Ότι σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα θα έκανα επίκληση στον Διονύση Σαββόπουλο με αφορμή πολιτικό σχολιασμό, δεν το περίμενα. Ωστόσο, είναι πολλές εκείνες οι περιπτώσεις στις οποίες η ζωή αντιγράφει την τέχνη. Στο τραγούδι του «Άγγελος Εξάγγελος», ακούγονται οι παρακάτω στίχοι: «Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά κι ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας. Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας».

Ακούγοντας σήμερα το πρωί τους στίχους αυτούς συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στα όσα δυσάρεστα και απογοητευτικά συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους μήνες και συγκεκριμένα στην υποψηφιότητα Κασσελάκη. Πραγματικά, εκπλήσσομαι με την ευκολία με την οποία πολλές φορές εκφράζεται (ή μήπως δεν εκφράζεται;) ο ίδιος στον πολιτικό διάλογο. Χθες το βράδυ ο υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος βγήκε μπροστά σε δημοσιογράφους να πει ότι είχε συνάντηση με εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ. Εντός των αμέσως επόμενων ωρών, η ΑΔΕΔΥ, επισήμως, εξέδωσε δελτίο τύπου με το οποίο διαψεύδει τέτοια συνάντηση (https://adedy.gr/h-adedy-oudepote-synantithike-me-ton-kyrio-kasselaki-21092023/).

Πάλι ενώπιον δημοσιογράφων, αναφέρθηκε σε θέματα της Κύπρου και συγκεκριμένα στην μη απάντηση Μητσοτάκη για την αναγνώριση του 2ου μισού κρατιδίου, όπως ο ίδιος το χαρακτήρισε. Πολλοί από το επιτελείο του έσπευσαν να δικαιολογήσουν το περιστατικό, λέγοντας ότι πρόκειται για λεκτικό λάθος. Όχι, δεν πρόκειται για λεκτικό λάθος.

Πρόκειται για τη δικαιολογημένη μεν άγνοια των εθνικών ζητημάτων ενός προσώπου που τόσα χρόνια απέχει από την ελληνική πραγματικότητα και δεν γνωρίζει το ελληνικό πολιτικό γίγνεσθαι, αδικαιολόγητη δε για ένα πρόσωπο που διεκδικεί το θεσμικό ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μάλιστα, η γρήγορη αναδίπλωση ως προς τη θέση της κατάργησης της στρατιωτικής θητείας, μέσω ενός εκ των προνομιακών του συνομιλητών, αναδεικνύει το πόσο εύκολα και, μάλλον, εκ του ασφαλούς μπορούν να εκφράζονται θέσεις.

Βέβαια, πέραν όλων των ανωτέρω θέσεων, μέσα στις οποίες θα πρέπει να προστεθεί και η αύξηση των μισθών των στρατιωτικών (ενδεχομένως, ό, τι πιο αριστερό έχει ακουστεί!), δεν έχει εκφραστεί κάτι άλλο επί βασικών ζητημάτων. Για παράδειγμα, ποιος θα είναι ο χαρακτήρας των πανεπιστημίων σε περίπτωση που αναδειχθεί πρωθυπουργός;

Θα συνεχίσει να υφίσταται το δημόσιο σύστημα υγείας; Και υπάρχει μια σειρά από τέτοια ζητήματα τα οποία ακόμα δεν έχουν απαντηθεί. Απορεί, λοιπόν, κανείς για ποιο λόγο δεν εμφανίζεται δημοσίως, όχι σε διάλογο με τη συνυποψήφιά του, εφόσον δε θέλει, αλλά μόνος, να δώσει συνέντευξη και να λύσει τα όποια θολά σημεία ως προς τις θέσεις του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα ιστορικό κόμμα, που παλαιότερα αποτελούσε ένα κεντροαριστερό κόμμα με αφετηρία πάντα την αριστερά, που εξέφραζε κοινωνικές θέσεις και που είχε πολιτικό πρόγραμμα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα «σηματαϊκό» ΠΑΣΟΚ, σε ένα κακέκτυπο του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος.

Αυτό που διακυβεύεται στην πραγματικότητα την Κυριακή είναι αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει ως τέτοιος, ως κόμμα που εκκινεί από τη ριζοσπαστική αριστερά και απευθύνεται και προς το κέντρο, ή αν τελικά θα μετατραπεί σε μια λευκή κόλλα, που θα άγεται και θα φέρεται, με ένα πολύ εντυπωσιακό περιτύλιγμα, αλλά χωρίς ουσία. Εδώ θα είμαστε.

Υ.Γ.: Πάντως, γενικά, ένα πρόσωπο δεν χρεώνεται μόνο τις προσωπικές επιθέσεις που κάνει το ίδιο. Χρεώνεται, επίσης, και τις επιθέσεις που κάνει το επιτελείο του, το οποίο εκφράζει τις θέσεις και τις απόψεις του…