Η είδηση σαφής κι αδιαμφισβήτητη: κοντά 7.000 φυσικά πρόσωπα επιλέξιμα και με προέγκριση για υπαγωγή στο στεγαστικό πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης ’’Σπίτι μουΙΙ’’, μένουν εκτός δράσης. Με το όνειρο της δικής τους στέγης χαμένο, διότι έτσι στα ξαφνικά, μειώθηκε κατά τρεις μήνες η προθεσμία σύναψης της δανειακής σύμβασης με τις τράπεζες. 

Αυθαίρετα και καταχρηστικά, κι όπως συμπέρανα και θα εξηγήσω ακολούθως, λόγω πρωτοφανούς ανικανότητας στη διαχείριση κοινοτικών πόρων, το κράτος και δη το υπουργείο Οικονομίας, αναδεικνύεται στον πλέον αναξιόπιστο φορέα. Ο οποίος όχι μόνο δεν τήρησε τα ανακοινωθέντα από καιρό, αλλά οδήγησε και πλήθος πολιτών, στη συντριπτική τους πλειοψηφία νεαρής ηλικίας, σε σοβαρά έξοδα, χιλιάδων ευρώ ο καθένας, υποθηκεύοντας με αυτό τον τρόπο – παράλληλα με το ανεκπλήρωτο όνειρο που περιέγραφα – και την ίδια την ποιότητα της ζωής τους.

Το θέμα απασχόλησε μόνο στο κοντινό μου περιβάλλον, τρεις νέους, ένα αγόρι και δυο κοπελιές, από 28 έως 35 ετών, σε Μυτιλήνη κι Αθήνα. Επιχειρώντας να εξηγήσω τι συνέβη δίχως και να φωτογραφήσω τις περιπτώσεις, αναφέρω εν συντομία τι έγινε σχετικά με το πρόγραμμα.

Το πρώτο παιδί, από χωριό του νησιού μας, έχοντας βρει καλή δουλειά στην πρωτεύουσα έγκαιρα έσπευσε να πάρει επιλεξιμότητα για το ’’Σπίτι μουΙΙ’’ και βρήκε σχεδόν αμέσως από γνωστό του, ένα διαμέρισμα κάπου στη Χρυσομαλλούσα, πάνω κάτω στα 60 τετραγωνικά. Έλα όμως που οι κληρονόμοι του ακινήτου είναι διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο – σίγουρα Αυστραλία κι Αφρική, ίσως και Γερμανία, απ’ ό,τι μού είπε η μητέρα του δυνητικού αγοραστή – με αποτέλεσμα ακόμη να μην έχει επιτευχθεί η αγοραπωλησία.  

Η επόμενη περίπτωση αφορά διαμέρισμα 54 τετραγωνικών στη Νέα Σμύρνη, που ομοίως ο προενταγμένος στο ’’Σπίτι μουΙΙ’’ δεν μπόρεσε ακόμη να αγοράσει, γιατί άλλα τετραγωνικά είχε η οικοδομική του άδεια, κι άλλα εμφανίζονταν στο Κτηματολόγιο και στα χαρτιά του ακινήτου. Χάος.

Για την παλιά Κοκκινιά στον Πειραιά, προοριζόταν η τρίτη αγορά, για οροφοδιαμέρισμα 2ου ορόφου. Το οποίο όμως είχε στην τριώροφη οικοδομή, ποσοστό ιδιοκτησίας πενήντα χιλιοστών, όταν ο 3ος κι ανύπαρκτος κατασκευαστικά όροφος, κατείχε πεντακόσια χιλιοστά, και δικαίωμα υψούν, στο πρόσφατα μάλιστα διαμορφωμένο Κτηματολόγιο της περιοχής.

Όλοι τους ξόδεψαν από δύο έως δέκα χιλιάδες ευρώ (ένας πούλησε και το αυτοκινητάκι του για τα απαιτούμενα έξοδα και την εξασφάλιση της ιδίας συμμετοχής!!!), προκειμένου με δικηγόρους και μηχανικούς, και σε αγαστή συνεργασία με τους πωλητές να ξεμπερδέψουν τα αναγκαία έγγραφα. Εις μάτην όμως. Είναι δύσκολες και πολύμηνες οι διαδικασίες, αγκυλωμένες βαθιά απ’ τη σκληρή και αμείλικτη γραφειοκρατία.

 Ή μήπως αγνοεί κανείς την ελληνική πραγματικότητα, βάσει της οποίας πάνω απ’ το 90% των παλιών – πριν το 2007 που εντάσσονται στο ’’Σπίτι μουΙΙ’’ – ακινήτων έχουν απίστευτα μπερδεμένους τίτλους και ιδοκτησιακό καθεστώς;

Στις δυο απ’ τις τρεις περιπτώσεις, σοβαρότατη ευθύνη έχουν και οι μεσίτες που διαβεβαίωναν για τη δυνατότητα της άμεσης αγοραπωλησίας, δίχως να έχουν μπει στον κόπο, ως οφείλουν, του αξιόπιστου ελέγχου της ταυτότητας ακινήτου.

Με αυτά και με αυτά, κύλησε ο καιρός και πάνω που θα έφταναν στην πηγή να πιουν νερό – όπως σχεδόν σε όλα τα προγράμματα οι συμβασιοποιήσεις γίνονται λίγο πριν τη λήξη του στο παρά πέντε – ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε την περαίωση του ’’Σπίτι μουΙΙ’’, στις 2 Ιουνίου, αντί για τις 31 Αυγούστου 2026, που ίσχυε.

Απ’ τη διερεύνηση του θέματος και τις ανακοινώσεις του ΠΑΣΟΚ που το φέρνει και στη βουλή, όπως και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, συμπέρανα πως για όλη αυτή την απαράδεκτη κατάσταση που διαμορφώθηκε κι ωθεί σε στεγαστικό αδιέξοδο τόσο κόσμο – κάποιοι δεν ανανέωσαν και τα μισθωτήρια των σπιτιών που νοίκιαζαν θεωρώντας πως μέσα στο καλοκαίρι θα μπουν στο δικό τους σπίτι – κρίνω ότι τα έκαναν συλλήβδην μπάχαλο στη διαχείριση του προγράμματος.

Ή αλλιώς, για να κλείσει το ’’Σπίτι μουΙΙ’’, στο τέλος Δεκεμβρίου, όταν και τελειώνει το Ταμείο Ανάκαμψης, θα πρέπει να έχουν τιμολογηθεί στο σύνολό τους οι επιλέξιμες δαπάνες του, το αργότερο αρχές Σεπτεμβρίου. Δηλαδή για να μην υπάρξει πρόστιμο και ποινή για τη χώρα μας, οι συμβασιοποιήσεις που το αφορούν σίγουρα χρειάζεται να έχουν προηγηθεί οριακά ένα τρίμηνο πριν. Τέλη Μάη με αρχές Ιούνη.

Κι επειδή αργά το κατάλαβε η έκθετη πλέον κυβέρνηση και ο όποιος σύμβουλος διαχείρισης πληρώθηκε από αυτή, θα εισπράξει και το ανάλογο πολιτικό κόστος της κατάπτυστης αφερεγγυότητάς της.

Ειλικρινά αναρωτιέμαι κλείνοντας, αν αυτές οι αστοχίες και οι προχειρότητες, όλα στο πόδι κι ευκαιριακά, αφορούν σε ένα τόσο μα τόσο προβεβλημένο και φιλολαϊκό πρόγραμμα του επιτελικού κράτους, τι μπορεί δυστυχώς να επικρατεί στα υπόλοιπα;