Με βαθιά θλίψη και συγκίνηση πληροφορήθηκα, εδώ στη Σύρο που βρίσκομαι,  την απώλεια της αγαπημένης μου δασκάλας, κ. Πιπίνας Στυλιανίδου-Σιδερή. Ενός ανθρώπου που σφράγισε με την παρουσία της τα μαθητικά μου χρόνια, στην Γ’ τάξη του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Μυτιλήνης.

Η κ. Πιπίνα υπήρξε ένα σπάνιο πρότυπο ανθρώπου και παιδαγωγού. Παρόλο που η ίδια γνώρισε τον πόνο και την απώλεια του συζύγου της, δεν άφησε ποτέ το σκοτάδι να την καταβάλει. Αντίθετα, μετουσίωσε αυτόν τον πόνο σε απέραντη αγάπη και προσφορά. Πρωτίστως πλάι στα δικά της παιδιά και έπειτα σε εμάς, τα παιδιά της σχολικής τάξης.

Μια γυναίκα αρχοντική, που ήξερε να στέκεται καμαρωτή και να χαρίζει απλόχερα το χαμόγελό της.

Ήταν μια συμπονετική δασκάλα για όλους μας. Θυμάμαι πάντα με πόση στοργή μας αγκάλιαζε, πόσο πολύ μας φρόντιζε καθημερινά και πώς νοιαζόταν για τον καθένα μας ξεχωριστά, προστατεύοντας τις παιδικές μας ψυχές. Μας δίδαξε τι σημαίνει αυτοσεβασμός, δύναμη, ευπρέπεια, ήθος και σοβαρότητα.

Αργότερα, όταν αναγκάστηκε να αποχαιρετήσει το ίδιο της το παιδί, η ψυχή της συνέχισε να αντέχει με αξιοπρέπεια.

Η καρδιά μου αποζητούσε να τη συναντήσω έστω και μετά από τόσα πολλά χρόνια.Στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Μυτιλήνη, πριν από λίγες μόλις ημέρες, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου μου, θέλησα να επικοινωνήσω με την κόρη της. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αποδέχτηκε να ανταμώσω με τη μητέρα της.

Την επισκέφτηκα και μιλήσαμε για πέντε λεπτά. Μόλις πέντε λεπτά, σεβόμενη τα προβλήματα της υγείας της, που όμως τώρα φαντάζουν σαν ένα ανεκτίμητο, τελευταίο δώρο. Κάθε δευτερόλεπτο ήταν πολύτιμο για να αισθανθώ το μεγαλείο της ψυχής της. 

Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως ότι εκείνη η σύντομη κουβέντα, η απόλυτη πνευματική της  διαύγεια,το βλέμμα των χρόνων της και το ζεστό της χαμόγελο θα ήταν ο αποχαιρετισμός της. Κρατώ αυτή την τελευταία στιγμή στην καρδιά μου σαν φυλαχτό.

Το κενό που αφήνει πίσω της είναι μεγάλο, αλλά το φως, η δύναμη και η φροντίδα που τότε μας χάρισε απλόχερα θα συνεχίσουν να ζουν μέσα από τις αναμνήσεις μου. Το αποτύπωμά της για μένα παραμένει ανεξίτηλο.

Μετανιώνω που δεν κατάφερα να την επισκεφτώ όλα αυτά τα χρόνια, όμως νιώθω ευλογημένη που έστω και τώρα, πρόλαβα να της χαρίσω το δικό μου βιβλίο και να πάρω ως αντάλλαγμα τα ανεκτίμητα λόγια της.

Κληρονομιά μου θα είναι η ευχή της, ως πυξίδα για τη δική μου συνέχεια στην εκπαίδευση.

Θα συνεχίσω να τη «θυμάμαι πάντοτε με άπειρη αγάπη», όπως μου έγραψε κάποτε σε εκείνη την ακριβή αφιέρωση, χαρίζοντας μου ως δώρο ένα λογοτεχνικό βιβλίο.

Εκφράζω τα πιο ειλικρινή και θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους οικείους της και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να παραβρεθώ εκεί.

Καλή ανάπαυση, αγαπημένη μου δασκάλα.Σε ευχαριστώ για όλα.