Η ωραιότερη φωτογραφία του Διαδικτύου. Αναμφίβολα ναι.
Σήμερα είχαμε διανομή τροφίμων σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη μέσω του ΣΙΤΙΖΩ. Στο ένα στενό ένα σταματημένο ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ έξω από ένα σπίτι από τα παλιά τα προσφυγικά με ανοιχτές πόρτες. Ο οδηγός ντυμένος με τη λευκή προβλεπόμενη στολή και και μάσκα.

" Νέο κρούσμα μάλλον" υποθέτω και προχωράω ξυστά με το αυτοκίνητο μου χαιρετώντας διακριτικά. Σε αυτή τη γειτονιά ζουν κυρίως παππούδες, κουρασμένοι απόμαχοι που η φιλοκαλία δεν τους εγκατέλειψε ποτέ. Πάντα περιποιημένες οι αυλές τους, τα πλεκτά κουρτινάκια μοστραρισμένα στο παραθύρι και οι μανταρινιές σκόρπιες εδώ και εκεί να θυμίζουν κάτι από την ζωή.
Μουντάδα και σιωπή στους δρόμους και στις γειτονιές. Ο προβληματισμός και η αβεβαιότητα έγινε σύννεφο βαρύ που ήρθε και μπαστακώθηκε για τα καλά πάνω μας.

Ώσπου ο δρόμος, αυτός ο δρόμος που σε καλεί συνεχώς να συνεχίσεις μας βγάζει απέναντι από ένα νηπιαγωγείο! Το μικρό Γαλατικό Χωριό είναι εδώ λοιπόν. Μπόμπιρες με μασκούλα, τα παιδιά μας εκπλήσσουν με την προσαρμοστικότητα τους, τρέχουν στην αυλή! Εκρήξεις χρωμάτων και γέλια και φωνές! Ώστε έτσι ήταν τότε που ζούσαμε και όλα μας έφταιγαν λοιπόν... Τότε που αγκάλιαζε η μάνα σου και συ βιαζόσουν...

Βαρέθηκα να φοβάμαι. Βαρέθηκα τις μάσκες, τα κλειστά μαγαζιά, την νεκρική σιγή στην αγορά. Κλείνω τα αυτιά στην παραφιλολογία και ναι θα εμβολιαστώ. Δεν είμαι σίγουρη, δεν είμαι γιατρός όμως ακούω τους γιατρούς. Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό όμως πεθυμησα την ζωή μου. Τις γκρίνιες μου για τα ασήμαντα, τις ουρές, τα σπρωξίματα, την επαφή.

Δεν είναι ζωή αυτό που αναγκάζουμε να ζουν τα παιδιά μας και αν το Υπουργείο Υγείας μας προτρέπει να το κάνουμε για την προφύλαξη των ηλικιωμένων εγώ θα το κάνω για τα παιδιά.

Είναι αφύσικο να φυλακίζεις τα παιδιά.