Θυμάσαι ακόμα εκείνη τη μέρα ε; Αναρωτιόσουνα πώς κι η αδελφή σου σπουδάστρια τότε στην Ακαδημία γύρισε άρον άρον από τη Σχολή. «΄Την έκλεισαν…» σα να άκουσες, «πώς μπορούν να κλείνουν την Ακαδημία:» σκέφτηκες, σε λίγες ώρες σε διώξαν κι εσένα από το σχολειό, δεν κλείναν μοναχά την Ακαδημία ως και τα Δημοτικά κλείναν...

Το ίδιο απόγευμα απαγορεύτηκε λέει η κυκλοφορία. Στη Λαγκάδα επί της οδού Ζωοδόχου Πηγής άκουγες μοναχά τον ήχο από το βήμα του χωροφύλακα που ανεβοκατέβαινε στο δρόμο… Άργησε να έρθει ο πατέρας σου, τους διώξαν από το «Πανελλήνιον», άκουσες πως «…και το Πανελλήνιον το κλείσαν».

Δώδεκα χρονών πιτσιρικάς, 47 ολόκληρα χρόνια πριν, μαθητής της ΣΤ΄ Δημοτικού στο 1ο Δημοτικό σχολείο, το σχολειό της Λαγκάδας με τους πρόσφυγες, τους εργάτες και τους κομμουνιστές.

Βράδυ της 17ης Νοέμβρη, στο πατρικό το σπίτι, στο ισόγειο του 24 της Ζωοδόχου Πηγής. Ακούμπησες το κεφάλι σου στον καναπέ της κουζίνας από τη μεριά του νεροχύτη, κι άνοιξες να διαβάσεις το βιβλίο που ‘χες δανειστεί από τη βιβλιοθήκη του σχολειού. Πού λεφτά ακόμα και για βιβλία… «Η έξωσις του τύραννος Όθωνος» έγραφε στο εξώφυλλο. Το Σύνταγμα, ο Μακρυγιάννης, το διώξιμο του βασιλιά…
Σαν άνοιξες τα μάτια σου είχε πια ξημερώσει.Στην κυριολεξία ξημέρωσε… 

Κοντά 10 μήνες μετά, μαθητής στην 1η Γυμνασίου ήσουνα πια και την πρώτη μέρα στο σχολείο, στο υπόστεγο του παλιού Γυμναστηρίου στο «παράρτημα» ήσουνα πρώτος στο συνεργείο που έσκιζε τις πρώτες σελίδες των βιβλίων που θα δίνονταν στους μαθητές. Σε μια τεράστια φωτιά στην αυλή κάψαν τα πουλιά που σκίζαμε όλη μέρα κι αυτά που αποκαθηλώθηκαν από τις τάξεις… Η έξωσις του τύραννος Όθωνος…