσα σε χίλιες μύριες δυσκολίες. Πέρασες πατέρα. Αναπαύτηκες. Πάνε 36 χρόνια που πέθανες. Και τώρα, 100 χρόνια μετά ρε πατέρα από τότες ξανά στο δρόμο; Μη με μπλέκεις.  Μη με ταράζεις πάλι ρε πατέρα. Είμαι κι εγώ μεγάλος πια…»

- «Που πάει να πει πως άμα κατεβώ από το λεωφορείο δε θα με πάρεις σπίτι σου; Άκου τι λένε. Να μας πάρετε σπίτια σας λένε...»

- «Δεν μπορώ. Κατάλαβε το. Δε μπορώ. Είσαι με όλους αυτούς που αμφισβητούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. Τα δικά μας κυριαρχικά δικαιώματα ρε πατέρα. Πού πήγες κι έμπλεξες πάλι ρε πατέρα;»

- «Έλα πάρε με….»

- «Φοβάμαι ρε πατέρα. Φοβάμαι… Κατάλαβε με μια φορά κι εσύ. Εσύ τόσα που έζησες δε φοβήθηκες ποτέ. Στο δρόμο κυκλοφορούν ξανά αυτοί που σιχάθηκες, που πολέμησες. Ξανά στο δρόμο λένε, πως κάνουν κουμάντο. Και ναι. Κάνουν κουμάντο πατέρα αυτοί πάλι. Κι εγώ φοβάμαι».

Έστριψα κι έφυγα. Δε γύρισα να κοιτάξω πίσω για μια ακόμα φορά. Το τι έγινε το λεωφορείο και τα παιδιά μέσα σε αυτό δεν έμαθα. Εγώ έφυγα...

Έφυγα…

Είμαι σπίτι. Με μια κούπα ζεστό καφέ. Φοβισμένος για την πανδημία του κορονοϊού. Αναρωτιέμαι αν τέλειωσε το πετρέλαιο στη δεξαμενή και παγώσω... Γράφτηκα στην άυλη συνταγογράφηση για τα χάπια μου. Περιμένω να έρθει η ώρα μου να εμβολιαστώ. Να μην αρρωστήσω. Άλλαξα και τις μπαταρίες στο φακό μη τύχει και γίνει κανένας σοβαρός σεισμός. Τη Δευτέρα έγιναν οι τελευταίοι. Φοβήθηκα πολύ. Πάλι φοβήθηκα μη τύχει και συμβεί κάτι...

Ο πατέρας μου είναι σε ένα λεωφορείο, σε μια βάρκα, στο δρόμο  στα συρματοπλέγματα του Καρά Τεπέ, στην καραντίνα. Ξυπόλητος με κοντό παντελόνι και το μαλλί κουρεμένο γουλί. Ακόμα... Μοναχός του. Ακόμα.

Κι εγώ φοβάμαι. Στο σπίτι μου…