Μεγάλη Τετάρτη. Μέρα σημαδιακή για το Θάνατο και τη Ζωή!

Ημέρα που ο Θεός-Άνθρωπος οδηγείται προς το  «εκούσιον πάθος».

Ημέρα αφιερωμένη στην εσωτερική προετοιμασία των πιστών για την επικείμενη Ανάσταση του Χριστού, μετά τον μαρτυρικό του θάνατο στο σταυρό και την απόθεσή  του σε γήινο τάφο…

Τη μέρα αυτή διάλεξε η αγαπητή Μαρίνα Σταμάτη να  μας προβάλει  την ταινία της «Το τελευταίο άγγιγμα».

Ένα ντοκιμαντέρ με ένα θέμα  δύσκολο αλλά  καθημερινό. Ανθρώπινο αν και για κάποιους αποκρουστικό.

Αλήθεια ποιος-ποιοι  εκτός από τους επαγγελματίες γνωρίζουν τί συμβαίνει σε ένα ανθρώπινο σώμα όταν από αυτό φύγει η ζωή, όταν σταματήσει η ανασαιμιά…

Όλοι φυσικά γνωρίζουμε ότι όταν ένας άνθρωπος πεθάνει, αναλαμβάνει το «Γραφείο κοινωνικών εξυπηρετήσεων»  να φροντίσει για τη διαδικασία  της  ταφής. Ή της καύσης πλέον…

Τι μεσολαβεί όμως από την τελευταία στιγμή της ζωής μέχρι την ώρα του «δεύτε τελευταίονασπασμόν»; Πού βρίσκεται ο άνθρωπός μας;Σε ποια χέρια; Ποια είναι η τύχη του; Όλα αυτά μας δείχνει η Μαρίνα στην ταινία της…

Πράγματι ένα θέμα που σοκάρει. Όχι σαν θέμα αλλά σαν πραγματικότητα. Ωμή πραγματικότητα.

Και για να γίνει μια τέτοια ταινία, πρέπει κι ο δημιουργός να… μπορεί. Να μπορεί να βρίσκεται σε χώρους όπου συνυπάρχει η ζωή με το θάνατο. Να μπορεί να βρίσκεται με ανθρώπους που η ζωή τους στηρίζεται στο θάνατο του άλλου. Γιατί αυτό είναι το επάγγελμά τους. Που έτσι ψυχρά αν το σκεφτείς είναι μια δουλειά. Μια κοινωνική εξυπηρέτηση. Σαν ένας γάμος. Σα μια βάφτιση. Κάτι καθημερινό. Συναισθηματικά όμως…

Είναι μια διαδικασία που δεν θέλεις να ξέρεις. Μια διαδικασία που όμως την «μάθαμε» μέσα από το φακό της Μαρίνας. Για να ξέρουμε τί μας περιμένει αυτές τις «χαμένες» ώρες…

Κατάφερε λοιπόν η δημιουργός, μέρες πούναι, αυτές τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, που παλεύει ο Θάνατος με τη Ζωή, τουλάχιστον για μας τους Χριστιανούς, να μας βάλει στο νόημα του τέλους της ζωής, της αρχής του θανάτου. Μέσα από τη δουλειά του εργολάβου κηδειών, μέσα από τη δουλειά  του θανατοαισθητικού. Που αναλαμβάνει έναντι πενιχρής , όπως μάθαμε, αμοιβήςτην βελτίωση της εικόνας του νεκρού, με «καλά» ρούχα και παπούτσια, με ροδοκόκκινα μάγουλα. Χωρίς αυτό το χρώμα του θανάτου…

Μα αυτό που κάνει πιο πολύ εντύπωση, σε μένα τουλάχιστον, είναι το πως ένα κορίτσι που καταπιάνεται με τόσο ζωντανά και χρωματιστά πράγματα, όπως οι κούκλες της και οι φωτογραφίες της, να διεισδύει σε ένα τόσο σκοτεινό και μακάβριο θέμα (και ομολογουμένως να  καταφέρνει να το παρουσιάσει πραγματικό και αφτιασίδωτο)! 

Ναι. Αυτή είναι η Μαρίνα Σταμάτη, που με το πολύπλευρο ταλέντο και την οξυδερκή ματιά της, έχει κατορθώσει να εισδύσει στα πνευματικά και καλλιτεχνικά πράγματα όχι μόνο της Λέσβου και να αναδειχθεί σε μια πολυσχιδή προσωπικότητα παγκόσμιας, πιστεύω, εμβέλειας.