Είναι οι μέρες περίεργες.
Είναι τόσο δύσκολες για όλους μας.
Μας για κάποιους είναι χειρότερες.
Θα θυμάστε όλοι φίλοι, γνωστοί, συγγενείς και λοιποί διαδικτυακοί συνοδοιπόροι την αγωνία που είχα εκφράσει μαζί με τους συναδέλφους μου από το ΚΥΤ Μόριας αλλά και πανελλαδικά. Όταν είχαν τελειώσει οι 8μηνες συμβάσεις και παλεύαμε για να υλοποιηθεί η 4μηνη παράταση που είχε ανακοινωθεί από το υπουργείο.
Δώσαμε αγώνα για να τα καταφέρουμε.

Γιατί; Για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας ειδικά εμείς στο ΚΥΤ Μόριας.Φυσικά όταν έληγαν οι συμβάσεις των συναδέλφων στα τέλη Σεπτεμβρίου οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει τώρα.

Είχαμε δίπλα μας ανθρώπους που μας στήριξαν, μας έδωσαν φωνή, βήμα για να εκφράσουμε τις αγωνίες μας. Μας είχαν πνίξει τα χρέη. Πληρώναμε ενοίκια, λογαριασμούς, συν τα υπόλοιπα έξοδα. Οι περισσότεροι μακριά από τις οικογένειές μας για πολλούς μήνες. Αντέξαμε όμως. Ξέρετε δεν κάναμε απλά μια δουλειά. Προσφέραμε. Δίναμε τα πάντα. Όσοι έχουν ζήσει, ναι δεν λέω δουλέψει, ξαναλέω ζήσει στη Μόρια έγιναν δυνατοί. Άλλαξαν. Έγιναν καλύτεροι άνθρωποι. Άσχετα αν μερικοί δεν το καταλαβαίνουν, γιατί αυτό θα το δείξουν τα χρόνια.

Από τα τέλη Γενάρη λοιπόν αγαπητοί μου που κερδίσαμε την παράταση, φτάσαμε στο δεύτερο 15πενθημερο του Μάρτη κι ακόμα περιμένουμε. Περιμένουμε τι; Να επιστρέψουμε εκεί που θέλουμε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε. Ναι. Με αυτές τις συνθήκες. Με 22.000 ανθρώπους περίπου. Καθημερινά τηλεφωνούμε στο αρμόδιο γραφείο του υπουργείου να μάθουμε τι γίνεται. Η απάντηση είναι μια ασάφεια και μόνο. Κάτι για κωδικούς, κάτι για το ποιος είναι αρμόδιος- αναρμόδιος να μας καλέσει...

Και εμείς περιμένουμε... όχι όλοι. Λίγοι μείναμε. Μετρημένοι στα δάχτυλα. Η ειρωνεία είναι ότι όσων τελείωσαν οι συμβάσεις τις μέρες που αποφασίστηκε η παράταση συνεχίζουν αυτόματα την εργασία τους. Εμείς που αποδεχτήκαμε την παράταση και στείλαμε τα απαραίτητα χαρτιά εκεί που μας είπαν ακόμα περιμένουμε.... Περιμένουμε...

Τι περιμένουμε; Να πάμε στη Μόρια να προσφέρουμε. Με αυτές τις συνθήκες. Με τον πενιχρό μισθό των 540 ευρώ. Τα χρέη μας όμως; Τα ενοίκια που χρωστάμε; Πως ζούμε εμείς; Ποιος θα μας απαντήσει υπεύθυνα; Ποιος;
Θα επιστρέψουμε; Έχει αλλάξει κάτι; Ποιος είναι αυτός που παίζει με τις ζωές μας; Γιατί αυτό συμβαίνει. Έχουν διαλυθεί οι οικογένειές μας κύριοι. Ειδικότερα όσων έχουμε έρθει από την υπόλοιπη Ελλάδα.
Μας ακούει κανείς;
Είμαστε άνθρωποι. Έχουμε εγκλωβιστεί όχι μόνο λόγω του ιού που μας απειλεί όλους, αλλά έχουμε στερέψει οικονομικά και ψυχολογικά. .
Η υπομονή μας εξαντλείται.
Επιτέλους.
Οι αποφάσεις πρέπει να υλοποιηθούν ΑΜΕΣΑ.