Για τον Αλέκο σάς έχω μιλήσει κι άλλη φορά. Συμμαθητής, φίλος, συναγωνιστής και παλιός σύντροφος. Θυμάμαι, είχαμε να ανταμώσουμε καιρό και όταν συναντηθήκαμε κι είπαμε να πιούμε έναν καφέ, με άφησε άναυδο.

Ήταν η εποχή του «διαβολικά καλού Τραμπ» και ο Αλέκος σχίστηκε να μου αποδείξει πως, ντε και καλά, το συμφέρον της χώρας μας είναι να είμαστε με τους Αμερικάνους και το ΝΑΤΟ. Ότι, δηλαδή, αυτοί βάζουν φρένο στους Τούρκους και μόνο αυτοί μπορούν να μας προστατέψουν από τα επεκτατικά τους σχέδια.

Παρά τις προσπάθειές μου να τον συνεφέρω, δεν κατάφερα και πολλά πράγματα, μόνο που από τότε με αντιμετωπίζει με κάποια επιφύλαξη. Ίσως να φταίνε γι’ αυτό τα κείμενά μου στο «Ν», ίσως και η «διαγωγή» μου...

Από τότε έχει περάσει κάμποσος καιρός. Στο διάστημα που μεσολάβησε έγιναν πράγματα και θάματα. ΝΑΤΟ, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι σύμμαχοί ανέβασαν το «θεάρεστο» έργο τους σε απίστευτα επίπεδα.

Στην Παλαιστίνη, μαζί με το Ισραήλ, έχουν στήσει έναν λαό στο εκτελεστικό απόσπασμα, στη Συρία διέλυσαν ένα ολόκληρο κράτος, στο Λίβανο η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα, την Υεμένη τη βομβαρδίζουν σε κάθε χάση και φέξη του φεγγαριού, το Ιράν απειλούν να το «ξανατιμωρήσουν» και στην Ουκρανία δεν μπορούν να τα βρουν στη μοιρασιά, ακόμα, μεταξύ τους ούτε οι «φίλοι» ούτε «φίλοι και εχθροί».

Εδώ, στα δικά μας, φαίνεται ότι άρχισαν να «χρειάζονται» την Κύπρο, την Ελλάδα τη χτυπάνε φιλικά στην πλάτη, στην Τουρκία της κλείνουν πονηρά το μάτι και, γενικώς, έχουν βάλει στο μάτι το υπέδαφος όλης της περιοχής.

Όσον αφορά στα πολύ πρόσφατα καμώματά τους, οι Αμερικάνοι έκαναν ντου στη Βενεζουέλα, βομβάρδισαν πόλεις, λιμάνια και χωριά, απήγαγαν τον πρόεδρό της και τη γυναίκα του, για να μπορούν οι Αμερικάνοι πετρελαιάδες να παίρνουν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας χωρίς πολλές-πολλές «διατυπώσεις» και για να έχουν καβάτζα τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου που υπάρχουν άφθονα στην περιοχή.

Η πλάκα είναι ότι ενώ ο Τραμπ και η παρέα του άφησαν κατά μέρος το παραμύθι των ναρκωτικών και της «αποκατάστασης της δημοκρατίας», η από ’δω πλευρά του Ατλαντικού εξακολουθεί να μιλά για δικτάτορες, για δημοκρατίες, για νομιμότητες και για διεθνή δίκαια...

Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, η από ’κει πλευρά της ατλαντικής συμμαχίας απειλεί Κούβα, Κολομβία, Μεξικό γιατί είναι στην πίσω αυλή της, αλλά και τη Γροιλανδία γιατί τη χρειάζεται, αφήνοντας την από ’δω πλευρά με το στόμα ανοιχτό, να ψελλίζει διάφορες δικαιολογίες και να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Και ρωτώ, τώρα, τον Αλέκο, αν διαβάζει τούτες τις αράδες:
«Ρε Αλέκο, η Δανία, για τους Αμερικάνους, ήταν σαν σκυλάκι του καναπέ. Σήκω-σήκω και κάτσε-κάτσε ήταν. Και τώρα ο Τραμπ, γράφοντας, ας μη πω πού, εθνικές κυριαρχίες, κυριαρχικά δικαιώματα, διεθνή δίκαια και λοιπά, δηλώνει όσο πιο κυνικά και εμετικά μπορεί ότι θα της πάρει τη Γροιλανδία γιατί τη “θέλει και τη χρειάζεται”.
Πες μου, ρε Αλέκο, αν ανακαλύψει ο Τραμπ, ο μη γένοιτο, ότι του αρέσει η Κρήτη και τη “θέλει”, ή το παίξει Σολομώντας, τραβήξει μια γραμμή στη μέση του Αιγαίου και πει, όσα είναι από την εδώ πλευρά είναι δικά σας, όσα είναι από την εκεί πλευρά είναι δικά τους και ό,τι είναι στο υπέδαφος είναι δικά μου, ποιος θα τον σταματήσει; Το ΝΑΤΟ και οι ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοί μας; Η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ή μήπως τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και οι βάσεις που του έχουμε παραχωρήσει;Αν του ανοίξει τέτοια όρεξη τι κάνουμε; Και, επίσης, μέχρι τότε τι κάνουμε;

Λοιπόν, άκου Αλέκο. Μεγάλο παιδί είσαι, ανάγνωση και γραφή ξέρεις. Ξέρω πως στα συρτάρια σου έχεις καταχωνιασμένα ένα σωρό από τα παλιά μας βιβλία. Ψάξε και βρες το «Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», βρες το «Πόλεμος και σοσιαλιστική επανάσταση», βρες και κάποιες εκδόσεις για την αποικιοκρατία και για το πώς οι λαοί ξεμπέρδεψαν απ’ αυτή και ξαναδιάβασέ τα. Ρίξε μια ματιά και στη σύγχρονη ιστορία μας, ιδιαίτερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή και μετά, κάνε τους μεταξύ τους συσχετισμούς και τα ξαναλέμε.

Είμαι σίγουρος πως στο τέλος θα βρούμε την άκρη.