Και τα είχαν οργανώσει τόσο καλά. Όλες μεν οι «οχλούσες» δραστηριότητες μακριά, αλλά οπότε ήθελαν έπαιρναν και τον αέρα τους, είχαν και τα weekend τους. Εκατό πενήντα χιλιόμετρα απόσταση, σιγά το πράγμα. Με το πλοίο, μερικές ώρες ταξίδι. Με το αεροπλάνο, ούτε συζήτηση, ένα τίποτα. Άσε που, εκτός από τις «άλλου είδους» δραστηριότητες, είχαν και τις κανονικές επιχειρήσεις. Όλο το ζαχαροκάλαμο του νησιού δικό τους ήταν. Και τώρα…

Ω, συγγνώμη, παρασύρθηκα και παρέλειψα να σας το πω. Μιλώ για την Κούβα. Για την Κούβα και την Αμερική, τις ΗΠΑ. Πώς ήταν τα πράγματα τον «παλιό καλό καιρό», τότε που κουμάντο έκανε το καλόπαιδο των Αμερικανών, ο Μπατίστα, πριν έρθουν οι «παλιοκομμουνιστές» και ο Κάστρο.

Κούβα. Ένα νησί μερικές δεκάδες μίλια από τις ακτές της Φλόριντα. Τότε, όπως είπαμε, τον παλιό καλό καιρό, πριν το 1959, που η Κούβα ήταν το «χαϊδεμένο», ίσως και «παραχαϊδεμένο» παιδί των Αμερικανών.
— Έδρα της Μαφίας
— Ένα απέραντο πορνείο
— Μια απέραντη χαρτοπαικτική λέσχη
— Το κέντρο διακίνησης ναρκωτικών για όλη την αμερικανική ήπειρο
— Όλη η παραγωγή του ζαχαροκάλαμου στα χέρια των Αμερικανών
— Και ένας λαός κάτω από το καταπιεστικό, τυρανικό, διεφθαρμένο καθεστώς του Μπατίστα, στα όρια της εξαθλίωσης.

Σήμερα, παρά τον εξοντωτικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ, έναν αποκλεισμό που διαρκεί πάνω από 65 χρόνια και που τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει σε κατάσταση πολιορκίας — πιθανότατα βλέποντας πόσο «αποτελεσματικός» ήταν στη Γάζα — η Κούβα όχι μόνο καταφέρνει να επιβιώνει, αλλά η Παιδεία, η Υγεία, η Κοινωνική Πρόνοια και η δυνατότητα πρόσβασης του λαού στον Πολιτισμό, στον Αθλητισμό και στην αναψυχή αποτελούν κατακτήσεις που δεν συγκρίνονται μόνο με τον περίγυρο της Λατινικής Αμερικής αλλά και με τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Αυτό, όμως, που χαρακτηρίζει τη σημερινή Κούβα είναι ο διεθνισμός της και η αλληλεγγύη της προς δοκιμαζόμενους λαούς και ανθρώπους, ανεξάρτητα από το πολίτευμα της χώρας τους. Έτσι, τα μεγάλα επιτεύγματά της στην Ιατρική δεν τα κρατά μόνο για τον εαυτό της, ούτε τα εμπορευματοποιεί, αλλά τα προσφέρει αφειδώς σε όποιον τα έχει ανάγκη.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η στάση της στον τυφώνα Κατρίνα, τον Αύγουστο του 2005, που έπληξε τη Λουιζιάνα. Ο Φιντέλ Κάστρο προετοίμασε την αποστολή 1.500 γιατρών, νοσηλευτών και τεχνικών, με όλες τις απαραίτητες γνώσεις, εξοπλισμό και προμήθειες, στη Νέα Ορλεάνη, για να βοηθήσουν τους χιλιάδες Αμερικανούς που χτύπησε η καταστροφή.
Βέβαια, η προσφορά απορρίφθηκε…

Κανείς, όμως, δεν θα μπορούσε να θέσει καλύτερα το ζήτημα του διεθνισμού της Κούβας από τον Αφρικανό ηγέτη Νέλσον Μαντέλα: «Οι Κουβανοί διεθνιστές έχουν συμβάλει στην αφρικανική ανεξαρτησία, στην ελευθερία και στη δικαιοσύνη, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα διεθνιστικής δράσης αρχών και αλληλεγγύης. […] Είμαστε σήμερα εδώ γεμάτοι σεβασμό και συγκίνηση. Έχουμε έρθει αναγνωρίζοντας το μεγάλο μας χρέος προς τον κουβανικό λαό. Ποια άλλη χώρα έχει τέτοια ιστορία ανιδιοτελούς προσφοράς στην Αφρική όπως η Κούβα; Πόσες χώρες έχουν ωφεληθεί από τους Κουβανούς γιατρούς και δασκάλους; Πόσοι από αυτούς τους εθελοντές βρίσκονται τώρα στην Αφρική; Ποια χώρα χρειάστηκε βοήθεια από την Κούβα και δεν την έλαβε; Πόσες χώρες που απειλήθηκαν από τον ιμπεριαλισμό ή πάλευαν για την ελευθερία τους δεν βασίστηκαν στην υποστήριξη της Κούβας;»

Παρ’ όλα αυτά, ο Ντ. Τραμπ, επειδή «θεωρεί» ότι οι ΗΠΑ «απειλούνται» από την Κούβα, και παρά τον στραγγαλισμό που της έχει επιβάλει, διαμηνύει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι μετά το Ιράν σειρά έχει η Κούβα.

Μόνο που η Κούβα έχει να παίρνει. Έχει να παίρνει την αλληλεγγύη και τη βοήθεια που σκόρπισε σε όλους τους λαούς του κόσμου. Αυτή την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση οι λαοί τη δίνουν και θα τη δώσουν πίσω ακόμη περισσότερο.

Γιατί η Κούβα μπορεί να είναι στο στόμα του λύκου, όμως δεν είναι μόνη.