«Είσαι καριόλα! Είσαι η πιο μεγάλη καριόλα που έχω γνωρίσει!» λέει στη σύντροφο της ζωής του και τη μάνα των παιδιών του, ενώ στο φόντο μια άλλη μάνα σφαλιαρίζει κατάμουτρα και επανειλημμένα το τετράχρονο παιδί της, κοκκινίζοντας τα χείλη, τη μύτη και το μέτωπό του.

Αυτά σ´ ένα μέρος που μαστίζεται από ασυδοσία, φθόνο και παραλογισμό. Εκεί, όπου μια παρέα αγοριών ανταλλάσσει μπουνιές και κλωτσιές για πλάκα. Εκεί, όπου ο πρόσφυγας θα είναι πάντα «λαθραίος» και το παιδί μεταναστών θα είναι πάντα «ξένο». Εκεί, όπου πρέπει να ψεύδεσαι, να εξαπατάς και να διαπλέκεσαι με κάθε τρόπο, εάν θες να επιβιώσεις. Εκεί, όπου πρέπει να κρύβεσαι και να υποκρίνεσαι, εάν οι γείτονες αντιληφθούν ότι σε ενδιαφέρει η γνώμη τους. Εκεί, όπου οι προσωπικές σχέσεις ανάγονται σε ατομικό συμφέρον και η Δημοκρατία καταλύεται κάθε στιγμή με την παρότρυνση διαφόρων τοπικών παραγοντίσκων.

Λυπάμαι που δεν είναι σενάριο ταινίας ούτε ένα μέρος της φαντασίας μου. Θλίβομαι απύθμενα που παραμένει η πραγματικότητα σε μια περιοχή, κάπου εδώ, στο όμορφο νησί μας.

Πείτε μου ότι δεν είναι αυτή η κοινωνία μας. Πείτε μου ότι δεν είμαστε αυτοί κι όταν ξυπνήσω, αύριο, θα κάνετε τα πάντα για να σταματήσει η παρακμή.

Πρέπει να μπει ένα τέλος. Σας παρακαλώ.