Ο θηλασμός είναι πράξη ιερή. Όπως ιερή είναι και η μητρότητα, όταν και τα δύο περιβάλλονται με σοβαρότητα και σεβασμό. Όπου κι αν βρίσκεται η μητέρα με το παιδί της στην αγκαλιά: στο σπίτι, στη δουλειά, στο πάρκο, μπορεί να το θηλάσει. Κάθε άρνηση του δημόσιου θηλασμού μόνο για λόγους υγιεινής θα μπορούσε να αποφευχθεί σε χώρους πολυκοσμίας (κι αυτό μόνον η θηλάζουσα μητέρα μπορεί να το κρίνει)• για λόγους όμως ευπρέπειας, δήθεν προσβολής της δημόσιας αιδούς, αυτό παραπέμπει σε πουριτανισμό.

Αφήνω στην άκρη αν ο δημόσιος θηλασμός δεν προάγει τον πολιτισμό, γιατί μια τέτοια θεώρηση του πολιτισμού, μάλλον δείχνει άγνοια της βαριάς κληρονομιάς μας, κυρίως της Ορθόδοξης χριστιανικής, η οποία ουδέποτε υπήρξε ιδιωτική ή απλώς ατομική υπόθεση.

Στέκομαι ιδιαίτερα σ’ αυτή και τη συνδέω με την ιερότητα του δημόσιου θηλασμού. Η θηλάζουσα γυναίκα άνθρωπος τρέφει το παιδί της όχι μόνο με γάλα αλλά με στοργή και αγάπη, γιατί μητέρα και βρέφος, τη στιγμή του θηλασμού είναι δύο άγγελοι του φωτός. Είναι το ψωμάκι και το νεράκι του βρέφους, που μόνο η μάνα μπορεί να του δώσει. Άρνηση του δημόσιου θηλασμού σχηματίζει τη γελοιογραφία των αρνητών του. Γι’ αυτό και ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης λέγει: ή ο άνθρωπος είναι άγγελος του φωτός, δηλαδή εικόνα του Θεού, ή φέρει προσωπεία και μάσκες φαρισαϊσμού.

Κι επειδή όσα γράφω εδώ τα στηρίζω σε θεολογικό λόγο, οφείλω να υποστηρίξω και ετούτο: είναι πιθανόν πίσω από την άρνηση του δημόσιου θηλασμού να βρίσκονται θρησκευτικές πεποιθήσεις, όσοι όμως τον αρνούνται, ας κατανοήσουν κάποια στιγμή πως η Ορθοδοξία, ως αντι-θρησκευτική που είναι, στην ψυχή και στο σώμα της φέρει τα αντισώματα που την κάμουν ελεύθερη από προσταγές του είδους αυτό επιτρέπεται, το άλλο δεν επιτρέπεται.

Τα παραδείγματα πολλά, τόσο στην Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη. Όμως, αυτό που αφορά στη φυσικότητα του δημόσιου θηλασμού είναι τεκμήριο και πράξη ιερότητας, άρρηκτα δεμένης με τα κατά καιρούς συστήματα πολιτισμικών αξιών.

Άξιο προσοχής το πρόσωπο της Θεοτόκου, της Γαλακτοτροφούσας Θεομήτορος, με αρκετές εικόνες σε μοναστήρια, ναούς κι ξωκλήσια, όπου γης. Ξεχωριστή για το κάλλος της κι άγνωστη βέβαια, αυτή που δημοσιεύω εδώ, με τη Θεοτόκο να θηλάζει τον Κύριο τη στιγμή της Γέννησης• βρίσκεται στη Μονή Maria Laach της Κολωνίας και χρονολογείται τον 13ο αιώνα.

Στην προκειμένη περίπτωση, ας μην ξεχνάμε και την μεταφορική ή συμβολική εικόνα της πιστής γριούλας από τους Δαιμονισμένους του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, που λέγει ότι η Θεοτόκος ως ΜΑΝΑ - όπως και κάθε μάνα - είναι «ποτισμένη γη», τροφός της γης που γεννά νέους κόσμους.