Η αλήθεια είναι πως δεν εξεπλάγην…

Γιατί περίμενα πως αυτό που θα δω, αυτό που θα εξέθετε η Μαρίνα σ αυτήν της την έκθεση φωτογραφίας, θα ήταν ανάλογο και (ήταν) καλύτερο από άλλες προηγούμενες «δουλειές» της.

Επανήλθε λοιπόν η Μαρίνα Σταμάτη, με μια έκθεση φωτογραφίας σ αυτό το καινούργιο κτίριο στο Λόφο του Πανεπιστημίου, με ένα τίτλο με διπλή σημασία και σημειολογία. Της αρέσει φαίνεται της δημιουργού να έχουν διπλή ή/και πολλαπλή έννοια οι παρουσιάσεις της. Όπως η άλλη της παρουσίαση με φωτογραφίες και γυναίκες-κούκλες πριν λίγο καιρό…

Έκθεση φωτογραφίας με τίτλο ΓΗ-ναίκες… 

Φωτογραφίες με Γη και Γυναίκες δοσμένες μέσα από τη σύγχρονη αυτή ματιά μιας νέας ΓΥΝΑΙΚΑΣ με την ταυτόχρονη απόδοση του χώρου και της δραστηριότητας. Που σαν τις κοιτάς νοιώθεις σα να βρίσκεσαι κι εσύ κοντά σ αυτές κι είναι σαν ν’ ανασαίνεις τον αέρα τους κι είναι σα να συμμετέχεις στο δρώμενο.

Μπαίνεις μέσα στο πετσί του ρόλου που έχει επιλέξει η Μαρίνα και σε μια γωνιά του κάδρου βλέπεις το μικρό σου εαυτό να προσπαθεί να ενσωματωθεί και να καταλάβει όλο αυτό που παρουσιάζεται.

Γιατί οι φωτογραφίες της Μαρίνας δεν είναι απλά καλλιτεχνικές απεικονίσεις, παρμένες με τόσα  ISO, τόσο διάφραγμα και ταχύτητα ή φτιαγμένες στο ΑΙ. Είναι η ίδια η ζωή, είναι η ίδια η κοινωνία που απεικονίζεται, είναι «η ενεργή δύναμη ζωής και κοινωνικής  μεταβολής» όπως η ίδια σημειώνει στο συνοδευτικό της έκθεσης κείμενο.

Έκθεση φωτογραφίας με τίτλο …reborn

Η δεύτερη έννοια που λέγαμε πιο πάνω. Το ξανα-κοίταγμα. Νομίζω. Η άλλη άποψη της δημιουργού. Η ξανα-γέννηση. Που αν δεν έχεις δει κι άλλες δουλειές της δεν θα το καταλάβεις. Νομίζω. Και γι’ αυτό βγαίνει αυτό το αποτέλεσμα. Γιατί δεν βλέπεις μόνο το πρόσωπο ή τη φιγούρα. Γιατί ξανα-βλέπεις την ιστορία, βλέπεις τη διαφορά, και κάπου βλέπεις και το δικό σου παρελθόν.

Και μπορεί να μην εξεπλάγην, όμως εντυπωσιάστηκα πολύ. Όπως φαντάζομαι και κάθε επισκέπτης της έκθεσης. Τόσο από την καλλιτεχνικότητα των φωτογραφιών όσο και από τα μηνύματά τους.

Δεν θέλω να μείνω σε καμιά ενότητα από αυτές που παρουσιάζει η Μαρίνα, όμως ο τόπος και οι άνθρωποι δεν με αφήνουν. Και αν και θα μπορούσε να «δείξει» τη δική φύτρα της ΓΗΣ, του πατέρα της δηλαδή του αγγειοπλάστη και της μάνας της, εκθέτει περίτεχνα άλλους κεραμίστες από το χωριό μας τον Μανταμάδο. Τον Δημητράκη του Κουβδή με τη ΓΗ-ναίκα του την Παρασκευούλα.

Και τέλος θα ήθελα να πω, πως όποιος δεν είδε αυτήν την έκθεση φωτογραφίας της Μαρίνας Σταμάτη δεν έχασε απλά. Έχασε ένα κομμάτι ζωής. Έχασε ένα κομμάτι από το φως που εκπέμπουν αυτές οι φωτογραφίες. Και τα κείμενα…

*Ο Μιχάλης Καπιωτάς, Φυσικός- Περιβ. Χαρτογράφος, MSc