Την περασμένη Τρίτη 24 Οκτωβρίου το βράδυ. παρακολούθησα την παράσταση του «Θεατρικού Εργαστηρίου του Δήμου Μυτιλήνης» με το έργο του Ιγνάθιο δελ Μοράλ και Ερνέστο Καμπαγιέρο «ο τραπεζίτης κερδίζει πάντα δυο φορές».

Εντυπωσιάστηκα – για μια ακόμα φορά εντυπωσιάστηκα – από το κέφι, την όρεξη αλλά και από το αποτέλεσμα της παρέας αυτής των συμπολιτών μας που καταπώς έλεγε ο μακαρίτης ο Κάρολος Κουν «κάνουν θέατρο με την ψυχή τους». Της παρέας αυτής με τις σαραντάχρονες ρίζες, που – γεροί να είναι οι παλιότεροι – κάνουν θέατρο για την ψυχή τους αλλά και για την ψυχή μας. Γιατί το Θεατρικό Εργαστήρι, το κατά τα άλλα Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Μυτιλήνης, κάποιοι δείχνουν πως δεν καταλαβαίνουν το τι προσφέρει στον τόπο μας.

Την περασμένη Τρίτη, το Δημοτικό θέατρο Μυτιλήνης γέμισε ασφυκτικά για να παρακολουθήσει τη μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστές το χτυπημένο από την τελευταία οικονομική κρίση του ευρωπαϊκού νότου, ζευγαριού των δανειοληπτών που μη μπορώντας να κάνει αλλιώς... απήγαγε το μεγαλύτερο τραπεζίτη της χώρας! Και γελάσαμε με τα χάλια μας, γελάσαμε πολύ με τα χάλια μας και όχι μόνο τα οικονομικά αλλά και με τα αδιέξοδα μας οικονομικά, κοινωνικά και γιατί όχι και πολιτικά.

Οι ηθοποιοί μοναδικοί. Και δεν αναφέρομαι μοναχά στις «παλιές καραβάνες» το Φώτη Ξενέλλη και το Γιώργο Καραγιαννάκη που απέδωσαν τους ρόλους τους ζηλευτά ακόμα και από τους επονομαζόμενους «επαγγελματίες». Λέω και για τα μέλη από τις νεότερες γενιές του Εργαστηρίου, τη Μαρίνη Λαμπρινού, το Γιώργο Τσαούση και τη Νατάσα Βαϊράμη.

Λέω όμως και για τη σκηνοθεσία από έτερη «παλιά καραβάνα» του ερασιτεχνικού θεάτρου στο Αιγαίο τον Παναγιώτη Μανωλάκα,  με τον οποίο συνοδοιπόρησα ένα φεγγάρι στο θεατρικό εργαστήρι του Δημοτικού Κέντρου Νεότητας εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1980, στο διαμέρισμα της οδού Καραντώνη στον Πλάτανο.

Μαζί του στην ευρηματική σκηνοθεσία η νεότερη Βίκυ Μαρμαρινού που έδειξε πόσο καλά τα καταφέρνει πιστή στην παράδοση της ποιότητας του Εργαστηρίου αλλά και του ερασιτεχνικού θεάτρου στον τόπο μας γενικότερα. Που λειτουργεί και παράγει θέατρο με αποτελέσματα που μας κάνουν όλους, όσοι καταλαβαίνουμε την αξία της προσφοράς τους αλλά και των θυσιών στις οποίες οι συμμετέχοντες υποβάλλονται να δηλώνουμε περήφανοι για το πολιτισμικό απόθεμα του τόπου μας.

Κοντά στους παραπάνω και όλοι οι άλλοι συντελεστές της παράστασης. Η Μαρία Χατζηεμμανουήλ που μετέφρασε το έργο. Ο Σταύρος Πλατσής και η Αγγελική Τουραμάνη στην επιμέλεια της αφίσας και της μουσικής. Η Ανδρομάχη Βουγιούκα στις μάσκες και τις κατασκευές της παράστασης. Η Σοφία Καραγιαννάκη στις κομμώσεις. Ο Κώστας Καρατζάς και η «Ηχώ» Art Studio στους φωτισμούς.
Το «Θεατρικό Εργαστήρι» του Δήμου Μυτιλήνης είναι ένα πολύτιμο πολιτισμικά κύτταρο για τον τόπο μας. Αναρωτιέμαι.

Η στήριξη του από την τοπική κοινωνία είναι δεδομένη; Και δεν αναφέρομαι μόνο σε όσους τους αναγνωρίζουμε, τους παρακολουθούμε και τους χαιρόμαστε. Δεδομένη δεν ήταν η στήριξη του από το Δήμο Μυτιλήνης τα τελευταία τέσσερα χρόνια που.... «αλλού έψελνε» ποικιλοτρόπως.

Η νέα δημοτική αρχή λοιπόν, αυτή από τη 1η του ερχόμενου Ιανουαρίου ας κάνει αυτό που πρέπει. Ας σταθεί δίπλα στο «Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Μυτιλήνης» και στους ανθρώπους του. Δίπλα στους ανθρώπους του πολιτισμού σε αυτόν τον τόπο.