Θα μπορούσε κανείς να τον αποκαλέσει ήρωα. Η εικόνα, χθες το πρωί, ενός άντρα μέχρι κει πάνω να κάνει τεχνητή αναπνοή σε ένα μωρό τόσο δα, μόλις δυο χρόνων, από την ώρα του κατάπλου μέχρι την ώρα που το άφησε στα χέρια των διασωστών του ΕΚΑΒ, ήταν συγκλονιστική. Ακόμα πιο πολύ, η εικόνα του αξιωματικού αυτού, του Λιμενικού Σώματος, του ανθυποπλοίαρχου Κυριάκου Παπαδόπουλου, κυβερνήτη του πλωτού σκάφους 602, που κατέρρευσε αμέσως μετά...

Έβαλε το κεφάλι του στα χέρια του και ξέσπασε σε λυγμούς. Δευτερόλεπτα μετά άκουγε από την ενδοεπικοινωνία του σκάφους του, πως υπήρχε ένα ακόμα περιστατικό με 40-50 ανθρώπους που κινδύνευαν σε μια πλαστική βάρκα μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

«Οι στιγμές της προσωπικής αδυναμίας», λέει μιλώντας σήμερα το μεσημέρι στο ΑΠΕ-ΜΠΕ «είναι πολυτέλεια, που δεν την έχουμε. Λίγα μίλια παραπέρα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τη βοήθεια μας. Εμείς έχουμε καιρό να κλάψουμε...».

Ο 41χρονος Κυριάκος Παπαδόπουλος ξέρει από προσφυγιά. Γέννημα θρέμμα μιας προσφυγικής οικογένειας από τη Νικομήδεια της Μικρασίας, παιδί μαστόρων της μεταλλοτεχνίας που περηφανεύονται πως σμίλεψαν τις μεταλλικές δάφνες στο άγαλμα της ελευθερίας της Μυτιλήνης, το σήμα κατατεθέν της πόλης. Μεγαλωμένος από εργάτες γονείς σε έναν λαϊκό μαχαλά της Μυτιλήνης, τη Λαγκάδα, απόφοιτος της Σχολής Εμποροπλοιάρχων των Οινουσών, ναυτικός πρώτα σε πλοίο του Εμπορικού Ναυτικού κι από εκεί στο Λιμενικό Σώμα. Είναι η εικόνα του Λιμενικού Σώματος σήμερα. Ειδικότητα του... να σώζει ζωές! Είναι ο μέσος αξιωματικός της Ελληνικής Ακτοφυλακής, ο αξιωματικός που βρίσκεται πίσω από κάθε δελτίο Τύπου που μιλά για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο. Ο απλός καθημερινός άνθρωπος με οικογένεια και δυο παιδιά, δυο κορίτσια 15 και 6 χρόνων. Ταγμένος σε όλη του τη ζωή να υπηρετεί στα σύνορα, πρώτα στον Μόλυβο κι ύστερα στη Μυτιλήνη. Χωρίς ωράριο με υψηλό αίσθημα καθήκοντος και... χαμηλές αποδοχές κοιτώντας κάθε πρωί την ακτή απέναντι.

«Κάθε περιστατικό λέει είναι διαφορετικό από το άλλο. Άλλα πρόσωπα, άλλα απλωμένα για βοήθεια χέρια, άλλα μάτια που ζητούν σωτηρία... Κι όλα αυτά συμβαίνουν με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο. Γιατί διαφορετική είναι κάθε φορά η ανεξέλεγκτη εκδήλωση του πανικού αυτών των ανθρώπων. Και νιώθω τον εαυτό μου τυχερό γιατί οι απώλειες όλα αυτά τα χρόνια σε σχέση με τον αριθμό των περιστατικών που αντιμετωπίσαμε είναι μηδαμινές».

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος σταμάτησε να μετρά τις επιχειρήσεις διάσωσης, στις οποίες συμμετείχε, τον πρώτο μήνα της θητείας του στο Λιμενικό Σώμα. «Στις πρώτες 20 με 30 φορές συνειδητοποίησα πως το να σώζεις ανθρώπους είναι σαν την ανάσα. Αναπνέεις χωρίς να μετράς τις ανασαιμιές σου...».

Μιλά για το πλήρωμα του. Τη δεύτερη του οικογένεια. «Το πλήρωμα είναι η συνέχεια του καπετάνιου. Οι άνθρωποι που στηρίζεσαι πάνω τους. Αν λείψουν αυτοί θα λείψεις κι εσύ» λέει.

Δεν θυμάται πόσους ανθρώπους έσωσε. «Μπορούμε να πούμε χιλιάδες. Τα περισσότερα από αυτά τα άτομα σώθηκαν σε δύσκολες συνθήκες. Κι οι συνθήκες είναι δύσκολες είτε πάνω στη βάρκα είναι δυο είτε 102 άνθρωποι. Στα σκοτεινά με κάποιες θερμικές κάμερες, με τα κιάλια προσπαθούμε να εντοπίσουμε μέσα στα κύματα τη βάρκα, τους ανθρώπους που είναι γαντζωμένοι μέσα ή πάνω ή μερικές φορές και κάτω από αυτήν...»

«Χθες, άκουσα από το VHF ένα επιβατικό να καλεί σε βοήθεια. Σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε εκεί. Σώσαμε 48 άτομα. Χάσαμε δυο. Μια γυναίκα με σωσίβιο κι ένα παιδάκι που το βρήκαμε χωρίς σωσίβια... Αφήνουν παιδιά να περνάν τη θάλασσα χωρίς σωσίβια. Είναι εγκληματίες...» λέει ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Σκληροτράχηλος που συχνά πυκνά βουρκώνει. «Ήταν εγκλωβισμένο το παιδί, στο δίπλωμα του ημιβυθμισμένου φουσκωτού σκάφους... Η θάλασσα ήταν αγριεμένη. Δώσαμε σκοινιά, δέσαμε το φουσκωτό πάνω μας κι αρχίσαμε κρεμασμένοι από το σκάφος να ανεβάζουμε τον κόσμο... 10-11 παιδιά πρώτα κι ύστερα γυναίκες και ενήλικες. Σε στιγμές απίστευτου πανικού. Σε μια φουσκωτή εξάμετρη λέμβο κάπου 50 άτομα. Ποιον να πρωτοσώσεις... Ο ένας πατούσε πάνω στον άλλο».

Και κάπου εκεί είδε το δίχρονο παιδί. «Τον ανασύραμε τον μικρό μόλις τον εντοπίσαμε. Παρούσα στην επιχείρηση η διασώστρια Ζωή Λειβαδίτη. Αυτή πρώτη κι εγώ δεύτερος στη μάχη να ζήσει το παιδί... Το έχουμε ξανακάνει. Άλλες φορές τα καταφέραμε άλλες όχι...». Σταματά να μιλά για λίγο... Παίρνει βαθειά ανάσα και συνεχίζει. «Κάποια στιγμή το παιδί έδωσε σημάδια πως θα ζήσει. Έβγαλε νερό από το στόμα του κι από τη μύτη του. Συνέχισα να του δίνω το φιλί της ζωής. Χάρηκα, αλλά η χαρά κράτησε λίγο. Είχα καταλάβει πως το παιδί είχε πεθάνει, αλλά έλεγα πως δεν μπορεί, θα ζήσει. Πρέπει να ζήσει. Μέχρι που το παρέδωσα...».