Το θέμα του αλκοόλ στους ανήλικους επιστρέφει κάθε τόσο στην επικαιρότητα, όμως πίσω από τις ειδήσεις και τους αριθμούς, κρύβονται οικογένειες, αγωνίες, και πολλές φορές ενοχές. Ως μητέρα τεσσάρων παιδιών, δύο εκ των οποίων ενήλικες πια, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μια δική μου οπτική – όχι από θέση ειδικού, αλλά από τη θέση μιας γυναίκας που έχει ζήσει από κοντά τα σκαμπανεβάσματα της εφηβείας.

Η εμπειρία μου λέει πως ποτέ δεν μπορείς να νιώσεις πραγματική ασφάλεια. Η ζωή έχει τις εκπλήξεις και τις ανατροπές της. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι του γονεϊκού ρόλου: ότι δεν υπάρχει εγγύηση. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε, είναι να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες στο σπίτι που θα επιτρέψουν στο παιδί να νιώσει ότι έχει έναν χώρο ασφαλή, ανοιχτό, χωρίς φόβο και τιμωρία.

Νομίζω πως το ζήτημα της κατανάλωσης αλκοόλ από ανήλικους είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας – όχι μόνο για το τι κάνουν τα παιδιά, αλλά και για το πού βρισκόμαστε εμείς ως ενήλικες. Όταν ένα παιδί 14-15 χρονών μεθάει μέχρι λιποθυμίας, δεν είναι απλώς ένα «παραστράτημα». Είναι μια κραυγή. Και αν είμαστε ειλικρινείς, τα παιδιά μας δεν μεγαλώνουν σε κενό αέρος. Επηρεάζονται απ’ ό,τι βλέπουν: στην οικογένεια, στο σχολείο, στα media, στους δρόμους, στα πάρτι, στο TikTok.

Πιστεύω πως δεν μπορούμε να τα προστατέψουμε μόνο με απαγορεύσεις ή επιθέσεις στον τάδε επιχειρηματία ή στο δείνα περίπτερο. Χρειάζεται κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό: αληθινές σχέσεις με τα παιδιά μας, παιδεία συναισθηματική, σχολεία που μιλάνε για την ουσία και όχι μόνο για τη διδακτέα ύλη, γονείς που ακούν, και όχι μόνο ελέγχουν.

Και οι επαγγελματίες της εστίασης; Έχουν κι αυτοί ρόλο, και ευθύνη – να λένε όχι όταν πρέπει, να προσέχουν, να σέβονται. Αλλά δεν είναι ούτε οι μόνοι υπεύθυνοι ούτε οι μόνοι που μπορούν να κάνουν κάτι. Το αλκοόλ δεν μπαίνει από την πίσω πόρτα. Μπαίνει από την κουλτούρα μας, που συχνά συγχέει τη χαρά με τη μέθη και την ενηλικίωση με το να κάνεις «ό,τι κάνουν οι μεγάλοι».

Με λίγα λόγια, πιστεύω ότι η λύση είναι συλλογική και βαθιά. Και ξεκινά από το να δούμε τα παιδιά μας όχι σαν «προβλήματα», αλλά σαν ανθρώπους που ψάχνουν νόημα, αποδοχή και προσανατολισμό.

Θυμάμαι τη φορά που το έφηβο παιδί μου, ήπιε διάφορα χαζά ποτά από το περίπτερο και ζαλίστηκε. Ήταν ένα περιστατικό χωρίς συνέπειες, αλλά με πολλά μαθήματα. Ακόμη θυμάμαι τον φόβο μου, όταν ενημερώθηκα  για την αδιαθεσία του. Ήταν αρκετά άβολο το περιστατικό και πραγματικά με γέμισε ενοχές για τον δικό μου ρόλο. «Πόσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός; Περπατάς σε κινούμενη άμμο και όσο καλά ενημερωμένος και αν είσαι υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν πράττεις το σωστό, έχοντας απέναντι σου δεκάδες κριτές».

Ξέρεις, πολλές φορές η πρόληψη δεν είναι το «όχι», αλλά το «είμαι εδώ». Το να μπορεί το παιδί να έρθει και να σου πει «δοκίμασα» ή «μου πρότειναν» χωρίς φόβο, είναι ίσως πιο δυνατό κι από το να μην το δοκιμάσει ποτέ.Κανένα παιδί δεν χρειάζεται το αλκοόλ για να μεγαλώσει. Χρειάζεται όμως γονείς που θα είναι παρόντες, χωρίς πανικό, αλλά και χωρίς αφέλεια.Και ίσως, αν υπάρχει μια φράση που συνοψίζει το πνεύμα αυτής της μικρής παρέμβασης, είναι η εξής: να είμαστε κοντά τους, όχι μόνο όταν όλα πάνε καλά, αλλά κυρίως όταν δοκιμάζουν τα όρια – τα δικά τους και τα δικά μας.