Αφορμή, και όχι αιτία, για το σημερινό σημείωμα έδωσε μια είδηση που αφορούσε σε μια σειρά από αλλαγές που θα γίνουν στη χρήση του πλαστικού χρήματος, ήτοι στις διάφορες και ποικιλώνυμες κάρτες.

Αναφέρει λοιπόν η είδηση πως: «για να ενισχυθεί ο έλεγχος για την ταυτοποίηση του κατόχου μιας τραπεζικής κάρτας θα χρησιμοποιούνται συνδυαστικά παράγοντες ασφαλείας όπως δακτυλικό αποτύπωμα, κωδικοί e-banking, pinκάρτας, password, μοναδικός κωδικός μιας χρήσης με μήνυμα SMS(SPSOTP), pushnotificationστο κινητό τηλέφωνο κλπ». Προσέξτε παρακαλώ «κλπ». Δηλαδή, είναι πολύ πιθανόν να μη φθάνουν όλα τα παραπάνω αλλά να χρειαστούν κι άλλα που για την ώρα δεν είναι ανάγκη να ξέρουμε…

Κάπου δε αναφέρεται,παρεπιπτόντως, ότι οι τράπεζες είναι έτοιμες «να ανταποκριθούν στις παραπάνω νέες υποχρεωτικές ρυθμίσεις.

Αν, λοιπόν, καταλαβαίνω καλά οι τράπεζες θα διαθέτουν για τον καθέναν μας όλα αυτά που αναφέρονται παραπάνω περιλαμβανομένων, βεβαίως, και των δακτυλικών μας αποτυπωμάτων.

Θα διαθέτουν «κλπ», δηλαδή αυτά που δεν μας λένε από τώρα -ε, δε χρειάζεται να τα ξέρουμε και όλα- και επιπλέον τα συνήθη λοιπά όπως: όνομα, επίθετο, όνομα πατέρα και μητέρας, τόπος και χρόνος γέννησης τόπος κατοικίας, οικογενειακή κατάσταση, φορολογική μας κατάσταση, επαγγελματική μας κατάσταση, οικονομική μας κατάσταση, τα τηλέφωνά μας (σταθερά και κινητά), ΑΦΜ, στοιχεία ταυτότητας, ΑΜΚΑ, e-mail, όλα τα σχετικά με το αυτοκίνητό μας, με το σπίτι μας, με τις συνήθειές μας, την υγεία μας, και ό,τι άλλο βάζει ή ακόμα και δε βάζει ο νους μας.

Ας κάνουμε τώρα μια προσπάθεια να αποδελτιώσουμε λίγο την όλη κατάσταση. Αν ήμασταν πελάτες των τραπεζών δηλαδή κάποιοι συναλλασσόμενοι με τις τράπεζες όπου πήγαιναν με την ελεύθερη βούλησή τους και κατ’ επιλογή τους δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Θα είχαμε τη δυνατότητα επιλογής και προτίμησης.

Θα ξέραμε από πιο μπροστά όλα τα παραπάνω και θα επιλέγαμε να πούμε το όποιο ναι ή όχι. Τώρα όμως δεν είμαστε πελάτες των τραπεζών. Δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής.

Κάποιος, το κράτος, μας υποχρεώνει να πάμε στις τράπεζες. Αν δεν πάμε δε μπορούμε να πάρουμε το μισθό μας, τη σύνταξή μας κλπ. Μας υποχρεώνει να αφήνουμε στην τράπεζα τα όποια ελάχιστα- λίγα- πολλά χρήματά μας. Μας υποχρεώνει τις όποιες ελάχιστες- λίγες- πολλές δαπάνες μας να τις κάνουμε μέσα από την τράπεζα. Μας υποχρεώνει οτιδήποτε -ναι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ- έχουμε, χρήμα ή πληροφορία, να τα αφήνουμε στις τράπεζες.

Όμως, αλήθεια, με ποιο δικαίωμα το κράτος, το όποιο κράτος και πολιτεία, παραδίδει τους πολίτες του έτσι δεμένους χειροπόδαρα σε έναν επικυρίαρχο; Σε έναν επικυρίαρχο της καθημερινότητάς μας, σε έναν επικυρίαρχο της ίδιας μας της ζωής;

Τις σχέσεις μας τόσο με ένα τέτοιου είδους κράτος όσο και με μια τέτοιου είδους τράπεζα, έχει πάψει προ πολλού να τις χαρακτηρίζει η ελευθερία.
Ζούμε οργουελικές καταστάσεις και είναι βέβαιο πως όσο δεν αντιδρούμε ο μεγάλος αδερφός θα ενδυναμώνεται.

ο πολίτης