Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, διεξήχθησαν οι παγκόσμιοι αγώνες τριάθλου.

Το τρίαθλο είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό άθλημα και για όποιον δεν γνωρίζει, περιλαμβάνει τρία διαφορετικά αγωνίσματα, στα οποία ο αθλητής ή η αθλήτρια που συμμετέχει, τρέχει, κολυμπά και κάνει ποδήλατο. Το ένα συνεχόμενο με το άλλο. Και πρέπει να είναι σε εγρήγορση, να έχει καθαρό μυαλό όπως βέβαια σε κάθε άθλημα, αλλά να έχει και τις ικανότητες να μπορεί να λειτουργεί στο έδαφος στο νερό αλλά και μηχανοκίνητα.

Γνωρίζετε σίγουρα οι περισσότεροι που μας διαβάζουν στη Μυτιλήνη ότι στον τόπο μας έχουμε έναν αθλητή του αγωνίσματος αυτού, που έχει καταφέρει μεγάλες διακρίσεις Πανελλήνιες και Διεθνείς. Τον Παναγιώτη Μπιτάδο. Που έχει τιμηθεί και από την Περιφέρεια Β. Αιγαίου. Κι αν δεν κάνω λάθος του έκανε δώρο ένα ποδήλατο, ο ίδιος ο Περιφερειάρχης Κώστας Μουτζούρης.

Πέρα λοιπόν από τις δυνάμεις του σώματος του και την προπόνηση που πρέπει να έχει κάνει ο αθλητής, η αθλήτρια, πρέπει να διαθέτει και ένα κατάλληλο μέσον, ένα ειδικό εργαλείο με το οποίο να μπορεί να αγωνίζεται και να ανταγωνίζεται τους λοιπούς συναγωνιζόμενους αθλητές. Πρέπει να έχει ένα ποδήλατο, με ειδικές προδιαγραφές, κατασκευή και βάρος, όπως περιγράφονται στους ειδικούς  όρους του αθλήματος. Το οποίο πρέπει να προμηθευτεί με δικά του μέσα. Πληρώνοντάς το δηλαδή από την τσέπη του! Και δεν είναι βέβαια φτηνό…

Στους Διεθνείς Αγώνες Τριάθλου, που διεξήχθησαν στην πόλη Ποντεβέδρατης Βόρειας  Ισπανίας, είχε προσκληθεί και η κόρη μου η Μαρία. Για να αγωνιστεί στην ηλικιακή της κατηγορία, με συναθλητές από όλον τον κόσμο. Για την πρόκρισή της είχαν προηγηθεί αγώνες σε συλλογικό επίπεδο στην Ελλάδα, στους οποίους πήρε θέσεις που της επέτρεψαν αυτή την πρόκριση και την πρόσκλησή της στην Εθνική Ομάδα του Τριάθλου. Εκπροσώπησε δηλαδή την Ελλάδα. Σε ένα ιδιαίτερα σκληρό και απαιτητικό άθλημα. Με το δικό της ποδήλατο. Να το μεταφέρει σαν αποσκευή στο αεροπλάνο…

Η μετακίνηση της Εθνικής Ομάδας Τριάθλου έγινε με την αεροπορική εταιρεία ΑΕGΕΑΝ. Την ξέρετε όλοι. Την ξέρουμε όλοι. Ακόμα κι ένα κιλό παραπάνω στις αποσκευές, πρέπει να το πληρώσεις σαν να κουβαλάς χρυσάφι. Τόσο καλά…

Το ποδήλατο της Μαρίας, μαζί με τις υπόλοιπες αποσκευές, φορτώθηκαν και ξεφορτώθηκαν από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο και ώ του θαύματος!!! Όταν, φτάνοντας στην πόλη που θα γινόταν ο αγώνας, άνοιξε τη θήκη στην οποία είχε το ποδήλατο για τη μεταφορά, το βρήκε τσακισμένο σε τέτοιο σημείο που το καθιστούσε ακατάλληλο ή τουλάχιστον επικίνδυνο να χρησιμοποιηθεί στον αγώνα.

Παρόλη τη στενοχώρια και το άγχος της, αγωνίστηκε με δανεικό ποδήλατο και τερμάτισε τα αγωνίσματά της σε ικανοποιητική θέση παρά τον μεγάλο ανταγωνισμό.

Το παράδοξο; Η αεροπορική εταιρεία, αρνείται να αποζημιώσει τη ζημιά που προκλήθηκε στο ποδήλατο… Όλοι γνωρίζουμε πώς συμπεριφέρονται στις αποσκευές στα αεροδρόμια! Και ρωτάω… Ποιος θα είχε την ανάγκη να διεκδικήσει αποζημίωση για ένα αντικείμενο που ήταν απαραίτητο για να αγωνιστεί, αν δεν είχε συμβεί η ζημιά; Φυσικά δεν είναι φτηνό ένα ποδήλατο αγωνιστικό. Και για το λόγο αυτό η εταιρεία πρέπει να το αποζημιώσει. Και για να δείξει την ευαισθησία της απέναντι σε έναν αθλητή που εκπροσώπησε την Ελλάδα σε ένα Διεθνή αγώνα, αλλά και για να αποδείξει ότι όλα αυτά τα οποία επικαλείται σαν εταιρεία για προσφορές, εταιρική ευθύνη κλπ δεν είναι απλά διαφημιστικά τρύκ, αλλά ουσιώδεις εξαγγελίες σωστής πρακτικής και προσφοράς.