Στις εθνικές και τοπικές επετείους πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις. Σχολικές γιορτές, γιορτές μνήμης σε δημόσιους χώρους, κατάθεση στεφάνων, σημαιοστολισμοί, παρελάσεις κ.ά.. Παράλληλα δημοσιεύονται άρθρα και κείμενα για τα γεγονότα, οργανώνονται συνέδρια, όπου γίνονται σημαντικές ανακοινώσεις και εισηγήσεις. Κάποτε γίνονται όλα τα παραπάνω, άλλοτε κάποια από αυτά.

Εξωτερικές εκδηλώσεις τις ονομάζει ο δημοσιογράφος Τέρπανδρος Αναστασιάδης, στο ομότιτλο χρονογράφημά του, που δημοσιεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1936 στην εφημερίδα Πρωινή. Τις χαρακτηρίζει απαραίτητες, με ουσία, αρκεί «να μη δημιουργούν τον βαρεμό». Κι αναρρωτιέται: «είναι νοητόν να εορτάζεται ένα μεγάλο εθνικό γεγονός, χωρίς να συντροφεύεται με ορισμένες απαραίτητες εξωτερικές εκδηλώσεις». Και συμπληρώνει: Η  «κατάργησίς των θα αφαιρούσε από τον εορτασμόν των εξαιρετικών γεγονότων τον χαρμόσυνον χαρακτήρα των».

Ενενήντα (90) χρόνια μετά αναρρωτιόμαστε με ποια λογική, τι σκεπτικό, ποιους λόγους (πραγματικούς κι όχι δικαιολογίες) δεν πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παράλαση στην επέτειο της 8^ης Νοεμβρίου; Ποιος έδωσε το δικαίωμα και την εξουσία, έτσι ώστε (κάποιος ανώτατος στρατιωτικός, κάποιοι επιτελείς των υπουργείων, κάποιος υπουργός), να ακυρώσει τη στρατιωτική παράλαση. Οι άνδρες κι οι γυναίκες των ενόπλων δυνάμεων δεν είναι παιχνιδάκια, μολυβένια ή λέγκο.

Εξωτερικαί εκδηλώσεις

Του Τέρπανδρου Αναστασιάδη

Αν ο προχθεσινός πλούσιος σημαιοστολισμός της πόλεως ήταν αυθόρμητος εκδήλωσις, ή αποτέλεσμα συστάσεων των αστυνομικών αρχών, δεν ξέρω, ούτε και θέλω να εξετάσω.

Απλώς επιθυμώ να τονίσω τούτο:

Ότι εις τα μεγάλα εθνικά γεγονότα, ο σημαιοστολισμός όχι μόνον των καταστημάτων αλλά και των σπιτιών επιβάλλεται και για λόγους εντυπωσιακούς ακόμα.

Δεν είναι νοητόν να εορτάζεται ένα μεγάλο εθνικό γεγονός, χωρίς να συντροφεύεται με ορισμένες απαραίτητες εξωτερικές εκδηλώσεις.

Ξέρω ότι πολλοί είναι που έχουν αντίθετο γνώμη και ότι τη γνώμη τους αυτή στηρίζουν πάνω στο χιλιοειπωμένο επιχείρημα κατά το οποίο σημασία έχουν μόνον οι ψυχικοί ενθουσιασμοί, σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Κι όμως το επιχείρημα δεν είναι απόλυτα ορθό.

Θα μπορούσαμε κατ’ αυτόν τον τρόπο να καταργήσωμε κάθε τελετή, που κι αυτή δεν αποτελεί τίποτε άλλο από μια εξωτερική εκδήλωση.

Αλλά τότε θα πέφταμε ασφαλώς σε μια απονέκρωση, σε μια αυστηρή εσωτερικότητα η οποία θα γεννούσε την πλήξη και την άνοια στο μεγάλο πλήθος.

Οι εσωτερικές εκδηλώσεις για ορισμένα γεγονότα είναι απαραίτητες λοιπόν, γιατί αποτελούν και κάποια ποικιλία στη ζωή.

Θα ημπορούσε μονάχα να υποστηρίξει κανείς ότι δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται συχνά, για να μη δημιουργούν τον βαρεμό.

Η παντελής όμως κατάργησίς των θα αφαιρούσε από τον εορτασμόν των εξαιρετικών γεγονότων τον χαρμόσυνον χαρακτήρα των και έπρεπε τότε να ψάχνεις στα βάθη της ψυχής τών πολιτών, για να τον ανασύρεις μεσ’ από κει και να τον αισθανθείς εσύ και να τον δείξεις και στους άλλους! Το συμπέρασμα είναι ότι οι εξωτερικές εκδηλώσεις -μέσα σ’ αυτές είναι και ο σημαιοστολισμός- δεν είναι τύπος απλώς, αλλά ουσία, ή αν θέλετε τύπος μεν σφιχτά όμως δεμένο με την ουσία.

* Το χρονογράφημα περιλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο “Ο προπολεμικός Αναστασιάδης”, στο οποίο περιλαμβάνονται χρονογραφήματα του Αναστασιάδη δημοσιευμένα από το 1922 μέχρι το 1940.