Αν και αυτή η ρήση δεν ταιριάζει απόλυτα, για άλλες περιπτώσεις λέγεται, όμως εκτιμώ πως ταιριάζει με την ευρύτερη έννοια και σε τούτην εδώ την περίπτωση που θα αναφερθούμε.

Εξηγούμαι:

Με την ευκαιρία της χθεσινοβραδινής (6-9-2026) Κυριακάτικης εκδήλωσης, που οργάνωσαν οι μαέστροι των χορωδιών CantalalounκαιAnimato για να τιμήσουν ένα δάσκαλο της μουσικής, τον δάσκαλο πολλών σύγχρονων, νέων μουσικών και όχι μόνο, της Λέσβου και όχι μόνο!

Κι αφού άρχισα να γράφω, δεν ξέρω ειλικρινά από πού ν αρχίσω… γιατί που θα τελειώσω το ξέρω!

Όσοι παρακολουθείτε ή απλά ρίχνετε μια ματιά στα τοπικά sites και εφημερίδες, facebook κλπ, θα έχετε πληροφορηθεί για την 1^η εκδήλωση του φεστιβάλ που διοργανώνει η πρώτη αναφερόμενη χορωδία για τα δέκα χρόνια της λειτουργίας της. Και αναφέρεται βέβαια στον Νίκο Τσιριγώτη, μουσικό και δάσκαλο πολλών, αν όχι όλων των, παιδιών που σήμερα κρατούν στα χέρια τους την μουσική παράδοση αλλά και τη σύγχρονη μουσική και το χορωδιακό τραγούδι.

Παιδιά, όχι τόσο πιά αφού έχουν μεγαλώσει κι έχουν δικά τους παιδιά, αλλά για μας πάντα θα είναι παιδιά, που έχουν πραγματοποιήσει σπουδές στη μουσική με μεταπτυχιακά και διδακτορικά μα προπαντός με ταλέντο και αγάπη στη μουσική.

Αγάπη όμως και προς τον άνθρωπο που τους έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα, την πρώτη ώθηση, τα πρώτα μουσικά μαθήματα. Κι αυτό φάνηκε από τα λόγια όσων μίλησαν για τον Νίκο Τσιριγώτη, που αφηγήθηκαν προσωπικά και ομαδικά βιώματα και κυρίως από τις στιγμές που έζησαν σαν μέλη των χορωδιών που οργάνωσε και διηύθυνε ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια. Μεγάλες και μικρότερες στιγμές μαζί του, όλοι εξήραν τον ήπιο χαρακτήρα του και την υπομονή του για να τους διδάξει κι όλα αυτά χωρίς κανένα προσωπικό κέρδος, όπως τόνισε και ο πρώην Δήμαρχος Μυτιλήνης Στρατής Πάλλης. Και όλοι παραδέχτηκαν πως δεν ξέρουν ποια θα ήταν η τύχη τους αν στο δρόμο τους δεν βρισκόταν ο «κύριος Νίκος». Μα λέω κι εγώ ποια θα ήταν τύχη και της πολιτιστικής χορωδιακής διαδρομής της  Λέσβου αν  δεν υπήρχε ο Νίκος Τσιριγώτης. Και κάποιοι άλλοι…

Πρωτοπορώντας είτε σαν μουσικός, είτε σαν διευθυντής των Δημοτικών Χορωδιών που οργάνωνε κα διηύθυνε για πολλά χρόνια, διεκδικούσε μαζί με τα παιδιά αυτά και έπαιρναν μέρος σε πολλές παραστάσεις με μεγάλες ορχήστρες και χορωδίες… Κι αυτό που τόνισε χθες αναφερόμενος πολλές φορές στους νέους μαέστρους, τους διαδόχους του, «να βάζετε στόχους πάνω από το μπόι σας και να προσπαθείτε να τους πετυχετε!»

Και παίρνοντας μέρος στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του Μουσικού Σχολείου Μυτιλήνης, σαν δάσκαλος των χορωδιών του μα και σαν μέντορας ουσιαστικά των παιδιών αυτών που ακολούθησαν και στήριξαν το Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης σαν μαθητές τότε ή/και σαν καθηγητές του σήμερα. Λειτουργώντας σαν γέφυρα ανάμεσα στην εποχή της άτυπης εκπαίδευσης με τον ρόλο που έπαιζε εκείνος με την τυπική που  παίζει το σχολείο.

Και είχα την τύχη ή την ατυχία αν θέλετε να υπηρετήσω σ αυτό το σχολείο. Την τύχη γιατί γνώρισα αυτά τα παιδιά σαν μαθητές μου στο Μουσικό Σχολείο και στο 3^ο Λύκειο της πόλης και τώρα σαν εκφραστές και υπηρέτες μιας τέχνης που κι εμένα μ’ αρέσει και συμμετέχω στην Πολυφωνική Χορωδία Μυτιλήνης.

Μα και την ατυχία να διδάσκω Φυσική και όχι … Μουσική. Που αν και είναι σχεδόν ομόηχες σαν λέξεις αλλά και σαν επιστήμες η Μουσική στηρίζεται στη Φυσική, εντούτοις  αν πεις σε ένα μαθητή «Φυσική» θα σου απαντήσει «Ωχ» ενώ αν του πεις Μουσική θα χτυπήσει παλαμάκια από τη χαρά του.

Και θα τελειώσω μ αυτό που είπα και χθες στην εκδήλωση, ότι είναι τυχερός ο Νίκος Τσιριγώτης γιατί βρέθηκαν αυτά τα «στερνά», τα παιδιά τούτα σήμερα, να τον τιμήσουν. Να τιμήσουν τα «πρώτα». Αυτόν δηλαδή που τους έδωσε τα πρώτα νάματα της Μουσικής. Και να του εκφράσουν την τιμή και την ευγνωμοσύνη τους. Κι εκείνος να είναι ακόμα εν ζωή… Γιατί τέτοιου είδους εκδηλώσεις σπανίζουν για ζωντανούς ανθρώπους και πολύ περισσότερο για δασκάλους… Περιμένουν πρώτα να τους δουν… πεθαμένους!!!