Τί δουλειά έχω εγώ τώρα με το παλιό Λιμεναρχείο;

Όχι πως το πρόλαβα να λειτουργεί σα Λιμεναρχείο.

Το πρόλαβα να προσφέρει άλλου είδους υπηρεσίες στη Μυτιλήνη. Στους κατοίκους  της μα και στους επισκέπτες. Ειδικά το καλοκαίρι…

Αυτό λοιπόν το κτίριο, ήταν το μοναδικό Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, το μοναδικό Λαογραφικό Μουσείο της Μυτιλήνης.

Ανήκει στο Δήμο Μυτιλήνης, από  τότε, σαν κτίριο.

Μέσα του όμως έκρυβε θησαυρούς σα Μουσείο. Και το διαχειριζόταν ο ΛΟΛΤ. Λαϊκός Οργανισμός Λαϊκής Τέχνης του Δήμου Μυτιλήνης.

Πού το ξέρω; Θα σας πω.

Στο μακρινό 1986, 1987, κάπου τότε λοιπόν παράλληλα με τα ιδιαίτερα μαθήματα  και τα φροντιστήρια τα καλοκαίρια, άρπαγα καμιά δουλειά, να βάλω κάνα ένσημο, να έχουμε και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη… Της κακιάς ώρας κι αυτή αλλά κάτι καλύτερο από τώρα ήταν…

Μια δουλειά λοιπόν που έκανα ήταν κι αυτή στο Λαογραφικό Μουσείο του Δήμου Μυτιλήνης εκεί στο παλιό Λιμεναρχείο. Με δίμηνη σύμβαση. Ιούλιο και Αύγουστο. Το κτίριο είχε (έχει) δύο ορόφους. Ο κάτω όροφος που είναι η κύρια είσοδος, αυτή που μπαίνεις αφού ανεβείς τρία τέσσερα σκαλοπατάκια και ο πάνω όροφος που ανεβαίνεις από τη μεγάλη σκάλα από την πλευρά της Πλατείας Σαπφούς.

Στο Μουσείο αυτό στεγάζονταν δύο μεγάλες συλλογές λαογραφικού υλικού. Ήταν μια Συλλογή του Δήμου Μυτιλήνης και μια άλλη συλλογή της ΕΛΜΕ Λέσβου.

Αν δεν με απατά η μνήμη η  συλλογή του Δήμου αποτελείτο από παλιά αντικείμενα κυρίως χρηστικά, όπως λιγκέρια, σινιά, υφαντά κλπ.  που είχαν διασωθεί από τους αδηφάγους παλαιοπώλες, σήμερα θα τους λέγαμε αντικέρ… από την εποχή του αείμνηστου Δημάρχου Αποστόλου.

Η Συλλογή της ΕΛΜΕ περιείχε σπουδαία κομμάτια, πίνακες ζωγραφικής, χειρόγραφα και παραδοσιακές στολές Λεσβιακές αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας. Αυτή η συλλογή ανήκε στην ΕΛΜΕ Λέσβου και η υποχρέωσή της έναντι της φιλοξενίας και της φύλαξης στο χώρο αυτό ήταν η διάθεση ενός εκπαιδευτικού, που θα λειτουργούσε ουσιαστικά  το Μουσείο. 

Πέρα όμως από το άνοιγμα, τον καθαρισμό του χώρου, τη φύλαξη των εκθεμάτων κλπ. κάναμε και ξενάγηση στους επισκέπτες και σας πληροφορώ ότι ήταν πολλοί τους δύο τουλάχιστον μήνες του καλοκαιριού. Και από πλευράς εκπαίδευσης αποσπασμένη εκεί ήταν για χρόνια μια καθηγήτρια φιλόλογος.

Βέβαια το κτίριο από τότε είχε υποστεί αρκετές φθορές από το χρόνο, έβαζε νερά από τη σκεπή και νομίζω ότι έγινε μια επισκευή μικρής κλίμακας αργότερα για να στεγάσει για κάποια χρόνια το γραφείο τουριστικής προβολής και πληροφόρησης του Δήμου Λέσβου (ίσως και Μυτιλήνης).

Αυτό όμως που δεν ξέρω και πραγματικά θα πρέπει να διερευνηθεί, ίσως αν διαβάσει το κείμενο τούτο κάποιος από την ΕΛΜΕ ή τον Δήμο να γνωρίζει, πού βρίσκονται αυτά τα πράγματι σπουδαία και ανεκτίμητα αντικείμενα του Μουσείου. Αντικείμενα που φανέρωναν τον πλούτο της Λεσβιακής Λαϊκής Τέχνης και τη μαγεία του Λεσβιακού Πολιτισμού. Αντικείμενα της παράδοσής μας. Που έπρεπε ακόμα να υπάρχουν και να αποτελούν έναν ακόμα πόλο έλξης για τους ντόπιους και τους ξένους επισκέπτες μα κυρίως για τα παιδιά μας που έχουμε ξεχάσει να τους παρέχουμε πληροφορίες και υλικό για το παρελθόν μας… Με ότι αυτό συνεπάγεται.