Ο αναγνώστης ας μην περιμένει σε αυτές τις γραμμές να διαβάσει πράγματα ιερατικά ή θρησκευτικά, μα τις εντυπώσεις ενός «άτακτου» μυαλού, που θέλει να μοιραστεί τις εμπειρίες  του. Μπορεί να φανούν αιρετικές, μα αποτελούν αλήθειες της γράφουσας, και πάντα ήμουν πιστή της αλήθειας και αυτών που εμένα που φαινόντουσαν δίκαια κι αληθινά. Αναγκαία θα αντλήσω υλικό και προπαντός έμπνευση από την μορφή του Ιησού Χριστού,  συμβολίζοντας και αποσυμβολίζοντας ένα μέρος του διηγήματος που φτάνει μέχρι και στον καιρό μας. Ο αγαπητός και η αγαπητή αναγνώστρια ας δείξει συμπάθεια, εάν κάτι δεν κολλήσει με τις δικές του μοναδικές , μοναδιαίες απόψεις, μα εξάλλου όπως πρόλεξα είναι σκέψεις και προτάσεις ενός ανήσυχου πνεύματος, που καμιά πρόθεση δεν έχει να θίξει ή να προσβάλλει , μα να κινητοποιήσει το πνεύμα του αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα ή να απορρίψει. 

 «Εν Αρχή είναι ο Λόγος και ο Λόγος είναι προς τον Θεό, και ο Λόγος είναι ο Θεός» διαβάζουμε στο κατά Ιωάννη ευαγγέλιο.  Ποιος είναι όμως ο Θεός και ποιανού είναι ο Λόγος; Ποια είναι αυτή η περιβόητη «Βασιλεία των Ουρανών» η οποία είναι μέσα μας; Πού μέσα μας; Πόσο μέσα μας;

 Η ψυχολογία θα ονομάσει αυτό το μέσα μας ως «υποσυνείδητο» που δρα έξω, μέσα και πέρα από εμάς, στα κρυφά , με τα απόκρυφα μας. Άλλοτε θα μιλήσει για τον « άγριο, δίδυμο αδερφό» που ο άλλος αδερφός που ζει στο παλάτι  πρέπει να συναντήσει και να συμφιλιωθεί μαζί του. Άλλοτε πάλι θα μιλήσει για τα όνειρα και την ανάλυση του παρελθόντος. Η κοινωνιολογία, από την άλλη , θα μιλήσει για τα « κοινωνικά φαινόμενα», τα κοινωνικά συστήματα και τον άνθρωπο ως μέλος του ενός κοινωνικού συνόλου. Η ανθρωπολογία θα μιλήσει για τον άνθρωπο ως μονάδα ενός συστήματος, η οποία  αναπαράγει και εκφράζει το κοινωνικό της πλαίσιο σε κάθε περίσταση, εκδήλωση, έκφραση, σκέψη. Το άτομο είναι παράγωγο δηλαδή της κοινωνίας του, και το άτομο επινοεί  την  αυτόέκφραση του , βάσει των νοημάτων και των συνθετικών της κοινωνίας του. Αυτό πρακτικά και ρεαλιστικά σημαίνει, πώς εσύ σε άλλο κοινωνικό σύνολο, θα συμπεριφερόσουν διαφορετικά, θα ντυνόσουν διαφορετικά και το πιο σημαντικό θα σκεφτόσουν και θα δρούσες διαφορετικά. Άρα ποιος είσαι; Όταν αρχίσεις και βγάζεις κάθε περίβλημα του κρεμμυδιού και φτάνεις στην καρδιά, τί βλέπεις εκεί; Όταν γδυθείς των ρόλων σου, των ιδιοτήτων και των ταυτοτήτων σου τί μένει; Μένει; Τί είναι αυτό; Ο Ιησούς αυτό το αποκάλεσε Φως, Θεία Ουσία. Που όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε γιατί είμαστε πλασμένοι καθ’ εικόνα και καθ’  ομοίωση. Άρα όλοι είμαστε εν δυνάμει κοινωνοί της Θείας Ουσίας, σε ποιότητα. Επομένως Ο Χριστός όταν μίλησε για την « Βασιλεία των Ουρανών» μίλαγε για την στροφή προς τα μέσα μας. Δεν είναι μια βασιλεία πέρα κι έξω από εμάς, είναι μέσα μας. Εν δυνάμει μπορούμε να προσπαθήσουμε να μοιάσουμε σε αυτό το Φως. Μα για να φτάσεις εκεί, πρέπει να αρχίσεις ναξεφλουδίζεις αυτό το κρεμμύδι, που είναι η προσωπικότητα σου. Δεν είναι αδύνατο. Είναι επίπονο, αλλά είναι αναγκαίο. Όσα και να διαβάσω πουθένα δεν βρήκα κανέναν φιλόσοφο , επιστήμονα , άνθρωπο του πνεύματος να υποστηρίζει πως ο άνθρωπος είναι εδώ στην γη για να υποφέρει. Τουναντίον ο άνθρωπος έψαχνε και ψάχνει τρόπους να γίνει ευτυχισμένος και πλήρης. Η ευτυχία όμως δεν είναι κάτι έξω από εμάς, είναι από μέσα μας που αναβλύζει. Η βασιλεία δεν κάποιος άλλος στα σύννεφα, μακριά από εμάς, είμαστε οι ίδιοι. Ο Χριστός έδειξε με την ζωή του, πως η ευτυχία όπως και η βασιλεία, εμφανίζεται στον άνθρωπο, όταν ο άνθρωπος μπει στην διαδικασία να αμφισβητήσει το περιβάλλον του και όσα νομίζει ότι ξέρει. Να αμφισβητήσει τον ίδιο του τον εαυτό και μάλιστα τα πολλαπλά προσωπεία του εαυτού, μέχρι να φτάσει στην «καρδιά» του κρεμμυδιού, οπού εκεί είναι και η Ουσία.

 Όταν μπεις σε αυτό τον στίβο, αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως κάθε συνάνθρωπος σου, καθρεφτίζει κάτι από εσένα κι εσύ αντίστροφα από αυτόν . Το περιβάλλον σου και τα άτομα που συναναστρέφεσαι , μοιράζεστε κοινές απόψεις , συμπεριφορές ,  ίδιο τρόπο που μιλάτε και σκέφτεστε για τον άνθρωπο και την ζωή γενικότερα. Επιδράς στο περιβάλλον  σου και εκείνο σε εσένα . Σε διαμορφώνει και το διαμορφώνεις. Δεν είναι τυχαία η φράση, « Αν θες να γίνεις επιχειρηματίας, συναναστρέψου με επιχειρηματίες, αν θες να γίνεις πλούσιος, κάνε παρέα με πλούσιους». Το περιβάλλον σου σε καθορίζει, μα έχεις την επιλογή να το καθορίσεις κι εσύ. Ο Χριστός αμφισβήτησε το περιβάλλον του και τις ιδέες ,που οι άνθρωποι, ζούσαν την καθημερινότητα τους. Πάλεψε με τον ίδιο του τον εαυτό, όταν πήγε στην έρημο για 40 μέρες. Οι δαίμονες δεν κάτι « έξω» από εμάς. Τους κουβαλάμε. Είναι εκείνα τα στοιχεία της προσωπικότητας μας, που είναι αιχμηρά, αδούλευτα , αθεράπευτα. Κι όσο αυτά μένουν αθεράπευτα και αδούλευτα προκαλούν κι αναπαράγουν κακό πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό και ύστερα στο περιβάλλον μας. Αυτά είναι «ο  άγριος δίδυμος αδερφός» που πρέπει να προσκαλέσουμε στο παλάτι, να συμφιλιωθούμε , να αποδεχτούμε και να θεραπεύσουμε.  Αλλά για να φτάσεις να θεραπεύσεις, πρέπει να παρατηρήσεις και για να παρατηρήσεις πρέπει πρώτα να αμφισβητήσεις. Σε αυτή την διαδικασία όμως, μάθε να αποδέχεσαι και να κάνεις χώρο μέσα σου. Συγχώρεση.  Συν- χώρος. Κάνε χώρο στην καρδιά σου, πρώτα για τον εαυτό σου και ύστερα για κάθε άτομο και κατάσταση που σου προκαλεί πόνο. Καθάριζε τον εαυτό σου, ώστε οι καρποί και τα έργα σου να είναι «χρηστά». Να είναι καλές και αγαθές οι σπορές σου. Έτσι θεραπεύοντας και αγαπώντας ουσιαστικά την Ουσία μας, τον πραγματικό εαυτό μας , γινόμαστε πιο ανοιχτοί και ανεκτικοί στους Άλλους, γιατί καταλαβαίνοντας  και συγχωρώντας τον εαυτό μας μπορούμε να καταλάβουμε και να συγχωρέσουμε και τους άλλους. Και ο καθένας άλλος που θα λάβει αυτή την βοήθεια, θα γίνει αυτή η βοήθεια για έναν άλλο Άλλο. 

 Μια  χρηστική κοινωνία, κοινότητα είναι το σύνολο των πολιτών της, που είναι χρηστοί και χρηστικοί . Το άτομο γίνεται χρηστό για τον εαυτό του κι έπειτα για το περιβάλλον του. Όταν πνίγεσαι δεν μπορείς να σώσεις κάποιον άλλο που  κι αυτός πνίγεται. Μα κάποιος που ξέρει κολύμπι θα σε μάθει να κολυμπάς κι εσύ μετά, αφού θα ξέρεις πρώτα για εαυτό σου θα βοηθήσεις και θα τραβήξεις κι άλλους από τον πνιγμό. Ο καθένας από εμάς κι όλοι εμείς, είμαστε μια σταγόνα από τον ωκεανό και ο ίδιος ο ωκεανός συνάμα. Ο κόκκος της άμμους και η αμμουδιά ολάκερη. Ο Χριστός δεν είναι κάπου ψηλά έξω μας, έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε, είναι μέσα μας, αλλά η προσπάθεια, η επιμονή και υπομονή είναι που μειώνουν το χάσμα των πιθανοτήτωννα  ξεδιπλώσουμε τις χρηστικές ( Χριστικές) μας ικανότητες.

 Αγαπημένε αναγνώστη, αναγνώστρια σε καλώ να επαναστατήσεις. Ο Θεός δεν είναι το καράβι μόνο του, πέρα κι έξω από εμάς, είμαστε όλοι εμείς κι ο καθένας χωριστά. Σε καλώ να αμφισβητήσεις γιατί πρέπει να καταλάβεις πόσο πολύτιμη είναι παρουσία σου σε αυτό το καράβι της ζωής. Ένα καράβι που δεν φεύγει χωρίς όλους τους επιβάτες του. Κι ένας από αυτούς τους επιβάτες είσαι κι εσύ.

Χριστός Ανέστη σε όλους και σε όλες