Ο Άκης μου… η Χαριτίνη μου… οι καρδιές μου, τα πάντα μου… φύγατε κι έμεινα εγώ να κρατώ ένα κενό που δεν γεμίζει με τίποτα.

Ήταν ένα Σάββατο βράδυ, ένας δρόμος που ποτέ δεν πίστευα ότι θα γίνει η τελευταία τους διαδρομή.

Ο Άκης οδηγούσε τη μηχανή του, και πίσω του καθόταν η μικρή μου Χαριτίνη, γεμάτη ζωή, όνειρα και γέλιο…

Και τότε ήρθε εκείνος ο οδηγός. Είχε βγάλει φλας σαν να θα στρίψει αριστερά, αλλά αντί γι’ αυτό στρίβει δεξιά και παραβιάζει τον σηματοδότη, σαν να του ανήκει ο δρόμος, χτυπώντας με δύναμη τη μηχανή του Άκη. Η σύγκρουση ήταν ακαριαία.

Ο Άκης μου… έφυγε αμέσως, χωρίς να προλάβω να τον αγκαλιάσω για τελευταία φορά.

Η Χαριτίνη μου… πάλεψε για 22 μέρες, αλλά ούτε η δύναμή της ούτε η ζωή της μπόρεσαν να νικήσουν τα τραύματα που της προκάλεσε η απερισκεψία και η αδιαφορία αυτού του ανθρώπου. Δεν μπορώ να ηρεμήσω. Δεν θέλω να ηρεμήσω.

Ο άνθρωπος που στέρησε τη ζωή στα παιδιά μου πρέπει να πληρώσει. Θέλω να τιμωρηθεί παραδειγματικά, να νιώσει έστω μια στιγμή τον πόνο που νιώθω κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μου. Δεν υπάρχει συγχώρεση, δεν υπάρχει λογική μόνο δικαιοσύνη. Η καρδιά μου είναι σπασμένη, αλλά η φωνή μου θα φτάσει εκεί που πρέπει: ο υπαίτιος πρέπει να λογοδοτήσει.