Κυριακή μεσημέρι εν μέσω μιας σκληρής και απάνθρωπης  καραντίνας όπου καθημερινά είμαστε υποχρεωμένοι να κλεινόμαστε στα σπίτι α μας από τις 6 κάθε απόγευμα. Τα παιδιά μας κολλημένα στις οθόνες του υπολογιστή είτε για μαθήματα είτε για φροντιστήρια την ίδια στιγμή που όλες οι δραστηριότητες άθλησης παραμένουν κλειστές μέχρι νεωτέρας. 

Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν να προσπαθήσεις να τα βγάλεις από την μίζερη τους καθημερινότητα και φορτώνοντας τα ποδήλατα να τα πας στον καινούργιο ποδηλατόδρομο στην πλαζ για να παίξουν και να αθληθούν χωρίς κίνδυνο.

Λάθος! Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται πως στον όμορφο τόπο μας δεν μας επιτρέπεται με κανέναν τρόπο να προχωρήσουμε προς τα εμπρός. Όσα για τους υπόλοιπους Έλληνες θεωρούνται πλέον σχεδόν αυτονόητα για εμάς παραμένουν  άπιαστα όνειρα.

Φτάνοντας εκεί διαπίστωσα πως ο δρόμος που μέχρι πρόσφατα ήταν φραγμένος είχε ανοίξει αλλά δεν έδωσα σημασία μιας και ήξερα ότι καταλήγει σε αδιέξοδο. Άφησα τα παιδιά λοιπόν να φύγουν με τα ποδήλατα και άρχισα και εγώ να περπατώ. Φυσικά μετά από λίγα δευτερόλεπτα όταν τα πρώτο αυτοκίνητο μου κόρναρε γιατί το εμπόδιζα να περάσει –για να πάει πού άραγε-ξεκίνησαν οι διαπληκτισμοί και οι καβγάδες. Τυχαία περνούσε ένα περιπολικό και φυσικά απευθύνθηκα στους αστυνομικούς ζητώντας τους να επιβάλλουν την τάξη δίνοντας κάποιες κλήσεις στα διερχόμενα αυτοκίνητα. Η απάντηση που πήρα με άφησε άφωνο μιας και μου τονίστηκε πως το έργο δεν έχει παραδοθεί ακόμα και τα αυτοκίνητα είναι το ίδιο παράνομα όπως και οι πεζοί ή τα ποδήλατα. Θαρρείς και για να περπατήσω κάπου χρειάζεται να ζητώ άδεια λειτουργίας και χαρτί δήλωσης από το κτηματολόγιο.  Ρωτάω όμως όλους τους υπεύθυνους ποιος θα κατηγορηθεί τη μέρα που θα συμβεί κάποιο ατύχημα; Μήπως θα φταίει ο πεζός που τόλμησε να περπατήσει ή το παιδί που βρήκε επιτέλους ένα σημείο που μπορεί επιτέλους να κινηθεί χωρίς το φόβο των αυτοκινήτων.

    Το έργο που έχει κοστίσει τόσα χρήματα και κοντεύει επιτέλους να αποπερατωθεί  οφείλει να σηματοδοτήσει την αλλαγή που κάποια στιγμή πρέπει να έρθει στον τόπο μας. Αν έχει γίνει  κτήμα των τροχοφόρων πριν την αποπεράτωσή του καταλαβαίνουν όλοι τι θα συμβεί όταν παραδοθεί κανονικά. Οι αιτιάσεις ότι έχει σχεδιαστεί προβλέποντας κίνηση αυτοκινήτων δεν έχουν καμιά αξία την εποχή που ολόκληρη η Ευρώπη κινείται με άξονες  την πράσινη ανάπτυξη και το μειωμένο ενεργειακό αποτύπωμα. Οφείλει να αναγνωριστεί το λάθος και να επανασχεδιαστεί για αποκλειστική χρήση των πεζών και των ποδηλάτων. Ο  δρόμος δεν εξυπηρετεί κατοικίες και καταλήγει σε αδιέξοδο. Οι κολυμβητές και η δημοτική  επιχείρηση μπορούν κάλλιστα να εξυπηρετηθούν από το πάρκινγκ.

  Κλείνοντας θέλω να υπογραμμίσω πως αφού είναι εμφανές πως κανένας από τους υπευθύνους δεν ενδιαφέρεται για την ουσιαστική αναβάθμιση της καθημερινότητάς μας οφείλουμε εμείς οι πολίτες να προστατεύσουμε τα δικαιώματα τα δικά μας και των παιδιών μας.  Ας φαντάζει δύσκολο, ουτοπικό ή δονκιχωτικό, ας μας βγάζει από τη νιρβάνα στην οποία βρίσκεται σχεδόν ολόκληρος ο δυτικός κόσμος πρέπει να αντισταθούμε. Αν κάθε αυτοκίνητο που πέρναγε  αντιμετώπιζε την καθολική αντίδραση των γονέων τότε είναι απολύτως βέβαιο πως ο παραλογισμός αυτός θα τελείωνε τώρα πριν εδραιωθεί.

 Δεν αρκεί να έχεις δίκιο αν δεν έχεις τη δύναμη και το θάρρος να το διεκδικήσεις!